Van comedy tot real live

Een paar maanden geleden begon Jon Stewart en Stephen Colbert iets enorm te organiseren. Beide hebben een dagelijkse show op Comedy Central en hebben een grote aanhang, de rest van de zenders hebben namelijk gecensureerd nieuws. In sanity (in gezondheid) was de naam van het event met als locatie het park voor het Capitol in Washington. Velen journalisten kregen opdracht van hun baas om er niet aanwezig te zijn en ze hoopten op een grote afgang van John en Stephen.

De organisatie mikte op 60.000 mensen en hadden voor de zekerheid mobiele toilet gelegenheden voor 150.000 mensen geregeld. De opkomst was maar liefst 250.000 mensen die mochten genieten van diverse artiesten maar ook een verdomd goed woord van Jon Stewart.

Jon Stewart - Moment of Sincerity - Rally to Restore Sanity and/or Fear - Video Clip | Comedy Central

Onze president had dit volgens mij goed aan zien komen en had als eerste president deze week een interview bij Stewart. Met als een reden, mensen ga stemmen.

Zelf heb ik het event niet live kunnen volgen laat staan de voetbal topper PSV tegen FC Twente. Nee ik zat met 6 andere Nederlanders op de fiets waaronder de consul. Een gezellige groep die maandelijks een fiets rit van 40 mijl maken ergens in de bergen van de San Francisco Bay Area. Deze jongen ging weer op een oude mountain bike fietsen maar is er uit, een andere fiets moet er zeker komen die het een stuk makkelijker maakt om de verrekte route te kunnen fietsen. Het mocht echte de pret niet drukken al had er halve wegen iets minder regen mogen vallen. Zeiknat kwamen we weer bij de auto en ik mocht zelfs vandaag genieten van een lekkere verkoudheid.

Als naast dit alles dan ook onze 17 jarige geadopteerde kat Drizzle komt te overlijden dan is het even slikken. Een ding is zeker, de schat heeft een mooi leven gehad.

Hurricane Richard en meer

Hurricane Richard en meer

De meeste mensen zal het in Nederland ontgaan zijn echter Belize heeft gisteren bezoek gehad van Hurricane Richard die vanaf de Atlantische Oceaan langzaam op Belize afkwam. Gisteren middag denderde het geweld af op Belize City af om vervolgens via Belmopan en het westen het land weer te verlaten.

De schade is nog niet helemaal bekend echter de stroom is in grote delen van de stad / land eraf waar Richard even de boel aan kwam vegen. En wat is het dan fijn dat het weer LoveFM was die non-stop in de lucht was om de mensen te informeren en zo nodig de informatie door te spelen richting de overheid.

Onze correspondent Tony heeft het volgende verslag gemaakt.
Toen Tropical Storm Richard richting Belize kwam en voorspeld was dat het een Hurricane 1 zou worden voordat het aan land zou gaan waren we, zoals bij eerder dreigingen, er weer van overtuigd dat Richard of naar het noorden of naar het zuiden zou gaan, maar niet naar Belize City.
Maar zondag 24 october om ca 3 uur was het duidelijk ..Richard zou direct over Belize City gaan. Om vijf uur  begonnen de palmbomen onvriendelijk te wuiven en kwamen de tropische buien steeds vaker en werden steeds harder. Om half zeven, toen Richard aan land kwam met een wind van 106 miles per uur duurde het het maar een paar minuten of heel Belize zat in het donker. De wind beukte op de muren met een angtsaanjagend geluid. Het was een zeer vreemde ervaring zoiets mee te maken. En dit  duurde uren. Om 9 uur werd het minder maar het duurde to 12 uur totdat het weer rustig was.
Er schijnt een miljoenen schade te zijn. Heel wat houten huizen bestaan niet meer. Hoogspanning leidingen gebroken,  electriciteits palen gebroken, bomen lagen over de highways, etc.etc.  Op het werk had ik maandag om 2 uur weer spanning. Wanneer er thuis weer power is … afwachten.
Een ding is zeker. Ik blijf niet meer thuis al er weer eens Hurricane richting Belize City komt.         

Zover mijn informatie bekend is er geen schade in Hopkins Village, ten zuiden van Hopkins en Cayo. Bij een mogelijk update zal ik deze blog veranderen.

Hier in de States gaat het leven van de werkeloos electrieker gewoon verder. Ik heb na maanden weer een echt sollicitatie gesprek gehad echter moet even afwachten wat de overige kandidaten doen. Ik heb niet hoog van de toren zitten blazen hoe goed deze jongen is, daar integen heb ik juist de man tijd gegeven om door de Nederlandse diploma's en certificaten te kijken. Dit word vervolgd met een hele snelle update, tijdens deze posting werd ik gebeld of ik morgen kan en wil beginnen. YES een eerste fatsoenlijke werkdag na ruim een half jaar.

Met frisse moed

Na een depri weekje achter de rug te hebben is het weer tijd om de draad op te pakken. De vrijdag stond voor mij in het motto; “Blik op oneindig en 's avonds de vrouw verwennen”. Naast de dagelijkse sleur had ik het huis maar eens op de kop gezet, een echte Hollandse Pot klaar gemaakt, een fris bloemetje voor mijn lieve schat en de Hot Tub op “HOT' gezet.

Ik had immer toch niet de Pneu om twee sollicitatie brieven de deur uit te doen, die konden wel tot de zaterdag wachten. Daar integen heb ik wel alle brieven met werkervaring klaar van twee aannemers en een uit Nederland. Deze heb ik namelijk nodig als ik voor een Contractor examen op wil gaan en kunnen straks op de bus.



Lenore laat mij haar oude lagere school zien.

Zaterdag en Zondag stond grotendeels in het teken van de Oxford Elementry School Reünie. De school bestaat 100 jaar en daar waren activiteiten en dus mocht ik als eega haar begeleiden.

In de namiddag nog even naar “The Spirit of Life” festival, Berkeley heeft namelijk een jaarlijks event in de Gourmet Getto. Dus het was even slenteren langs de kraampjes met van alles en nog wat.

Thuisgekomen was het tijd om even met Billy te lopen voordat de Phillies en de Giants op TV kwamen. De twee teams spelen in de play-off honkbal waar de winnaars van Oost en West tegen elkaar strijden als landskampioen.

Op na de maandag en dat betekend voor mij hups na mijn bed toe.

Nog steeds zoekende …

De wereld blijft af en toe toch een grote raadsel. De een is zoekende naar de perfecte partner, weer een die voor zijn eigen gezondheidszorg vecht terwijl een totaal ander iemand gewoon een vaste baan zoekt. Denk dat ik in de laatste categorie val met diverse mensen rondom mij heen.

Na maanden piekeren, Cv's de deur uit sturen en de Honey Do list af te werken ga ik toch mij zelf soms afvragen. Wat is er toch GVD aan de hand, ben ik dan toch niet zo goed in mijn vak (terwijl mensen mij altijd de hemel in prijsde) of moet ik totaal gewoon wat anders gaan doen.

Natuurlijk weet ik dat in een recessie bedrijven rare dingen doen en de duurdere werknemers buiten de deur houden om zo de kosten laag te houden en de aandeelhouders blij te maken.

Of is het toch gewoon het land waar ik in woon, al de jaren in Nederland geen problemen gehad. Ging er iemand weg bij het bedrijf dan houdt je gewoon nog contact met je oud collega. Wel kan je vertellen dat ik en anderen expat mensen er totaal anders over denken en zijn verdomd teleurgesteld in de mensheid.

Mede dankzij de leuke vrouw en vrienden die ik heb dat ik de moed er nog wel in heb, al zakt die moed vaak regelrecht in de loodzware schoenen.

Begon ik vorig jaar eindelijk weer eens van Kerstmis te genieten, nu ben ik weer terug bij af. Halloween is nog eens niet geweest en de winkels liggen weer vol met Kerst versiersel. Van mij mag de Kerst dan ook dit jaar regelrecht de ijskast in BAH.

Even een fietstochtje

Vorige maand werd ik uitgenodigd door een stel Nederlanders om te komen fietsen, liet het toen afweten en kwam alleen voor de potluck met die lieve schat van mij. Die middag had ik ze toegezegd dat ik de volgende keer mee zou doen want het plan is om elke keer een andere stuk van de bay te bezoeken.

Dit keer was het in de Santa Cruz Mountains net iets ten westen van Sillicon Valley. Vanaf Alice Restaurant startend de berg iets op en dan een afdaling naar de kust. Na een korte stop was het tijd om 12 kilometer terug te rijden. Via Highway 84 namen we al snel een zijstraat met de naam Alpine road. En inderdaad door de prachtige bossen was het kreunen en steunend 400 meter omhoog. Als Andre Hazes op mijn Mp3 player stond dan had ik “Bloed, zweet en tranen” op de replay kunnen zetten.

Echter dankzij de motivatie van de mensen om je heen die dit wekenlijks doen en af en toe een stop maakte om een prachtig plaatje op hen blackberry te schieten was het ook weer te doen. Aangekomen op de 400 meter stond een lunch te wachten en hadden we een uurtje tijd om bij te komen.

Daarna was het tijd voor de laatste grote klim, nogmaals 300 meter omhoog met een prachtig uitzicht vanaf Skyline Boulevard op de Bay en de Pacific. En ja als je naar bovengaat mag je ook weer naar benenden, zonder te trappen snelheden werden bereikt van 50 kilometer per uur.


En nu maar hopen dat ik volgende keer een aluminium frame onder mijn kont mag hebben ipv het stalen ros. Over anderhalve maand is er weer een tocht echter dan een thuis wedstrijd in mijn omgeving.

De bier leverancier aan het einde van de tocht.

Dan nog even terugkomend op het verhaal van de doodstraf hier in California, deze is verplaatst naar begin volgend jaar.

Blijft het bij uitstel van …

Californie is er maar druk mee om de omstreden doodstraf weer naar voren te schuiven. Meneer Arnie heeft een paar jaar geleden een omstreden dodencel laten bouwen zonder de juiste bouwvergunningen op het terrein van San Quentin gevangenis.

Toen men daar achter kwam was de deur op slot en dan zijn we nu beland bij de fabrikant Hospira van de injectie. Deze hebben er helemaal geen zin in om hun sodium thiopental te laten gebruiken voor de doodstraf en zeggen nu dat de nieuwe levering van het product pas begin volgend jaar geleverd kan worden. Dat komt mooi uit want Arnie is in Januari uit zijn positie als Govenator.

Dus tot die tijd wil de Staat nu eerst een anesthesia gebruiken voordat ze de oude fatale drug gaan toevoegen. We zullen zien wat het gerechtshof bepaald en of meneer Brown rond 21.00uur plaatselijke tijd zijn leven bespaard blijft.
En natuurlijk praten we de daad van deze dader absoluut niet goed.

Burney ....

Een iets sneller blog dan normal maar dat kan ook als je even in de natuur bent. Vanuit Portland zijn we over de provinciale wegen naar Burney Falls gereden. Lenore’s favoriete campground waar ze elk jaar wel een paar dagen wilt zijn. Dus we zijn weer aan het kramperen maar dan wel met douches waar je U tegen zegt.

Je waant jezelf hier in de bos rijke omgeving tussen Shasta en Lassen National Park met prachtige watervallen. De waterval gelegen hier bij de entree van de campground is Burney maar een 20 mijl verderop zijn een aantal watervallen in de Mc Cloud River.



Ondergenot van een Oregon Biertje en een stukje kaas zit ik nog even te genieten voordat we morgen naar huis rijden en weer in het normale ritme kunnen komen.

Gewoon een update

Afgelopen week zou ik een blog schrijven over 09-09-2010, de dag dat Vincent 16 jaar werd en de tragedie die op die dag in San Bruno (Ten westen van San Francisco In’t Airport) gebeurde.Hoef hier weinig meer over te vertellen aangezien RTL nieuws en andere er al aandacht hebben besteed.

Het is deze week dat wij (Lenore en ik exclusief Billy) naar Oregon zijn gereden om een week met onze vrienden (de Tiptons) vakantie te vieren. We zouden deze keer naar Washington State gaan wat een fraaie natuur heeft maar oh zo regenachtig als Nederland kan zijn. Dus via internet kwam het er snel uit dat onze eerste bestemming Mt. Reinier maandag t/m woensdag qua weer redelijk tot goed zou zijn.

En inderdaad we hadden prachtig weer en deden twee grote hikes aan beide zijde van de berg alleen hebben wij helaas geen beren gezien zoals andere hikers.

De woensdag was one dag om de tent op te pakken en om een vakantiehuisje van de Tiptons broer te bezoeken wat op een andere halve uur van Seatle ligt maar ook deelfede tijd van het Olympia National Park. Onderweg stopten wijn in Gig Habor wat een fraai stadje is maar ook een geweldige Micro Brewery heeft die op dat moment dicht wat betreft hun tasting room. Echter brutaal als Hollanders zijn belde ik op en kreeg Travis de Master Brewer aan de lijn. Ik vertelde hem dat wij maar paar uur in de stad waren en op doorreis en zei; Weet je het adres dan kom langs over een uur.
Vriend Rick ( Bier liefhebber 1e klas) en ik moesten even zoeken maar we vonden het en stonden in de “7 Seas Brewery” onze growlers (2 liter flessen) te vullen met overheerlijk bier. De reden dat ze ons bezoek niet hadden geweigerd was mijn “Dutch Accent”, geweldig. We waren blij met het bier want ondanks dat ons vakantie verblijf van 2 nachten bleken al snel in het water te vallen, wat ons niet weerhouden van het zwemmen in het meer.

Donderdag was het nog regenachtig en we besloten met de veerpont naar Seatle te gaan. Eerste stop in Seatle was de Elliot Bay Brewpub voor lunch, eten was goed maar bier was beneden onze standarden. Vervolgens naar de Public Market waar ik verrast was over de lange overkapte markt met veel Aziaten die prachtige boeketten met bloemen verkochten. Iets verderop vond ik een Uli’s Stube met jawel “Hela Curry Ketchup”. De dame achter de counter begon met mij te flirten toen zij mijn accent hoorde en ik interesse had voor de Curry. Mmmm de tattoo op haar arm zei “ Lucky” en zou voelde ik het ook.

Nog geen 50 meter verder op zien Rick en ik een Mast ton van “Pikes Brewery” uit de vloer steken, wij namen samen een tasting samples van 6 kleine biertaste glaasjes en het bier was al een stuk beter dan voor heen maar weer niet de jump wat wij hadden van de 7 Seas.

Teruglopend naar de auto was het nog even stoppemm bij een Duitse zaak waar “Lucky” mij over verteldde en natuurlijk kon ik het niet laten om wat Nederlands en Duitse lekkernijen te kopen.

Tijdens onze terugreis met een lekkere regen bui stopte we nog even bij QFC om wat bier te kopen. Wat Gluten vrij bier aangezien een goede vriendin het heeft en er op na zoek is. De New Grist en de Red Bridge (beide Gluten vrij en de laatste zelfs van Budweiser HELP) waren niet goed. Over op de Silver City Brewery met Hefeweizen en WhoopPass Double IPA die Rick had gekocht. Wat blijkt we zij strond verwend qua smaak en dus ook deze komen niet door de test.

Dus over op de laatste bier van de avond, Boulevard Brewing Company uit Kansas City, Missouri. De Bourbon Barrel Quad heeft maar 11247 andere bier flessen. Het is een stuk beter maar nog zeker niet uitmuntend voor de bier wat ik in Portland en/of thuis heb mogen proeven. Bah wat heb ik toch een zaai leven.

September is in zicht …

De maand is al weer bijna voorbij, de werkzaamheden aan de man cave gaan verder en dit geld ook voor de sollicitatie emails. Het is en blijft zwaar klote in de economie waar we allen in verkeren echter voormij begint de tijd toch wel te dringen. Je krijgt namelijk maar een maximaal aantal weken een uitkering en dan is het over en uit. Vandaar dat de cijfers van de VS gewoon een grote wassen neus is.

Dit is dan ook van de redenen dat ik mij maar hebt aangemeld voor een electrical contractor license, dit betekend een maand thuis studeren en dan vervolgens 2 dagen school voordat je het examen krijgt. Moet zeggen dat ik er niet om sta te springen maar nood breekt wet, ik ben nog steeds die jongen die graag elke twee weken of maand een vast salaris krijgt. Want overal ter wereld is het zelfde, je moet vaak achter het geld aanvangen.

Schreef ik van de week dat wij Vincent missen, nou dit geld ook voor de hond. Hij mist zijn vriend die elke dag wel tijd maakt voor een spelletje of voor het samen slapen op een kamer.

Het word rustig

De zes weken zijn toch wel aardig snel voorbij gegaan als ik het over het bezoek van Vincent hebt. Vanmiddag ophet vliegveld bij de Burger Joint was het de laatste Cheeseburger voor de komende maanden en ook meteen een van de slechtste. In iedergeval hebben wij nog even een 12 inch broodje bij SubWay gehaald aangezien hij het eten in het vliegtuig niet te eten vond.

We zullen hem beide flink missen want we hebben donders veel lolmet hem gehad, en dat ondanks dat we niet te veel uitstapjes konden doen. Het is niet alleen mijn zoon, het is gewoon een toppertje die de komende weken iedereen zal lastig vallen met; “How are YOU doingggg?”

Man Cave

Zo zit je al maanden al tegen het opruimen van je schuur aan te kijken en zo krijg je op eens het idee om jezelf toch maar eens een trap onder je kont te geven.
Een paar weken geleden had Vincent mij al geholpen om de gips wanden af te maken en nu had ik gisteren een schoonmaak woede dankzij de buurvrouw.

Zij had wat kastjes in de weg staan die precies aan een lange zijde zou kunnen worden geplaatst. Echter voordat ik het weet stond het voor mij deur en moest ik aan de slag, geen tijd om een vinyl vloertje er in te gooien, maar wel de kastjes. Denk dan ook maar dat de bewuste Man Cave mijn toekomstig kantoorje wordt.

Het begin is er, nu nog een likje verf op de wanden, het vinyl vloertje, een data lijntje vanaf het huis en natuurlijk een desk maken. Bij voldoende resultaat zal ik de komende weken wat foto's plaatsen.

Het land van ....

Amerika is inderdaad het land van de onbegrensde mogelijkheden en overal is wel een markt voor. En ben dan ook al weken wachtende hier op de belastingdienst wat betreft een LLC achter de nieuw startende toko te zetten zodat men niet je huis en dergelijk kunnen afnemen. Echter een verdomd onduidelijke brief van de desbetreffende instantie kwamen we er vanmorgen achter dat je dit gewoon bij de Secretary of State in je eigen staat moet aanvragen. Makkelijker kunnen we het niet maken duh.

Natuurlijk blijf ik natuurlijk uitkijken naar een steady job maar tot die tijd oog kleppen op en gaan met die banaan.

En aangezien ik wachtende ben heb ik nu nog steeds lekker de tijd om met Vincent van alles te doen en natuurlijk de familie reunie van Lenore's moeder en haar drie broers en diens kinderen. Erg gezellig want zo zit je een dagje de toerist in San Francisco uit te hangen en dan weer in een luxe tourbus richting Napa.

Zo zie je maar weer dat je dan ook geen tijd hebt voor je eigen bier produkt te maken.

Wat voor een rot smoes

Welke smoes zal ik nu eens verzinnen waarom de blog niet is bijgehouden. Mmm Vincent bevind zich vaak achter mijn laptop of we zijn te druk om hamburgers te testen.

Dat laatste zit wel een kern van waarheid in want hij (Vincent) kan op dit moment bijna zijn top 10 samenstellen. Maar toch hebben we dan tijd om de wedstrijd van ons clubje via een P2P programma te volgen en vervolgens op het TV scherm te zetten.
Jammer alleen dat ze niet konden scoren.

Afgelopen weekend kregen we bezoek van Couchsurfers uit Calgary, een online vriendin die met haar hele familie 2 nachten bleven slapen. Een dolle boel en zelfs Vincent vond het erg gezellig met zijn leeftijd genootje.


Natuurlijk hoorde een gezamenlijk naar San Francisco er ook bij.
Naast dit alles hadden we gelukkig nog wel even tijd om een dagje Lake Tahoe te gaan en de Truckee River met een rubberboot af te zakken. Achteraf bleek dat we gewoon Billy (onze hond) mee hadden kunnen nemen en dat was toch wel jammer.

En het is zomer

De laatste maand(en) ben ik een beetje afwezig geweest van de Blog en dat heeft deels ermee te maken dat ik werkeloos bent geworden. Heb je in NL nog nooit een uitkering hoeven aan te vragen nou hier gebeurt het al binnen 4.5 jaar. En dus zie je alles een sleur worden, solliciteren, netwerken en de honey do list afwerken.

Positieve van het verhaal is dat ik tijd heb gehad om meer aandacht te besteden aan dingen als “wat wil ik nu eigenlijk”. Als een duizendpoot probeer je toch op een of ander maniet aan de bak te komen want als je van 2000 kandidaten met 130 personen overblijft dan voel je net een mikado stokje wat onder op de tafel ligt.

Dan hadden we natuurlijk voetbal (tijd genoeg om te kijken) en ons huidige bezoek van Vincent die ons maar liefst voor zes weken op komt zoeken. Het is gewoon heerlijk om die jongen zo’n lange tijd bij ons te hebben en probeer allerlei dingen te ondernemen.

Op dit moment verblijven bv in Portland wat natuurlijk alles heeft te maken met het mooiste bier festival van Noord Amerika. Terwijl vriend Rick en ik een dagje zitten te proeven en de biertjes waarderen heeft Lenore, Vincent, Pat en diens zoon James trip rondom Portland gedaan.

Natuurlijk kan deze trip niet het hele weekend in teken van bier staan en heb dus vandaag een of day en gaan zo wat bezoekjes doen.

W O W

Wachten op werk of moet ik eerder zeggen wachten op betalen. Ik heb het al weken aanzien komen maar nu hebben we het dan ook echt gehaald. De monteurs zijn wel betaald maar dan hebben we het ook mee gehad. Facturen konden wij niet de deur uitdoen aangezien het baasje het boekhoud programma om zeep had geholpen en de orignele cd-rom had uitgeleend. Om kosten te drukken was ik deze week al wat minder gaan werken en blijf het voorlopig maar doen.

Ondertussen vliegen de sollicitaties de deur uit en proberen maar het beste van te maken.

Ik denk dan ook maar even zoals mijn vader dat een paar jaren geleden in Belize deed, genieten van het beste Wereld Kampioen Voetbal wat er gaat komen. Sla de Tour de France en Wimbeldon wel over als je het niet erg vindt.

Klaar voor het WK

De verkiezingen staan weer voor de deur van Californië en Nederland, het enige verschil is dat men hier langer dan zes weken campagne mag voeren en dus elkaar flink zwart kan maken. Zo is de Miljardair Meg Whitman al een half jaar bezig met spotjes op TV waar de honden geen brood van lusten.

Daarnaast worden de meningen over verschillende onderwerpen gevraagd en ook hier loopt het de spuigaten uit. Nee geef mij dan maar een NL stemlijst met tig partijen en een Oranje Envelop die je vervolgens naar de Ambassade moet sturen.

Dan het WK voetbal, hier in het huis zal elke NL wedstrijd worden opgenomen mocht ik een klein iets missen. Maar zal waarschijnlijk elke keer rond half vijf ’s morgens ergens in San Francisco rond hangen met de nodige Oranje gekken.

Als ik iedereen mag geloven dan word Nederland Wereld Kampioen Right, het enige wat ik kan hopen dat die benen trappende Portugezen dan maar eerst worden uitgeschakeld. En toch wil ik Brazilië en/of Argentinië ook nog niet afschrijven.

Het zou overigens wel fraai zijn mocht Vincent de NL finale hier in de VS zien want ik denk dat het consulaat hier in San Francisco een grote gekte wordt. En dat nog wel op de 31e verdieping.

Een paar weken van ….

Afgelopen week was het raak, ik kom zondagavond thuis van het bierbrouwen bij Brian en krijg telefoontje met de mededeling: “Oeps ik heb mij vergist met de datum en vlieg morgen na Arizona”. Inderdaad het telefoontje was van mijn baas GVD.

Dus het was hard klussen en vooral nu de huidige dame van het kantoor niet diegene is die wij voorheen hadden. En dus tussen mijn deadlines zat ik klanten te bellen waar het geld bleef van rekeningen die maanden open stonden, het enige positieve van de dame is dat ze nu een aanbetalingen regel in het contract heeft gezet.

Dan het geweldige nieuws van de afgelopen weken, Vincent mijn zoon komt ons 6 weken vergezellen deze zomer vakantie. Wij de nuchtere Hollander dan ook zoveel mogelijk dingen te laten zien. En zodra hij heimwee krijgt zal ik hem naar Golden Gate Park rijden waar een echte Nederlandse windmolen staat.

Gewoon wat pics van de Bay

Belize in een sneltrein vaart

Het is donderdagmorgen en we weten nu al dat de dag hekties gaat worden, rond half negen melden wij ons allemaal in het ziekenhuis waar een persconferentie zal worden gegeven. Channel 7 is aanwezig om een deel tijdens het avond nieuws uit te zenden dat alles heeft te maken met het geweldige werk wat het medische team in vier dagen heeft klaar gespeeld.



Na het gebeuren hebben wij ons hotel in Belize City verlaten, Darren neemt de boot naar Caye Caulker en de rest split zich op in Belmopan. Lenore en ik gaan richting Hopkins Village terwijl Marc en Kathie met Bep richting Cayo reizen.



Hopkins Village is een geweldige dorp, niet te groot en natuurlijk ook de plaats waar wij 5 jaar geleden zijn getrouwd. Het blijkt al snel dat het dorp booming is en zelfs Chefkok Rob is samen met zijn vrouw Corrie een eigen Gourmet Restaurant begonnen. Daarnaast was het ook fijn om Ingrid van All Seasons Belize Guesthouse weer eens te zien. Helaas vloog de tijd alleen verdomd snel.

De volgende morgen richting San Jose Succotz om mijn moeder te bezoeken echter het werd een verdomd kort bezoekje (sorry mam). Daarna zoef met Kathie, Marc en Lenore richting Belize City, de auto inleveren en aflaten zetten bij de watertaxi terminal. Na zo’n 45 minuten varen en 10 minuten over Caye Caulker te wandelen komen we aan bij Frenchies Guesthouse. Darren was zo netjes geweest om de twee laatste kamers vrij te houden en dus tijd voor Chillen bij”The Split”.



’s Avonds eten bij Wet Willy’s wat een restaurant is in Maurice zijn voortuin. De vis smaakt heerlijk, de rum smaakt goed echter ik heb niet door dat zijn vriendin Nederlands is. Ik hoor het ‘sAvonds van Frenchies vrouw Gertrude en de volgende morgen was het even lekker kletsen voordat we de boot naar San Pedro nemen want de dames willen shoppen.

Na al een halve dag te slenteren besluiten Marc en ik na de lunch de boot weer terug te nemen en genieten van het zwemmen in de zee. Na het eten bij een andere lokale toko drink er nog een bij de NL buurvrouw en wat blijkt nog een NL-er op het eiland die een Coffee/ontbijtshop rund. Dus de volgende dag voordat wij weer naar het hotel in Belize City vertrekken nog even een bakje leut halen. Echter ook hier ontkom ik niet aan twee andere gezellige NL-ers die ook op het eiland wonen en zo zie je maar weer dat de wereld klein is.


In Belize City aangekomen checken wij in, belt Kathie de dokter die ons had uitgenodigd maar zoals ik al had verwacht had hij geen tijd voor ons. Wij hebben dan ook snel de plannen veranderd, de dames naar het ziekenhuis om te kijken hoe het met de kids gaat en de heren richting de Chinese supermarkt om de nodige Mary Sharp (soort gelijk aan tabasco) in te slaan. ’s Avonds nog even met Tony bij de Smokey Mermaid gegeten en dat was het.

Maandagmorgen hups richting Airport, lunchen in Houston en er achterkomen dat Darren voor een gesloten Gate staat en dus nu een uur later in San Francisco aankomt.

De Tropics zonder internet

In Belize arriveren is altijd weer een challenge als we het over customs hebben. Na eerst de tax free shop te zijn ingedoken had ik natuurlijk wat aan te geven. Echter laat het nu juist de goederen zijn die ik vanuit de States had meegenomen waarvan de doaune dame geld wilde zien. Ik heb haar dan ook op mijn wijze verteld wat een Bullshit dat was en dat ik niet van plan ben om te betalen. En dus ging deze jongen zonder extra kosten de luchthaven uit.
Tony en Bep stonden samen te wachten en dus gingen we gezellig naar het huis in Belize City waar mijn internet connectie prima aansprong.
Vrijdag is het wachten op de groep, naar het hotel en ipv eten te koken hebben wij al een party en dus ontspring ik de dans.
Zaterdag morgen rond half negen staan we bij het ziekenhuis in Belize City en we worden al snel verwelkomt door Adrian de technician en Dr. Hidalgo. Zij wijzen onze de snel de weg en daar stonden de drie kerels in een X-ray room beademingsapparatuur in elkaar te zetten en te testen terwijl de dames direct aan het werk gingen op de kinder afdeling. Voor de hubbies was er na de middag weinig te doen en even Marc de downtown area laten zien. Wat foto’s schieten en vervolgens afkoelen met een biertje bij de pool bar van de Radisson Hotel.



De zondag staat in het teken van zon, strand en snorkelen, of anders gezegd tripje Caye Caulker. Na een lekker ontbijtje bij de Happy Lobster op richting Frenchies Diveshop. Zij zijn een van de eerste duik en snorkel gidsen van Caye Caulker met ook nog eens normale prijzen. Dus nog geen half uurtje later stonden we in het water met een stel Sting Ray’s rond om ons heen die heel graag gevoerd wilde worden.
Naast het gesnorkelen was het natuurlijk tijd om kiekjes te schieten en informatie inwinnen, want mijn website heeft een nodige update nodig.



















Maandag hebben wij hubbies de groep bij de hospital afgezet om vervolgens richting Cayo te rijden. In twee uurtjes stonden wij bij Bep op de stoep maar was net 15 minuten eerder er achter gekomen dat Marc zich niet lekker voelde. Hij liet zich echter niet kisten en na een op de bank te hebben gelegen zijn we beide na het veerpondje en naar de Maya Ruine Xunantunich gelopen. Een hike van ruim 2 km heen op een weg die heuvel op ging. Na de bezichtiging kon het ook niet anders zijn dat meneer knockout was en dus heeft ie hij een frisse douche en een flink dut op de bank gedaan terwijl Bep en ik in de zelfde tijd de straten van San Jose Succotz door reden.
Na Marc een paar flessen Gatorade te hebben gegeven was het weer tijd om naar huis te gaan, de combinatie van een gestresde baan in de States en een relaxte omgeving als Belize plus de tropische hitte die wij hier hebben zal hem parten hebben gespeeld.
Dinsdag, nog steeds geen internet bij het hotel grrrr. Belizeans zijn niet snel ondanks dat je hen verteld wat het probleem is, mijn wireless card accepteerd namelijk geen WPA2. De hotel receptoniste beaamde dat echter de volgende stap ligt bij haar manager. Ik weet dat ik niet moet klagen, ben immers op vakantie. Echter als ik hier voor business was dan wist ik het wel, hups richting een ander hotel ondanks dit een van de mooiste hotels van de stad is.

Anyway het is tijd voor de hubbies om vanavond te koken en besluiten om te gaan shoppen. Brodies, P-markt, Save U, een lokale groente stand en zelfs de groothandel worden bezocht. De groothandel is nodig aangezien niemand hier basilicum verkocht die wij bij de Pasta met vis wilden doen.
Daarnaast hebben de heren opdracht gekregen om de was bij Tony thuis te draaien, voordat ze de prachtige Zoo van Belize bezoeken. Inderdaad de Zoo is door opvang tot stand gekomen en hebben alleen de dieren die in het land voorkomen.