Mango's Overwinning: Een Vrolijke Wending in de Badkamer

Welkom bij een nieuwe update uit het leven van Mango en mij! Deze week heeft Mango, onze avontuurlijke kat met een pientere persoonlijkheid, zijn wil doorgedreven – en ik moet toegeven, het resultaat is een verrassende 1-0 overwinning voor hem.

Onze Mango voelde zich niet helemaal top door zijn diabetes, wat leidde tot een nieuwe gewoonte: zijn toilet maken in mijn badkamer. Ondanks mijn initiële weerstand, begrijp ik dat niemand koude voetjes wil tijdens zulke privé momenten. Dus, ja, we hebben ons neergelegd bij een tweede kattenbak in de badkamer. Een slimme zet van Mango!

Terwijl de TOP2000 zorgt voor een muzikale achtergrond tijdens het werken, heeft het weer ons gedwongen binnen te blijven. Het zwemmen in het buitenbad is verruild voor de fitnessapparaten, maar niet zonder eerst een beetje extra werk in te halen door bezoeken aan potentiële klanten en het maken van offertes. Dat was totdat ik een uitnodiging voor de lunch kreeg van Ethan, een EV-engineer, in een restaurant bij de oude Ford-fabriek – een perfecte brug tussen het verleden en de toekomst.

Een blik op mijn telefoon tijdens deze lunch onthulde een verbinding met thuis; een Nederlandse vriendin had een foto gepost bij de Golden Gate Bridge, die ik vanuit het restaurant kon zien. Dit leidde tot een spontane ontmoeting en het plannen van een ontbijt voor de volgende dag.

Zo brak de zaterdagochtend aan en samen met Lenore reed ik naar San Francisco, waar we Lenny en Bart ontmoetten. Na een korte begroeting vertrokken we naar Brenda's Meat & Three voor een heerlijk ontbijt. De Eg Benedict en een mimosa stonden op het menu, terwijl Bart zich bij water houdt ter voorbereiding op zijn vlucht terug naar Nederland met KLM 606.

Na een gezellig samenzijn en de belofte om de volgende keer te genieten van een BBQ bij ons thuis, keerden we terug naar de orde van de dag: werk en plezier hand in hand.

Wat een week! Mango's kleine overwinning heeft geleid tot nieuwe verbindingen en onvergetelijke momenten. Tot de volgende update!

Laadpalen, Lachende Katten

Met het einde van het jaar in zicht, kunnen de dagen bij EVCharge4U hectisch worden. Maar zelfs de drukte van laadpalen installeren kan onze Mango niet verstoren. Deze eigenzinnige kat heeft sinds zijn diabetes diagnose de wastafel van de badkamer als zijn persoonlijke parkeerplaats geclaimd.

Samenwerken met Lenore om Mango zijn noodzakelijke spuitje te geven is onze nieuwe ochtendroutine geworden. Het heeft ons geholpen om creatieve oplossingen te vinden, en daar ben ik dankbaar voor.

Het geluk heeft ons deze week ook toegelachen; we werken dicht bij huis! Dat bespaart ons de lange autoritten, die gemakkelijk anderhalf uur kunnen duren. En dan is er nog de regen die ons verraste, waardoor ik de afgelopen zaterdagen nuttig heb besteed om alles op tijd af te krijgen.

In Emeryville is het een uitdaging om te zorgen dat mijn werk door de keuring komt. De ADA (American Disability Act) regelgeving is strikt, maar het motiveert ons alleen maar om ons werk naar een hoger niveau te tillen.

In Vallejo is het teamwork met Duby Hernandez van Pavers Hernandez essentieel. We manoeuvreren rond politievoertuigen en houden onszelf gehydrateerd met water (en een beetje koffie) terwijl we smullen van taco’s tijdens de lunch.

De zaterdagen blijken ideaal te zijn voor werk; we bereiden de grond voor met zand en grind, in afwachting van het asfalt dat zal komen. En, met de inspecteur die zijn overuren bijhoudt, hebben we altijd goed gezelschap.

Kiezen voor beton ter plaatse storten in plaats van prefab betonblokken geeft ons de flexibiliteit die we nodig hebben voor een perfecte installatie.

Terwijl de kerst nadert, vraag ik me af hoe vol ons huis zal worden. Ik ben wel een tikje jaloers op mijn broer Wilbert, die geniet in Belize. Maar ik heb gehoord dat het daar 's nachts koel genoeg is voor een wintersportgevoel!

Ik wens jullie allemaal fijne feestdagen en een gezellig samenzijn met jullie dierbaren. Tot de volgende update!

Een Vrolijke Blik op de Eenvoudige Geneugten van het Leven

Na een weekend vol kleine verrassingen en gezelligheid, schijnt de zon nog steeds fel in mijn herinneringen. Mijn verjaardag op zondag was een dag vol knuffels en liefde, met een verrassende draai toen een stuk elektronisch kinderspeelgoed spontaan tot leven kwam, alsof het gestuurd was door de liefdevolle gedachten van mijn vader. Een teken, misschien, dat hij in een andere wereld nog steeds met me meeviert. Ik zal zeker morgen de achtiende een moment nemen om naar de hemel te kijken en op hem te proosten.

Zwemmen is een ritueel dat zowel discipline als vreugde brengt. Na een korte pauze vind ik mijn slag weer terug, vaak aangemoedigd door de aanwezigheid van een medezwemmer die hetzelfde tempo aantikt. Het is alsof de motivatie stroomt met elke armhaal, en tegen het einde van de week ben ik weer in vorm.

De werkweek gaat vlotter als je je goed voelt. Mijn werk brengt me deze keer naar Vallejo, ver weg van de verkeersopstoppingen die anderen plagen. Het is een kleine zegen die de dagelijkse routine verzacht. De zaterdag doe ik nog even wat service werk aan wat EVBox laadpalen en spuit ik nog een handicap looppad voordat het weer gaat veranderen.

Het is zondag met een zieke Lenore thuis en heb haar lekker uit laten slapen en de krant met koffie op bed gebracht. Zelf neem ik de tijd om de dag met de voetbal klassieker Liverpool vs Manchester United te kijken en vervolgens de buitenlucht in ga om persimmon tussen de regenbuien door te plukken. Het is een delicaat evenwicht tussen de vogels en mij, waarbij wij de boom in harmonie deelden. De buit van de oogst? Een liefdevolle verspreiding van de vruchten onder buren en vrienden.

Het weer mag dan wel veranderd zijn, van zonnig naar regenachtig, als Nederlander is dit geen onbekend terrein voor mij. Toch geef ik, net als velen, de voorkeur aan de warmere dagen.

Ik wens iedereen een prachtige week toe. Koester de momenten van vreugde, deel de liefde, en bovenal, wees lief voor elkaar.

Een Bijzonder Weekend

Het begint allemaal met onze jaarlijkse kerstboom traditie - een strijd tegen de elementen, maar een strijd die ik niet weet te winnen. Hoewel ik zou zeggen neem een boom van om de hoek, blijft onze tocht naar Garlock Christmas Trees Farm in Sebastopol een onwrikbare traditie. Dit jaar betrekt Lenore de kleinkinderen erbij, wat een nieuwe, vreugdevolle dimensie toevoegt aan onze expeditie. Ondanks de stromende regen, was het weer een prachtige dag vol memorabele kiekjes.

Na het optuigen van de boom, bereidt Lenore zich voor op een reis naar North Carolina voor een begrafenis, wat mijn feestplannen enigszins wijzigt. Terwijl Lenore woensdagochtend vertrekt, arriveert onze goede vriendin Iris laat in de avond op SFO. Ze komt speciaal over vanuit Cincinnati voor wat gezelligheid. Iris is als mijn tweede geadopteerde zus - met Anja uit Enschede als de eerste.

Het weerhoudt ons er niet van om te genieten, zeker niet wanneer Iris en ik donderdagavond samen aan een rijsttafel zitten, dankzij de heerlijkheden van Jungle Jim's in Ohio. Het gesprek vloeit voort en wordt voortgezet op vrijdag, wanneer we samen Muir Woods verkennen voor een welkome wandeling tussen de majestueuze bomen.

Vrijdagavond nodigen we een paar gasten uit - een kleine, maar fijne groep. De buurtbewoners, Eric met zijn vrouw, en meneer William, een bekende van de Bocce ball en de sauna, schuiven aan. Het wordt een gezellige avond, hoewel ik op een gegeven moment toegeef aan de vermoeidheid en als een oude man in slaap val.

Zaterdag staat in het teken van wijn. Wat is er beter dan een bezoek aan Napa, vooral als je bezoek hebt uit Ohio? We beginnen bij de Factory Outlets om mijn auto op te laden - iets wat ik de avond ervoor vergeten was. Al snel concluderen Iris en ik dat de mode daar niet helemaal onze stijl is.

Daarna bezoeken we Pine Ridge Winery, waar we genieten van hun indrukwekkende grottenstelsel waar de wijnvaten liggen opgeslagen. We ontmoeten er een leuke groep mensen. Onze middag eindigt bij Bounty Hunter voor lunch - of beter gezegd, een avondmaaltijd. Dankzij Peter Den Hartog ben ik hier ooit beland, en het is altijd een genot om de BBQ Platter met Brisket te bestellen.

De avond eindigt vroeg, met een aflevering van 'Ted Lasso' in Amsterdam, een bezoek van buurman Zack, en niet te vergeten buurman Steven, die ons Wings met aardappeltjes brengt die ze op het feestje waren vergeten.

Zondagochtend sta ik al vroeg in de keuken om Bacon en Eggs te bereiden voor Iris. Na een kop koffie breng ik haar naar SFO voor haar terugvlucht. Ik zwaai haar uit en wacht op Lenore, die net is geland en nog even met Iris bijpraat achter de douane.

Dit weekend was een herinnering aan het belang van familie, vriendschap, en de kleine momenten die het leven zo rijk maken.

De Kunst van het Doorgaan

Vandaag wilde ik even een momentje nemen om in te checken en wat persoonlijke inzichten te delen. Recentelijk kreeg ik een bericht via Facebook waarin iemand vroeg hoe het met me ging. Een eenvoudige vraag die vaak een routineus antwoord krijgt: "Het gaat goed." En in vele opzichten is dat ook zo. Mijn gezin en ik zijn gezegend met een dak boven ons hoofd en we bevinden ons in een omgeving waar vrede heerst, ver verwijderd van de verwoestingen van oorlog.

Mijn dagelijkse uitzicht voordat ik nat word.

Maar zoals velen van jullie weten, heeft het leven zijn uitdagingen. Werk technisch hebben een paar onvoorziene omstandigheden de zaken complexer gemaakt. Hierdoor moest ik moeilijke beslissingen nemen, waaronder het laten gaan van twee collega's om de financiële last te verminderen. Het is nooit gemakkelijk om zulke keuzes te maken.

Desondanks houd ik vast aan mijn motto: 'Opgeven is geen optie'. Mijn passie voor mijn werk, en in het bijzonder voor het bevorderen van schone lucht en elektrische voertuigen, blijft onverminderd sterk. En ja, dit betekent dat ik vaker buiten ben en rechtstreeks contact heb met klanten, wat vele van hen waarderen.

Velen vragen me hoe ik omga met de dagelijkse stress. Mijn geheim? Acupunctuur. Het heeft wonderen gedaan voor mijn welzijn, hoewel ik wel regelmatig sessies moet ondergaan om de voordelen te behouden. Daarnaast vind ik rust en verjonging in het zwemmen; een verfrissende 1600 meter duik doet wonderen voor de geest en het lichaam.

Voordat ik afsluit, wilde ik nog een persoonlijke tip delen: Hypnotherapie. Vroeger was ik sceptisch over alles wat met 'therapie' te maken had, maar hypnotherapie heeft een verandering teweeggebracht in mijn relatie met alcohol. Nu geniet ik vaker van een verfrissend glas sodawater met orange bitters.

Het is een vreemd maar bijzonder weekend geweest

Een vredig plekje in Ambt Delden

De meesten van jullie weten wel dat ik om mijn vrienden geef en dat geldt zeker voor een goede vriend uit het Oosten van het land. Onlangs ontving ik een telefoontje uit Nederland, midden in de nacht in Portland waar ik in een distilleerderij naar muziek aan het luisteren was. Het was een moeilijk gesprek, want aan de andere kant van de lijn klonk de serieuze mededeling dat hij nog maar enkele weken te leven had vanwege de genadeloze ziekte genaamd kanker. Ik liet het nieuws tot me doordringen en belde hen later terug met de vraag: "Weet je hoe laat het is bij jullie?" Het antwoord was verrassend: "Ja, we zijn al mijn abonnementen aan het opzeggen."

De volgende ochtend werd ik wakker en knepen mijn gedachten zich vast aan de realiteit. Ik checkte mijn telefoon en besefte: "Dit was geen droom, zijn nummer staat hier twee keer." Na een lange wandeling probeerde ik hem te bellen, maar zonder succes. Een dag later ontdekte ik dat hij in het ziekenhuis lag. Samen met zijn vrouw bespraken we onze agenda's en besloten we dat ik op vrijdag de 13e zou komen, zodat het gezin nog wat kostbare tijd samen kon doorbrengen. De datum 13e bracht geen angst, en dus boekte ik mijn vlucht, wetende dat het een kort tripje zou worden.

Op donderdag vloog ik met United non-stop naar Amsterdam, maar toen begon het gedoe. Het vliegtuig werd aan de J83-taxi-plaats neergezet, en zoals we weten, is Schiphol niet altijd even efficiënt. De bussen lieten op zich wachten, en tot overmaat van ramp wilde mijn telefoon niet overschakelen naar roaming, ondanks meerdere harde resets.

De douane ging dit keer vlot, en ik zette mijn wifi aan om te proberen contact te maken. Prompt verscheen een bericht op WhatsApp: "De dokter komt om 12 uur om het euthanasietraject te starten." Het was 11 uur. Het rijden naar het Oosten zou minstens twee uur duren met alle snelheidsbeperkingen, dus ik besloot me niet op te frissen en direct te vertrekken.

Het was 12:55 uur toen ik via de achterdeur naar binnen liep, waar de dokter en de naaste familie rond zijn bed zaten. Ik knikte zachtjes naar iedereen en begroette zijn broer, die er aangeslagen uitzag. Toen draaide ik me om naar het bed en hoorde ik hem zeggen: "Paul, you made it. Now I can go home." Ik gaf hem een stevige knuffel en zei: "Het is goed." Met hulp van de dokter legden we hem weer comfortabel neer, en ik gaf hem nog een lichte rugmassage terwijl zijn zoon zijn hand vasthield. De hond keek me aan en dacht waarschijnlijk: "Wie is die vreemdeling?"

Vierentwintig uur later gleed hij weg, en ik hoop hem ooit weer tegen te komen in het hiernamaals. De zaterdag ging voorbij zonder veel activiteit, maar we hadden toch de kans om een paar mensen te zien.

Op zondagmiddag kregen familie en vrienden de gelegenheid om bij hem thuis langs te komen, iets wat hij met zijn vrouw had besproken. Hij lag er vredig bij, en ik ben er zeker van dat hij van bovenaf toekeek en ervoor zorgde dat alles goed verliep. Ik zal je missen, ouwe vriend, maar ik beloof je dat ik contact zal houden met je dierbaren.

Het was een weekend dat ik nooit zal vergeten, vol emoties en bijzondere momenten. Het herinnert me eraan hoe belangrijk het is om de mensen van wie je houdt te koesteren en elke kostbare seconde samen te waarderen.

De afgelopen weken in snel trein vaart.

Het begon met een boek lezen, en dan nog wel het boek van Pieter Omzigt die ik op station Enschede zag liggen. Aangezien ik de laatste 6 jaar geen bril meer draag met uitzondering van de zonnebril kan het gebeuren dat je inslaap valt met de lenzen in en de nacht er al slapend door brengt. De volgende morgen zaten de lenzen als gegoten en dus met het eruit halen beschadigde ik mijn ogen. Eerst dacht ik dat zal wel meevallen en hups weer paar nieuwe lenzen in echter de avond naderde en het was mis. 

Dit gooide aardig wat roet in mijn ogen met het gevolg dat ik de weken er na mij moest aanpassen. Zo heb ik zitten dubben of ik uberhaupt nog mijn presentatie bij de 

Green Summit in San Diego wilde geven, mijn sociale media dame Ann en anderen wisten mij ervan overtuigen om het toch te doen en dus vloog ik voor de zaterdag heen en weer. Door het vlucht schema ging zelfs mijn happy hour mijn neus voorbij waar iedereen begint te netwerken, in plaats van dit was het snel een biertje bij de Airport bar van Stone Brewing Company om vervolgens richting huis te vliegen.

.

Daarnaast kon ik twee dagen later richting Salt Lake City vliegen om de EVBOX wizard te spelen om twaalf laadpoorten weer aan de praat te krijgen om vervolgens twee uur later weer terug naar het vliegveld te rijden. 

 

Ondertussen zijn we weken verder en heb ik een bril waar ik nog even aan moet wennen aangezien ik er een voor de afstaand hebt besteld zodat ik minder mijn lenzen hoef in te doen. En dus wordt het ook tijd voor een leesbril zodat ik de oude kerel kan uithangen maar dat moet maar even wachten, in de tussen tijd geniet ik weer van het zwemmen in de donkere uurtjes en daar moeten jullie het even mee doen.

 

Back in Town

Met mijn terugkomst thuis twee dagen eerder dan gepland pak ik de draad weer langzaam op, gelukkig is het hier Holiday weekend dus heb ik iets langer dan normaal om van mijn jetlag af te komen. De vlucht van United ging overigens voorspoedig en het is eigenlijk jammer dat men in de winter niet naar Nederland blijft vliegen, al ver komt dit wel extra Carbon Footprint van mijn zijde. In ieder geval is planning van een mijn zit plaats altijd doordacht en zat na aankomst in 10 minuten in de Bart trein richting de East Bay. 
 
Mijn vrijdag loopt rustiger dan verwacht en dat had er alles mee te maken dat het programma Quickbooks op zijn gat lag en wij moeilijkheden hadden om in te loggen. De avond wordt afgesloten met een etentje van Sharon die Lenore en mijzelf mee nam richting een Japans Ramen restaurant, ik had al aangegeven dat ik niet ging rij en dat is maar goed ook want deze jongen kon amper zijn ogen open houden.

Het is zaterdag als ik voor de wekker weer wakker bent, tijd om snel even de krant en berichten te lezen voordat de kwalificatie van de Formule 1 in Monza begint. Een kopje koffie en een ontbijtje ontbreken niet terwijl de weegschaal net daarvoor aangeeft dat er tijdens mij Nederland trip de nodige pondjes erbij op zijn gekomen.
 

Het mag de pret niet drukken maar ik heb mij voorgenomen om morgen middag weer eens aan mijn zwem activiteiten te beginnen. Maar goed ook want het zwembad hier bij de Athletic Club is weer vol met mensen als ik eens naar de Pickel Ball prestaties van Lenore kom kijken. 
 
Ik zou zeggen een fijn weekend. 

De week in vogelvlucht

De afgelopen week was het bij poten met het gevolg ook een blog in het midden van de week. Naast alle projecten te proberen af te ronden is het alweer tijd om vrijdag vroeg richting SFO te rijden echter eerst voor een Small Business Expo waar wij een booth hebben. Iedereen in het team was vol energie begonnen maar in mijn achterhoofd heb ik medelijden met hen want ik neem de shuttle richting de vertrekhal als wij drie uur op de vloer staan. In ieder geval was ik een blikvanger en voel mij er wel goed in, echter heb mij toch maar even de comfortabele kleren aangedaan voordat ik op de United vlucht richting Europa stap. 

We beginnen goed met een 90 minuten vertraging maar beperken de schade met de luchtstroom richting Europa met een uur. Het gevolg is dat je zaterdag rond het middag uur bij de douane op Schiphol staat en na het bekijken van de rij zie je dat de efficiëntie helemaal weg is, en dan hebben we het nog niet eens voor de lijn bij twee auto verhuur bedrijven. 
 
Eindelijk in het vervoermiddel doe ik mijn ronde richting Loosdrecht, Zoetermeer en vervolgens Enschede waar ik eerst mijn broer in het MST-ziekenhuis bezoek.  Een lange dag maar voldaan check ik in bij het hotel, snel een frisse douche voordat ik nog even geniet van de terrasjes op de Oude Markt die er weer bruisend bij liggen. 
 
Het is zondag en ik zit strak om 7.10uur aan het goed verzorgde ontbijt van het hotel om vervolgens weer een wandeling richting mijn broer te doen. Wel lekker zo op zondagmorgen rustig door de binnenstad te lopen om even mijn verplichtingen te doen. We lachen er wat af voordat ik een vriendin ophaal om even een ochtendwandeling te beginnen op landgoed het Twickel van de Deldense kant. Weer bijkletsen lachen en vervolgens richting Borne om samen met dochterlief Marloes en Stefan lunch te hebben. Het was zo lekker dat met de combinatie van eten en jetlag mijn oogjes even dicht gingen zelf tijdens de FIFA finale van de vrouwen voetbal.
 

Om toch even spijsvertering beter te laten werken is het deel twee van Twickel maar dan van de Bornese kant wat overigens ook verfrissend was. Terugkomend bij mijn avond verblijf parkeer ik de auto in de ondergronds garage en gooi de deur van mijn auto dicht met de keycard nog mooi op de midden consul. Dus Hertz verhuur bellen of ik zij de auto van een afstand kunnen ontgrendelen, ‘Huh?’ krijg ik te horen en ik moet uitleggen dat je een Tesla van een afstand kan openen. De behulpbareleg ik de persoon had daar geen kaas van gegeten maar kon mij wel de ANWB technician sturen, prima laten we dat maar even doen. En inderdaad een uur later ben ik de technician aan het uitleggen waar de ontgrendel knop zit. Al snel is de auto open en zo bedanken wij elkaar en vervolgen wij onze eigen weg weer. Het is optijd opstaan aa

Ngezien ik naar Eindhoven en Limburg moet rijden maar besluit dit met een omweg te doen. Twee-en twintig jaar geleden verruilde ik het mooie familie bedrijf Alferink Installatietechniek voor een nieuw avontuur maar stiekem is dit wel mijn beste werkgever in Nederland geweest en nog steeds timmeren zij aan de weg. Dus met de stoute schoenen aan sta ik bij de receptie met de vraag of Laurens ook aanwezig is terwijl ik de jonge dame vertelde dat ik hier een lange tijd geleden hebt gewerkt. En meteen zie ik twee gezichten richting de balie kijken en daar zitten twee oud collega’s die het even niet kunnen geloven dat ik hier sta. Met een kop koffie en weer up to date te zijn bedank ik Laurens voor zijn gastvrijheid en vervolg ik mijn weg richting Eindhoven. Daar heb ik een meeting met wat heren die graag hun producten in de VS kwijt willen maar willen graag weten wat de wensen zijn.

Door naar Heerlen waar neef Bert al op mijn wacht, wat eten en hups richting neef Jan en zijn vrouw Hilde die ik al jaren niet meer hebt gezien. Het is erg gezellig maar alles komt een einde en dus weer terug richting huis waar de dochter van Bert ons staat op te wachten, dachten wij beiden lekker op tijd richting bed te gaan, vergeet het maar. 
 
Met het gevolg dat ik bijna de volgende middag mijn lunchafspraak naast het stadhuis van Den Haag bijna mis, gelukkig was Aernout een beetje flexibel in zijn tijd. Maar na bij te hebben gekletst is het weer richting Schiphol waar ik mijn auto inlever en weer op mijn werk focussen voordat mijn eerste gasten morgen vroeg in de aankomsthal staan. Aaron komt uit de Balkan terwijl Richard uit de San Francisco Bay Area en nu is het afwachten hoe snel de lijn bij de douane is. Bij aankomst moest ik even de jongens de dorstlessen met een wit biertje voordat we de taxi richting Haarlem nemen waar wij onze bagage kunnen droppen. 
 
De locatie van het huis is praktisch gelegen en al snel verkennen wij de binnenstad van Haarlem met als uitgangspunt de kerk waar de Jopen Brouwerij is gevestigd en de jongens kijken de ogen uit. Chris en haar man John die komen die avond vanuit Frankfurt rijden, zij plakken namelijk er nog een vakantie in Duitsland aan vast. 
 
Het is donderdag als John onze chauffeur is en de auto in het museum garage parkeert die de auto met een lift laat zakken. Terwijl iedereen zit te smullen van alle Nederlandse schilderkunst en alle tentoonstellingen hebben gezien lopen we terug naar de auto, maar als de lift kapot is dan kun je het vergeten. Een monteur is onderweg horen wij door de telefoon maar zelfs een wandelingetje Albert Cuyp is niet genoeg om de servicemonteur te ontmoeten. Dus hups een taxi terug naar Haarlem en een nette email richting de firma die drie dagen op zich laat wachten om een antwoord te geven, een Tripadvisor is nog in de maak. Inmiddels heeft John een andere auto en heeft het verhuur bedrijf de shit overgenomen.
 
De Formule 1 zal ik een apart verslag gaan maken aangezien dit wel een uitdaging was met de mobiliteit in het geheel. 
 

De maandag breekt aan en het is hups naar Schiphol, Aaron was al vroeg opgestaan om zijn ochtend vlucht te halen en Richard en ik kijken lopen naar de Gates waar United en Easy Jet staan. Echter in de United Kingdom dachten ze grappig te zijn want het hele luchtruim zit dicht. Naar overleg met mijn dochter Marloes besluit ik om Easy Jet om te ruilen voor de Intercity richting het Oosten van het land. En dus weer even genieten van familie en vrienden maar wel inmiddels mijn terug vlucht twee dagen naar voren geschoven. Iedereen die ik heb gezien bedankt voor de gezelligheid met speciale dank aan Marloes en Stefan. 

Even een weekje weg van de desk

De afgelopen weken had ik iets minder te melden en dus even een pas op de plaats. Maar dat geeft mij ook even tijd om een groot compliment naar de Amerikaanse Immigratie dienst te geven qua dienstverlening. Ik moest de Apostille stempel bij mijn naturalisatie papieren zien te regelen en tot mijn verbazing ging dit gesmeerd waar elke logge organisatie iets van kan leren. Na mijn aanmelding online kreeg ik binnen twee werkdagen een tekst bericht op mijn telefoon, bent U beschikbaar om te praten. Yes was mijn antwoord en vervolgens had ik een vriendelijke man aan de telefoon die mij een afspraak regelde voor de volgende werkdag. Die maandag morgen zie ik de ingang wat op mijn email staat met alleen beveiliging terwijl om de hoek de lange rij wachtende staat voor een interview afspraak. De beveiliging was zo netjes om mijn 30 minuten voor de tijd binnen te laten en zo sta je weer buiten voordat je het weet. Dus nu morgen richting het Consulaat om alles af te handelen wat mij weer lekker geruststelt. 

Wat mij niet geruststelt is dat geen contact kan vinden met de mensen waarvan ik de Condo in Maui zou gaan verblijven. Hopelijk loopt het voor hen met een sisser af maar ook dit keer kan ik deze vakantie mid september op mijn buik schrijven. Het stadje Lahaina is met de grond gelijk gemaakt en ik leef met de mensen mee.

Dan ander nieuws van de week, eindelijk konden we van start gaan met de twee projecten 5-6 uur noordelijk van de Bay Area. Twee hotels voorzien van laadpalen en dat geeft je dan het excuus om even niet achter je bureau te staan. De graaf troepen waren zondagmiddag al afgereisd terwijl deze jongen rond 2.22uur rustig op weg naar Eureka reed. Heer Douglas voegde zich ’s middags bij het spektakel aan en het was dan ook stug aan het werk. De inspecteur die dinsdag rond de middag zijn eerste check deed was verbaasd wat wij al in één dag geflikt hadden en het was dan donderdag nog maar een formaliteit om onze beide werken goed te keuren en dat de hoteleigenaar zelf nog de nieuwe asfalt toplaag met de nodige parkeer vakken opnieuw moest doen. 

 

Het is donderdag avond als ik nog even bij Lost Coast Brewery naar binnenloop voor de FIFA Women Worldcup, zoals jullie allen weten zijn wij niet door. Blijkbaar is Roord de belangrijk schakel van het elftal, in iedergeval heb ik genoten van de gehele partij. 

 

De vrijdagmorgen is het via de ‘Avenue of the Giants’ richting huis waar dit weekend twee avonden plezier was te beleven met de juiste gasten over de vloer.

 

Hoe dan,

Diverse mensen weten dat deze jongen al een jaar eerder met het vernieuwen van het Nederlandse Paspoort is begonnen aangezien ik met mijn dubbele nationaliteit moet aan tonen. Ik zag namelijk de bui al hangen dat ik straks niet op tijd door de regeltjes die de Staat Der Nederlanden heeft. En inderdaad men eigenlijk de Slogan van de Nederlandse belastingdienst erbij halen; ‘Makkelijker kunnen we het niet maken’, niet dus.

Men wil op de trouwakte en je naturalisatie papieren een apostille zien, dus voor diegene die graag in het buitenland willen trouwen wees er zeker van dat je dit allemaal op een rijtje hebt. En tja, Lenore en ik zijn 18 jaar geleden in Belize getrouwd dus dat wordt dan toch even zweten of toch niet. Marga, vriend van de familie en net zoals mijn moeder ook wonende in Belize hoort dit verhaal aan net als zij mijn moeder bezoekt. En dan zie je dat een klein land als Belize iedereen wel een connectie heeft. Terwijl het zondag is begint Marga met een rechter van Belize te teksten en verdomt zij krijgt direct antwoord terug en dus wordt via een Whatsapp connectie mijn gegevens uitgewisseld. Voor het gemak zij ik nog maak er maar twee documenten van zo dat als ik het later nog eens nodig hebt dan heb ik er nog eentje extra. Het maffe van het verhaal is nu wij binnen twee weken tijd nu maar liefst vier documenten hebben aangezien de administratief medewerker en de rechter beide dit als hun werk zien. Nu nog mijn Amerikaanse papiertje voor elkaar maken en dan hups weer terug naar het Consulaat, voor mij een geluk dat dit dichtbij is anders was dit nog wel een probleempje.

 

Ook heb ik deze week een pakketje van de Taylor Swift merchandise binnengekregen en Lenore keek met de nodige verbazing, Hoe dan. Mijn nichtje uit Breda schijnt een grote fan te zijn van de dame in kwestie en kon deze hoodie niet in Nederland krijgen en aangezien oom-lief toch naar Nederland komt nemen we die ook gewoon mee.

 

Verder wil ik het deze keer toch weer eens over de Nederlandse politiek hebben aangezien in mijn Amerikaanse kringen hoor; ‘WTF’. En dan zeg ik tegen hen; ‘Ja in Nederland kan dit gewoon, wij zaten jaren met een Clown opgezadeld’

 

Maar dit brengt mij ook direct terug naar een uitspraak van velen Nederlandse vrienden; ‘Paul, Nederland is zo veranderd blijf lekker zitten waar je zit’ En natuurlijk is het af en toe fijn als er een frisser wind door het politieke landschap waait maar het heeft blijkbaar ook de grote keerzijde. Kon je als politicus altijd gewoon over straat lopen dan schijnt dit de laatste jaren niet meer mogelijk te zijn, bedreigingen op sociaal media of op straat. Wat maakt mij het uit als je het niet met de partij eens bent en heb dan wel respect voor Dilan Yesilgöz die de ballen heeft om door te gaan ook al ben je niet eens met de partij, we zullen zien het resultaat op 22 November zien. Maar ik vraag mij ook af wat er in vredesnaam in Nederland is gebeurd, mensen respecteer elkaar toch. Wat daar in het kikkerlandje gebeurt overtreft zelfs de Amerikanen. 

Over licht geïrriteerd kunnen zijn het zal toch niet zo zijn dat iedereen zijn knie tegen de onderkant van het keuken eiland stoot. De maandag was er al iets aan de hand en dacht ach ik houd er wel even ijs tegen aan, goed idee maar helpen deed het niet. Dus dinsdag maar even de Hot tub en de Sauna in bij de Sportclub, dat ging helemaal fout en dus was het een pijnlijke week. Mijn arts wilde mij wel een X-Ray geven maar verder niets, ik jammerde een beetje maar de man nam wel even tijd om mij gisteren even te bellen; ‘Paul, ik geef je iets tegen de jicht en mag het maandag niet beter zijn dan kunnen we de volgende stap nemen’. Ik vertelde de beste man dat mijn alcohol gebruik al een tijd drastisch al tijden had teruggebracht maar ik stemde in. En ondanks dat ik mijn arts niet mijn grote vriend is moet ik hem toch wel respect geven want mijn motoriek begint weer te werken. Blijkbaar is de Colchicine de Wd40 om mijn roestige knie weer in beweging te krijgen.

Flink vooruit plannen

Het is alweer de week waar wij hier op 4 juli onafhankelijks dag vieren en dat betekent dat ik de buurt niet ben uit te slaan. Want normaal gesproken wordt er hier wat vuurwerk afgeknald ondanks het verbod, misschien lag het aan de borden die aan de kant van de weg waren geplaatst met de mooie mededeling dat je persoonlijk vervolgt kon worden want het bleef uit eindelijk vrij rustig. Neemt niet weg dat deze Nederlander alsnog alles in de tuin met water besproeid inclusief het dak van ons huis. Het is hier kurkdroog en het zal je maar gebeuren dus laat iedereen mij maar voor gek verklaren. 

Dus gastvrouw heeft mensen uitgenodigd om dan maar bij ons langs te komen, altijd gezellig als beide klein kinderen aankomen want die worden steeds leuker. Het feestje is geslaagd en moe en voldaan word ik de volgende dag wakker en wat schiet er in mijn mailbox, de 2024 kalender van het Formule 1 seizoen. Wat mij vorig jaar misging gaat mij nu goed af, de reis richting het Italiaanse Imola. Vorig jaar zat ik te twijfelen om een huis te boeken niet te ver weg van het circuit en dit jaar is het mij geluk, nu alleen nog Lenore op de bewuste dagen kooklessen ter plaatse regelen en dan is iedereen blij. 

 

We maken een sprongetje richting de vrijdagavond waar wij samen met Steven en Suzanne richting Berkeley rijden. Eerst even wat eten bij Eureka, kan namelijk niet met een leeg gevoel de concert zaal van The Freight and Salvage in lopen. Sterker nog naar paar lange dagen zouden mijn ogen dicht vallen en dus heb ik mijn zelf maar even een koffie voorgeschoteld zodat de nodige caffeine door de aderen stromen. Pete Escovedo gaf zijn Retirement tour en dus was even genieten van de 87e jarige man die nog steeds een aardig stukje muziek maakt met zijn band.

Terugkomend op de Formule 1 val ik met mijn neus in de boter want ook dit weekend is het weer raak en net zoals afgelopen week kan ik het niet laten om even mijn oranje kant van het verhaal te laten zien, al ben ik deze week toch even een beetje meer voor de Engelsman Lando Norris en zijn twee rijden Oscar Piastri. Want wat is er niet makkelijker dat het McLaren team de Nederlandse kleur gebruiken qua marketing. 

 

The Eastbay F1 groep bestaat alweer 9 jaar en het leuke is dat dankzij de inzet van Terry Griffen en andere vrijwilligers deze groep een succes is. In iedergeval was het vandaag weer een Max Verstappen die er met de eer van door ging maar dat mag de pret niet drukken.

Nou voor de rest houd ik het lekker kort deze week, misschien komt er wel weer een smeuïge nieuwtje jullie kant op maar voorlopig is het druk aan het werk blijven.