Dit scheelt wel heel veel tijd

Ik kreeg vorige week een message van Astrid een trouwe leester die mij er op wees dat ik mijn Nederlands aan het verliezen bent. Gasten kamer is inderdaad niet echt een Nederlands woord maar tijdens het schrijven kon ik er echt niet opkomen. En dus dacht ik, mijn Gramatica gaat ook nooit wat worden dus laat maar lekker staan. 

Het is zondagmorgen en we beginnen aan onze jaarlijkse traditie om onze kerstboom om te zagen en wat familie time te hebben. En dus was onze kleinzoon Malcolm ook van de partij, die niets van de kerstman moest weten. 

De maandag is een beetje anders dan verwacht, Martine haar trip in te korten en een belletje naar de Nederlandse KLM nummer kwamen wij terecht bij een vriendelijke dame in Manilla die alles snel regelt. 

 

Ik heb de dinsdag geregeld om vrij te zijn zodat we wat anders kunnen zien dan San Francisco, schijnbaar had ik tijdens haar vorige trip al praktisch gedaan dus hups richting Half Moon Bay. Ook niet vervelend als je bij Half Moon Bay Brewing uitkomt voor lunch en de TV boven de open haard de World Cup voetbal heeft opstaan. 

 

Woensdag morgen is tijd voor Kaiser Permanente, Lenore vraagt al weken of ik mijn booster-en griepprik ophaal. Zo gezegd zo gedaan en binnen 15 minuten zit ik alweer in mijn auto richting huis, nog even werken voordat ik Martine richting het vliegveld brengt. Als een oude ingezetenen van Enschede denk ik al weer aan de file waar ik straks op de terugweg in sta, inderdaad Enschede heeft dit alleen maar op een Nationale feestdag van de Duitsers. Overigens niets mis met de Duitsers want die hebben met hun koopkracht Enschede getransformeerd in een leukere stad dan wat het was ( uitgezonderd de Oude Markt). Terwijl ik mij voorgenomen had om op tijd naar bed te gaan blijf ik hangen aan de Netflix serie Wednesday, gezellig met een Vodka / Orange Juice (voor de ouderen onder ons Screw Driver) zat ik lekker te kijken. En verdomd de volgende morgen word ik wakker van Lenore’s alarm in plaats van de mijne. 

 

Shit, ik moet richting mijn BNI Chapter Business2Succes waar ik sinds kort voorzitter van bent, de Big Kahuna van onze regio doet zijn spiel en moet er op tijd zijn. Gelukkig zijn er al diverse mensen en ook Mike, dus breek ik het ijs maar direct. De man zet mij meer op mijn gemak dan ik dacht en het leiden van de wekelijkse vergadering ging mij makkelijk af. De ander bestuursleden zeiden dat ik alles strak in de hand had en goed onder controle had pfffff. 

 

En ja dan komen wij aan het einde van de week, ik was eerder gevraagd om naar de Kezar Pub in San Francisco te komen, een whahala voor voetbalfans maar ik besluit een bezichtiging te doen bij een bank in Pleasanton die Laadpalen willen hebben, zou mooi zijn dat ik de klant kan overtuigen met mijn kennis en waarde.  Na een 1-2-1 met één van mijn BNI members rijd ik naar huis met Langs de Lijn op de speakers, inderdaad ook hier kan ik Nederlands luisteren. De eerste helft zit erop als ik thuis kon en dus even snel een lunch. Langs de Lijn op de speakers en de televisie op Fox Sports, de presentatoren die echt vreselijk zijn voor een voetbal opgave dus draai ik de volume weg. 

Al snel blijkt het dat ik misschien een afspraak met een Cardioloog moet maken, het Nederlandse elftal is matig maar de Scheidsrechter lijkt zijn zinnen te hebben gezet dat Argentinië, of zou hij gegokt hebben. In ieder geval had ik nog wat hoop op de strafschoppen maar het mocht niet baten, ben blij dat ik 8 jaar geleden al had gezworen om niet meer in publieke ruimten te zijn met zo’n duel. 

De Zaterdag breekt aan en lieve berichten stromen binnen via Sociale Media kanalen en het eerste telefoontje ik krijg is van mijn Peet Tante, inderdaad ik ben weer een jaartje ouder.  We hebben over de voetbal wedstrijd en zij zei; Ik kijk gewoon kerstfilms, die lopen altijd goed af. Maar we praten toch nog even over de familie en voetbal en zo blijkt dat een van mijn ooms een scheidsrechter was en ooit was omgekocht en onder politie begeleiding naar huis werd gebracht, en dit was in de jaren zestig. Al met al scheelt het mij heel veel tijd om niet meer met voetbal bezich te zijn.

Het is ook tijd om het huis klaar te maken voor familie en vrienden vandaag, toch een klein feestje houden want ja ik blijf het heerlijk vinden om een goede vibe om mijn heen te hebben om mijn geboortedag. Deze ging door in de laatste uurtjes met als laatste gasten Steven en Suzanne, helaas was buurman Zack er niet bij doordat er wat technische problemen op zijn werk waren. En al met al resulteert dit in een late blog op zondag.

Cheers.

Winter in America is cold

We naderen December en dat is te voelen ook, ondanks het zonnetje in het weekend blijft het maar guur weer en daar wordt een mens niet vrolijk van. En dan moet ik meteen denk aan de Rene Froger die ooit voor Adam Curry en Patricia Paay dit nummer zong toen deze twee in 1987 richting de Verenigde Staten verhuisde. 

 

 

Inmiddels in huize Nijssen een vriendin uit Hengelo neergestreken, zij zou eerst een paar weken ergens anders verblijven. Maar doordat dit op een complete fiasco uitloopt vraagde zij mij of  de gastenkamer al in gebruik genomen mochten worden. En ze viel meteen met de neus in de boter want Lloyd Gregory die inmiddels door mijn BNI Chapter Business2Succes een goede vriend is geworden speelde met zijn Guitar Trifecta groep in The Backroom in Berkeley. En het leuke is dat ik weer eens in een andere onbekende Toko kom waar ik regelmatig voorbij loop als ik richting Downtown Berkeley loop.

 

Terwijl Lenore, Martine en ik de Backroom naar binnenlopen is het kijken waar een ideaal plekje is. Het is meer een veredelde grote woonkamer met diverse bankstellen en daar achter de bar krukken aan de wand voor diegene die wat hoger willen zitten. Wij besluiten om op een heerlijke zachte bank te zitten en een wijntje te openen, je moest namelijk je eigen drank meenemen en dat hoef jij niet twee keer tegen deze heer te zeggen. 

 

Calvin Keys, Carl Lockett en Lloyd Gregory beginnen op hun gitaren te spelen en ik zie Lenore heerlijk weg dommelen met de blues in haar oren en ik kon het dan ook niet laten om paar kleine por in haar zij te geven. Een geslaagde avond en we rijden dan ook weer rustig richting huis en genieten van een rustige zondag met wat voetbal op de televisie. 

 

De donderdag breekt vroeg aan als ik door de regen de Berkeley Yachtclub binnenloop voor mijn wekelijkse BNI meeting die wij de eerste van de maand op locatie doen en niet op Zoom. 

Na een goede meeting rijd ik nog snel even naar mijn kantoor om wat te pakken om vervolgens de Bay Bridge over te steken. Ik had namelijk met Fred Bok op het Nederlandse Consulaat afgesproken die een weekje in de buurt is en het mooie is dat ik ook meteen even met de kopstukken Vincent Storimans en Dirk Janssen van het Consulaat kan bij praten. Fred heb ik leren kennen via vriend en goeroe Peter Laanen en dus denk ik graag even mee hoe ik Fred meer contacten kan bezorgen hier in de Bay Area. 

 

De week gaat in vogelvlucht totdat Peach, één van onze katten in een klap niet meer vooruit te branden is en niet meer wil eten en drinken. Dus het wordt voor de dame een dag bij de dierenkliniek uithangen met gevolg dat de portomonee zo wel snel leeg raakt.

De donderdag komt het bakken uit de lucht echter Peach denkt het er zijne van ondanks zij zich niet 100% voelt,  gaat rustig onder een stoel en verdwijnt even later. Aan het eind van de middag terwijl het grauwe daglicht verdwijnt is er paniek en net als Lenore’s vriendin Sharon voor de deur staat. We hebben tot de late uurtjes zitten roepen en zoeken maar Peach gaf niet thuis, tot dat wij vanmorgen wakker werden na een lange nacht. Ze lag aan de voeten eind van Lenore en blijkbaar was zij na drieën door het kattenluikje onze slaapkamer binnengelopen.

De week van Thanks Giving

Ik ben weer thuis beland end at betekent weer met bij de voeten op de grond en het veld in. Is het niet voor site-visits van nieuwe projecten dan is het wel omdat één van de werknemers ziek is geworden. En dus gaat het voetbal mij direct voorbij wat ik overigens niet zo erg vindt aangezien het gedrag van het gastland toch niet spoort, inclusief de Fifa die zwijkt onder druk van de gastheer. 

 

Dat brengt mij ook meteen terug naar het artikel van Micha Wertheim in De Correspondent die Mathijs van Nieuwkerk een fijne vakantie wenst. Tja Nederlandse Satire blijft soms toch wel leuker te zijn voor deze Amerikaan. 

 

Het is dinsdag als de Aannemer nog één keer langskomt om de werkzaamheden in de keuken en eetkamer af te maken en het is gelukt om voor Thanks Giving niet meer aan de werklui te denken die de laatste vier maanden in ons huis werkte. Nu nog een klein stukje buitenwand afwerken maar dat doen wij wel na de feestdagen. Eén ding is zeker dat de flow in het huis terug is nu wij de eetkamer en keuken hebben verwisseld. 

 

De woensdag staat in het teken van op tijd richting huis de Eastbay rijden vanaf Silicon Valley waar ik de ochtend met een site-visit en vervolgens trouble shoot begon, de middag voor en tijdens de feestdagen rijden mensen roekeloos, hebben zij een korte lontje. Voormij is het de middag afsluiten op de tafel van Sydney Malawere die sinds een half jaartje mij in de middag van paar spelde prikjes voorziet met goed resultaat. 

 

Thanks Giving is aangebroken en we horen van mijn zwager dat hij nog steeds positief is en dus hebben wij alleen onze buurvrouw, schoonzus, Lenore’s kids, aanhang en klein kinderen over de vloer wat heel gezellig is. 

Sterker nog beide klein kinderen hebben elkaar nog niet gezien en dat was een leuke bijkomstigheid voor ons. De klein dochter van vier maanden met haar neef van zestien maanden Onze katten Mango en Peach vinden de drukte maar niets en hebben besloten om boven te verblijven want ja klein kinderen komt niet voor in hun woordenboek. Nadat het hele zootje de deur uit was heb ik nog even wat dance, trance en techno door de Sonos speaker laten komen zodat Lenore en mijzelf even de boel weer op order te krijgen. 

 

En dan voordat je het weet is het Black Friday, ik heb besloten om langzaam wakker te worden en dan aan het werk te gaan. De nodige Spam calls waren al voorbijgekomen, de laadpaal grap van de dag door diverse mensen naar mij doorgestuurd. Maar dan krijg ik een tekst van mijn buurman Zack; Yo Yo, are you watching the Netherlands vs Equador. Okay ik heb een rustige dag dus waarom niet. Voordat mijn buurman bij ons op de bank zit heeft Cody Gakpo Nederland al gescoord maar dat blijft het ook bij. 

Foto via Nu.nl Foto: Getty Images

En als Valencia de gelijkmaker maakt mag mag Louis van Gaal zijn handen dicht knijpen van geluk en de foto van Virgil van Dijk zegt genoeg, mijn vader zou gezegd hebben; Wat een afknapper.

 

Duidelijk dat ik de volgende wedstrijd kan overslaan, fijne weekend allemaal.

Zoef door Nederland

Het is een vreemde waar wording als ik Nederland deze week aandoet, er zijn veel mensen die mij niet hebben gezien en dat kan kloppen. Ik wilde namelijk graag Peet Tante zien aangezien deze dame nooit over haar gezondheid klaagt maar dit wel op haar verjaardag deed nadat ik happy birthday had gezongen.  

Dus kwam ik vorige week vrijdag aan stilletjes op Schiphol en nam ik plaats achter het stuur van  een Jaguar I-Pace waar ik mee rond in Nederland zal rijden. Een hotel in het westen van het land was mijn eerste stop, inchecken, snel een verfrissende douche en hups richting mijn tante. Na een vriendelijk onthaal van mijn favoriete neef (sorry voor de anderen) zijn we naar boven gegaan en hebben we veel gepraat en herinneringen opgehaald. Avonds even bijkomen in het hotel en proberen een goede nachtrust te krijgen. 

 

De volgende morgen rijd ik eerst even naar heer Laanen, mijn persoonlijke Goeroe die mij ooit de goede richting heeft opgestuurd om mijn eigen Tokootje te beginnen. Helaas had ik mijn bezoek met een dagje vervroegd waardoor Juffrouw Astrid en lieve echtgenoot van Peter niet heb gezien, maar ze heeft nu wel huisje 103 van de KLM.

 

Middags weer heel snel naar de locatie waar mijn tante woont, maar nu met een paar nichtjes waarvan één mijn Pete kind is en tja wat zijn die meiden groot geworden. Zo zie je dat ik het leven van mijn familie en vrienden niet meer kan bijbenen sinds ik eind 2005 vertrok richting Lenore. 

 

Naar paar strakke kopjes koffie hups weer in de auto richting het Oosten en ik was blij dat de I-pace energie nodig had want mijn jetlag kwam even aankloppen of ik wilde stoppen en frisse lucht wilde happen. Na een veelste leuke avond met gastvrouw en haar broer (mijn vriend Richard) was het knockout. 

 

De volgende dag was het tijd voor broerlief, vriendin en kids. Tja ik ben even in Glanerbrug en dat betekent ook dat ik grote vriend Paul Eidhof en familie moet bezoeken en laat hij nou net met een deurbel bezig zijn. Natuurlijk is het ook leuk om zijn vrouw en kids weer te zien aangezien in real-life dit toch beter is dan via Instagram of FB.

 

Weer verder richting Deventer, ja deze jongen heeft een meet met vijf dames waarvan gastvrouw S. Deze foodie, schrijfster en moeder is terug in Nederland en schrijft tegenwoordig de blog voor mijn bedrijf met veel success. Natuurlijk was het ook weer fijn om anderen te zien die de tijd en moeite namen om te komen, mijn oogjes vielen langzaam weer dicht maar gelukkig had ik een kamertje geboekt bij het Flecher Hotel wat overigens erg comfortable was. 

 

De volgende morgen drop ik één van de overblijvers op het perron van het station terwijl mijn gastvrouw uit het Oosten aankomt om een gezellig middagje met honderden vreemden in de Sauna te vertoeven. Daarna via de auto weer terug richting het Oosten waar ik even vriend John en familie verrast werden door deze gek voordat wij weer vriend Richard zien die een heerlijk etentje in elkaar heeft geknutseld. Na wat na borrelen werd het veelste laat maar met een frisse start in de morgen met een broodje Filet American en bakje Zuivelhoeve Yoghurt richting het Twickel om even een rondje te lopen en te genieten. 

 

Dinsdag avond tijd voor mijn eigen kids die nu ook hun eigen leven hebben en druk zijn, het wordt lekker eten in downtown Borne het verdomd wat was het weer gezellig. Ik krijg weer een update en natuurlijk zijn de katten van mijn dochter schatjes. 

 

Woensdag is een werkdag en werk mijzelf in de ronde om offertes de deur uit te doen voordat ik een wandeling doet met Richard rond het Twente kanaal. Verdomd, ik krijg tijdens de wandeling een email van de Formule 1 over Zandvoort en Yes ik heb kaarten kunnen bemachtigen maar gaan ik nu daad werkelijk. De avond snel weer stilletjes richting Enschede waar ik vriend Yannick op een leuke locatie ontmoet om te eten, ook hier weer beren gezellig en bij geklets. 

 

De week gaat weer snel en dus donderdag twee keer snel naar Enschede voor wat meets met mensen met in het midden een meeting van mijn Berkeley BNI Chapter BNI2Succes group.

 

Vrijdag is het weer 100% focus op e-mobility, in de morgen ben ik bij Elaad in Arnhem waar Baerte de tijd om mij rond te leiden waar men alle merken laadpalen testen maar ook nu elektrische auto. Aan het eind van de middag is het tijd om in Utrecht te verschijnen van ‘The international eMobility group’ op het Stads kantoor van Utrecht waar Jorden van der Hoogt een presentatie geeft wat Cenex Nederland doet. Maar ook Emirto Rienhart vertelde over zijn project waar hij in Utrecht aan werkt. Voor de borrel had organisator Aernout Bouwman een leuk cafe in zijn hoofd wat een leuke wandeling opleverde in de binnenstad van Utrecht. 

Zaterdag is de laatste dag wat natuurlijk wordt afgesloten met een bezoek aan mijn tante en in de namiddag wordt afgesloten bij Peter en Cynthia die in de middel of nowhere wonen. En dat komt goed uit want ook hier wordt er Formule 1 kwalificatie gekeken wat niet verkeerd is aangezien ik morgen tijdens de start van de laatste race de lucht in gaat.

 

Al met al een kort en vluchtig weekje en ik weet zeker dat mijn kleine artikel korter is dan het Volkskrant artikel van Matthijs van Nieuwkerk en zijn haantjes gedrag.  

Deel 2 - Een week om lang van na te genieten

De Formula 1 Gran Premio De La Ciudad De México mag dan wel afgelopen zijn maar ik wil nog een keer de complimenten geven aan de al de mensen die er waren! De Rodriguez broers zullen van boven genoten, zowel Ricardo and Pedro waren coureurs die beide opkwamen tijdens sports events in 1962 en 1971.

 

Onze trip gaat nog even verder want op maandag morgen staat Mario (onze eerste rijder) reeds om 5.50 uur ‘morgens voor het hotel. Zack (mijn buurman) heeft namelijk een auto rit naar Teotihuacán geregeld, wat een archeologische plaats is van de Aztecs. Voor het de poort warden wij verwelkomt door wat honden die de klok gelijk hadden gezet op de man die de bewaking eten kwam brengen en on seen lekkere sandwich wist te verkopen. 

 

Inmiddels werd de rust lichtelijk verstoord van een paar honderd meter boven de grond, zo’n 50 tot 70 ballonvaarders kwam langzaam over het Archeologische terrain vliegen. Helaas was het niet meer geoorloofd om de tempel van de zon en de maan te beklimmen maar dat mag de pret niet drukken. Het blijft indrukwekkend hoe men deze kolossale gebouwen hebben gebouwd en dat zij de tijd ver vooruit waren. 

Terug in Mexico City hebben wij ‘avonds weer in de prachtige buurt gegeten bij één van de velen restaurants wat weer een mooie afsluiter is van de dag.

 

Het is inmiddels dinsdag morgen wanneer wij weer naar een goed hotel ontbijt richting de binnenstad verplaatsen. De eerste twee dagen van November wat betekent dat ‘El día de los Muertos’, met decoratie, kostuums en eten (waar men op dag één hun overleden kinderen van familie en vrienden herdenken en de tweede dag de volwassenen). 

Op het grote plein voor het overheids gebouw staan 32 grote poppen met 32 offer plaatsen die alle provincies van Mexico vertegenwoordigen. Indrukwekkend maar blijkbaar heeft Zack nog meer in petto, de grote kerk met een tour door de kelder van de immense kerk waar alle bisschoppen maar op diverse families liggen die het kunnen betalen om met de familie onder de kerk een plekje kunnen bemachtigen. Na een kleine wandeling door de stad is het tijd voor een lekker lunch met prachtig uitzicht voordat wij ons weer terug trekken in de Roma Norte buurt. 

Het is inmiddels dinsdagmorgen en de Uber naar het vliegveld gaat sneller dan verwacht, blijkbaar is iedereen weer terug gekeerd naar hun eigen dag patroon en we zijn in no time bij de gate waar ik vier $ op mijn ticket heb staan, inderdaad Paul is vandaag de pisang en mag zich belden bij de beveiliging en de beste man heeft zo’n 10-15 testjes gedaan of ik niets verkeerds bij mij had. Overigens was ik wel blij dat ik als eerste eruit werd gepikt zodat ik tijd genoeg had om mijn koffer normaal in de bagage bak te kunnen leggen. Aangekomen is en blijft het een verademing om Global Entry te hebben want we zoefde gewoon door de alles heen en de BART naar huis was ook weer dit keer een kat in het bakkie.   

Een week om lang van na te genieten

Afgelopen week was het dan zover, de trip die we reeds in maart hadden geregeld kon eindelijk van start gaan. Sinds het programma Drive to Survive op Netflix is te zien moet je er namelijk als de kippen bij zijn om tickets voor Formule 1 te bemachtigen. Op het moment van de eerste race van het seizoen zat ik bij Griffen Motorwerk met Richard te kletsen en zag dat er weer paar kaarten voor de Stadion section van de Autódromo Hermanos Rodríguez in Mexico City beschikbaar waren. We knikte na elkaar en zeiden doen en zo gezegd zo gedaan, de tickets, vlucht en het hotel was in dezelfde week geboekt en dus was het geduldig afwachten.

In September vroeg mijn buurman Zack of er nog plaats was in de hotel kamer want hij wilde graag naar zijn geboorteland en wat is het handige om een tolk bij je te hebben dan mijn handen en voeten werk. 

 

De vlucht met United Airlines was een kleine vijf uur vliegen en met de Uber konden wij makkelijk naar het Hotel komen. De Formule 1 organisatie had namelijk aangegeven om niet met het openbaar vervoer te reizen maar zoals je later zal lezen konden wij het niet laten.

 

Vrijdag morgen, na een goed hotel ontbijt zeggen Richard en ik gedag tegen Zack die geen ticket heeft kunnen bemachtigen maar zelf gaat genieten van bezienswaardigheden in de grote stad. Onze Uber chauffeur weet zich aardig door de stad te manoeuvreren ondanks de grote verkeersopstoppingen in deze enorme stad. 

 

Aangekomen bij het circuit was het even zoeken waar onze Gate is om naar binnen te komen, de organisatie heeft alles in secties opgedeeld en je kunt niet rond het circuit lopen zoals in Barcelona. Maar waar de Spanjaarden het laten liggen qua organisatie zijn de Mexicanen bedreven. Drinken en eten kun jij alleen via een speciale betaalkaart krijgen en het systeem werkt gesmeerd. Terwijl Richard en ik hijgend en puffend naar onze stoel locatie lopen/klimmen schieten de hospitality mensen ons voorbij met bier en eten, tja Mexico City ligt nu eenmaal op 2000 meter. We grappen zelfs dat het ons thuis straks makkelijker afgaat dankzij de extra rode bloedcellen die we creëren. 

 

Practice 1 en 2 is een mooi begin van het weekend en we ontmoeten mensen van diverse wereld delen en hebben veel lol met elkaar. ‘s Avonds liggen we bekaf rond negen uur in ons bed en besluiten morgen alleen naar de Kwalificatie te gaan kijken. Het is inmiddels zaterdag morgen en vriendelijk personeel van het Novit Hotel verwelkomt ons in een volle restaurant met allemaal Formule 1 Fans. Ik besluit nog even wat werk te doen voordat we weer een Uber richting het circuit nemen terwijl de jongens in de buurt wat rond wandelen.

De kwalificatie is zinderend en de Mexicanen gaan door het dak elke keer Checo Perez langs komt en we raken zelfs meer bevriend met de mensen rondom ons heen. Met Max op Pole position voor de zondag kan het niet meer stuk, opvallend is dat een broer en zus naast ons zitten en vragen of wij met hun de metro rit doen, zij zijn inwoners die richting de States zijn geïmmigreerd zijn en we nemen de uitnodiging aan. Nadat de beveiliging Richard en mij zien binnen lopen op het perron verwijzen ze ons direct naar de vrouwen sectie van de wagon, inderdaad vrouwen en kinderen hebben in Mexico City een eigen treinstel. We lopen van het metro station richting hotel waar een politie agente vreemd opkijkt van een Nederlandse Max Verstappen shirt die vrij rond loopt in de grote stad. Ik voel mij bijna net Remi (alleen op de wereld) die al die avonturen meemaakt in de wereld.

 

De Race dag, iedereen in goed humeur en na een feestelijk spectacle met veel dansen was het zover, iedereen had de F1 app op de telefoon open. Ikzelf ging gemaskerd als Blue Demon die middag wat weer vriendschappen slot deze dag. Een geweldige start met Red Bull verrassend op de gebruikte Soft tires waar men Mercedes mee aftroefde. En oh wat is het toch heerlijk om van je eigen plek de Red Bull bolide van Max het podium op kwam. En natuurlijk de after party met ging nog uren lang door tot dat de organisatie het welletje vond. 

Alweer April

 

Na maanden lange stilte moet het er toch weer een keer van komen, een kleine update van mijn kant. Na de laatste perikelen heb ik mijzelf op een knie operatie getrakteerd en ik moet zeggen dat ik mijzelf weer bijna vanouds voel. 

Ik krijg nog regelmatig van mensen de vraag hoe het nu is in de Verenigde Staten, de rust is grotendeels weer teruggekeerd en daarnaast is het een verademing om een President te horen die zichzelf niet op de eerste plaats zet. Je ziet ondanks de Covid situatie het vertrouwen weer terugkeren. Vergeet niet dat personen van 16 jaar en ouder hier in Californië een vaccinatie kunnen krijgen. En met de vrijheden die wij hier langzamerhand  in de Bay Area krijgen door de snelle vaccinatie komt dat allemaal goed van pas. Iedereen in mijn kleine bubble heeft reeds zijn of haar vaccinatie gehad en men kan langzaam weer aan reizen gaan denken.

Maar tot die tijd doen wij dingen rond om het huis zoals het opknappen van onze voortuin die toch een aanpak nodig had en wat is er dan niet makkelijker om Duby the vragen, de man die al mijn grondwerkzaamheden doet. Hij heeft het geweten want beide het kappen van een boom Jaren geleden is een deel van de wortel nooit weggehaald. Het Het resultaat naar een week mag er zijn, een strakke kunst grasmat met een fatsoenlijk pad richting voordeur. 

En dat nieuwe pad kwam goed uit want de meneer van Fedex bracht gisteren een leuke verrassing van het Nederlandse Consulaat. Normaal ontmoeten wij Nederlanders in Golden Gate Park voor Kingsday ondergenot van een heerlijk biertje, vette hap en wat Nederlandse muziek. Maar nu een digitale toespraak van onze Consul Generaal Dirk Janssen, een stukje zeep en oo zo lekkere Tony’s Chocolonely repen. Een geslaagde verrassing.

PHOTO: NAM Y. HUH/ASSOCIATED PRESS

In andere nieuws vandaag liet mijn oog op een artikel van de Wall Street Journal vallen met de kop ‘ Restaurants Serve Up Signing Bonuses, Higher Pay to Win Back Workers’. De Fastfood ketens hebben problemen om mensen aan te trekken en doen er alles aan om mensen weer bij hun aan het werk te krijgen. Chipotle will werknemers die minimal vier maanden lang 15 uur per week werken zelfs een free college tuition betalen. Moet deze bedrijven vertellen dat ik als bedrijfs eigenaar al jaren ruim boven het minimum loon betaal, de school kosten en grotendeels van de ziektekosten betaal !!! Jaren hebben deze bedrijven zichzelf verrijkt en mensen uitgebuit, Nu ben ik benieuwd hoeveel van deze toko’s de kop gaat kosten, het eten kost geen drol en daarboven op is het ook nog eens niet te eten. 

Paul Nijssen

(sorry for my typo's) 

Nieuw Jaar met mooie uitdagingen

Het waren weken na de laatste berichtgeving, het was een hele rustige kerst met de benen omhoog op de bank en de klote pijn die maar niet weg ging in de linker knie. Peach de poes kwam in iedergeval regelmatig in-checken al was het meer om zijn eten dan mijn pijn.

Met de pijn heb ik getracht op mijn huisarts een kans te geven om de overtollige vocht uit de knie te halen echter de beste mans kreeg het niet voor elkaar en moest het met een plaatselijk steroid injectie doen. Gelukkig was de kerst rustig zonder dat huis vol met mensen en zou ik binnen 4 dagen toch weer kunnen lopen, Nada. Na veel Netflix-en en diverse emails heb ik mijn huisarts gevraagd of hij ‘outside the box’ kan denken voor een oplossing. 

Het werd stil aan de andere kant van de messaging site van Kaiser Prominente en dus hups op oudjaarsdag richting de ER waar Doctor Hartman maar liefst 33ml vocht uit mijn knie haalde. Na overleg met een chirurg zou ik aan de prednisone mogen en heb de kuur mee naar huis genomen  echter heb mij voorgenomen om het antwoord van mijn eigen chirurg af te wachten. Het verlossende email kwam één Januari om tien uur ‘s avonds. 

Terwijl Lenore haar laatste paar werkdagen tegemoet gaat maak ik mij een stevig ontbijt terwijl ik tussen mijn krukken voor het aanrecht. Mijn eerste rond van de kuur en binnen twee uur had ik het gevoel dat mijn dag er geweldig uit ging zien met minder pijn en ondanks een lichte tegenslag kom ik nu ook drie januari door. 

Maandag vier Januari 2021 is het niet alleen de dag van Lenore die met pensioen gaat maar ook een dag de dag dat ik mijzelf een trap onder mijn derrière ga geven om morgen een frisse start te maken van dit prachtige jaar met nieuwe en mooie uitdagingen. En daar kan volgens mij alleen maar één oud nummer bij passen, de kwaliteit is minder maar dat krijg je met een oudje.

Dan Hartman - Relight my Fire

Paul Nijssen

(sorry for my typo's) 

Bijna weer kerst

We zijn al weer ruim 20 dagen in December en kerst loert om de hoek van de week. 2020 blijft een bizar jaar met veel downs maar ook weer ups. En het maffe is dat het ook nog eens redelijk snel is gegaan in mijn inziens, of is dat omdat ik praktisch altijd bezig was.

 

Dat bezig zijn kwam aan een abrupt einde afgelopen weken, met mijn verjaardag was ik gestopt met Ibuprofen te nemen als deze jongen wat klachten had. Dit om mij voor te bereiden op de geplande operatie een week later. Maar laat deze jongen nou op zijn verjaardag paar Barrel Age bier drinken op een gezonde afstand van wat mede werkers die langs kwamen. Het weekend was nog niet aangebroken en ja hoor deze ouwe lul van 54 jaar kon zijn linker knie niet meer gebruiken. 

Zaterdag nacht heb ik paar uurtjes rust dankzij een Narco die Lenore nog heeft. Het is half vier ‘s morgens als zij lieft vraagt; Schat wil je nu naar de ER. Met pijn in mijn gezicht vertelde ik haar dat Max Verstappen op pole staat in de laatste Formule 1 race en ik niet eerder het huis verlaat voor dat ik op zijn minst de helft van de race hebt gezien.

 

Zo gezegd zo gedaan, halverwege de race strompel ik richting de auto en zijn in een vloek en zucht ben ik binnen bij de ER ( beste time slot). De Doc die mij helpt stelt binnen minute vast dat de jicht in meneer Nijssen zijn knie is beland. Na een X-ray en een heerlijke doses van pijnstillers heb ik de hele week binnen de muren door gebracht. Ach wat moet je anders doen met een Lock Down toch.

 

Het ‘s morgens 18 December als ik wakker word en mijzelf nerveus voelt, inderdaad het is mijn vaders verjaardag maar bellen naar de hemel heeft geen zin. Hoe kan ik nu zenuwachtig worden wat jouw zoveelste operatie is aan het heikele punt, mijn kont. De ochtend gaat langzaam voorbij en check in bij Kaiser Hospital. Ik word langzamer rustiger nadat de mij al bekende verplegend personeel mij door de prep heen brengen en weet zelfs nog kaarten te scoren voor tentoonstelling van Vincent Van Gogh op mijn huwelijksdag.

 

Op weg naar richting de operatie kamer zie ik mijn vrouwelijke Doc praten met nog een bekende meneer die mij eerder had geholpen. Na een vriendelijke Elleboog begroeting word ik de operatie kamer ingerold en wordt aan de andere kant van de tunnel weer wakker.

 

Onder het genot van een fleece deken, een kop warme thee en een mooie kleine kerstboom wil ik iedereen bedanken. Inderdaad bedanken voor dit mooie maar ook vreemde jaar en laten we daar voor elkaar zijn waar het nodig is. De vaccinatie  zal voor de meeste van ons nog zeker maanden duren maar geniet van de momenten hoe raar het ook klinkt. Met de schouders er onder kunnen we volgend jaar weer een normale kerst vieren.

Fijn feestdagen en gezond 2021 gewenst.

(Sorry voor de Typo's)

Tijd voor een teken van leven ?

Het is de afgelopen maanden aardig rustig geweest met een update van mijn kant. Enerzijds is dit te danken aan ‘The Donald’ die het leven hier in mijn inziens de afgelopen 4 jaar het land aardig heeft verkloot. Waardoor je erg voorzichtig  wordt in het nieuws te volgen laat staan de Social Media. 

Maar ook is een dierbare persoon in Nederland weg gevallen waardoor ik toch even in September stiekem even naar Nederland hebt gereisd. En stilletjes weer bent vertrokken. 

De Corona tijd heeft mensen aan het denken gezet en zo ook deze gek ondanks dat ik er tot nu toe aardig ben doorgekomen. Als Essential worker kon ik gewoon doorwerken en moet eerlijk zeggen dat de particuliere sector mij door de tijd heeft gesleept en nog steeds doet. 

Anticiperen en settings veranderen is ook een must en naast de Laadpalen infrastructuur doet het bedrijf nu ook Cellular ontvangst in parkeer garages want tja velen mensen vergeten dat een payment system ook een vorm van communicatie nodig heeft. 

Dan de verkiezingen hier in het Amerikaanse continent, de soap, de drama en de verlegenheid. Het is verschrikkelijk hoe die Clown een echte tweedeling in dit land heeft gecreërd. Want laten we eerlijk zijn we hebben in onze vriendenkring en/of in de buurt normale mensen die Republikeinen zijn.  Wat doet het met mij en vrouw lief?, we hebben de opties open staan naar diverse landen maar zien er zoals er nu uitziet nog even van af. De toekomst voor mijn bedrijf ziet er goed uit en wil zeker zijn dat mijn hechte team geniet en op een normale manier kan door werken en leven. Het is immers ook mijn familie geworden. 

Voor diegene die graag maandagen tellen, Lenore heeft nog 5 maandagen te gaan voordat zij met Pensioen gaat. Nu afwachten wat betreft haar nieuwe project.

Fijne feestdagen voor diegene die Thanksgiving vieren maar ook voor de mensen die de Goed Heilig man in Nederland begroeten.

De tijd vliegt

De afgelopen weken was mijn trouwe vierwieler voor een aantal weken in de garage, het was geen transmissie probleem aangezien mijn Model S die niet heeft maar in plaats van dat was het the MCU (Media Control Unit). Eerst had men nog geprobeerd om mijn data te klonen echter de computer verdomde het. Echter het lange  wachten op de nieuwe MCU2 wordt met een sneller computer beloond  en dus kon ik weer op pad voor ons Electriciteit's bedrijf. Dus afgelopen maandag morgen stond Bakersfield en Fresno in de Central Valley op het programma om wat mensen happy te maken met de laadpalen van EVBOX.

Na een overnachting in een hotel met laadstation was het tijd om dinsdag morgen even richting Kings Canyon National Park te rijden en even te genieten van de grote Sequoia bomen. Het plan was eerst om een mooie grote wandeling te doen echter paar laadpalen moesten nog wat extra aandacht hebben. De dag sloot ik af met een hotel overnachting dichterbij huis in de stad Tracy, de volgende morgen had ik namelijk een kleine snelle installatie voor iemand met een Tesla Model 3. En wat is het dan heerlijker als meneer de inspecteur op het juiste moment een bezoekje aflegt.

Na nog wat telefoontjes en een rondje kantoor was het tijd om thuis lekker op de bank te ploffen en even dom televisie te kijken voordat de komende dagen mij dit niet meer gunnen. Deze week is het overigens ook 8 jaar geleden dat ik koos om van mijn passie het dagelijkse werk te maken namelijk EV infrastructuur (Electrical Vehicle) en mijn team weet ook niet beter behalve dat wij nu ook de batterijen voor de Powerwalls installeren.

Anyway de week wordt afgesloten met de locale afhaal Mexicaan in onze straat wat tijdens de Corona tijd spontaan is onstaan.

Stay Safe, Stay Strong

(Sorry for de Typo’s)

Duizenden komen vrij uit de gevangenis

Dat was een mooi bericht om op zaterdag morgen in de krant te lezen aangezien de Corona gevallen niet onder controle blijken te zijn. Nou zou in eerste instantie 80% van de mensen überhaupt niet in de gevangenis mogen zitten maar dat terzijde. Maar hoe zit het nu met Jaitsen Singh die onder de categorie High Risk valt meneer Rutte ( @MinPres ) en meneer Grapperhaus ( @ferdgrapperhaus ) ?

Om naar wat positieve nieuws over te schakelen wil ik graag aandacht schenken aan Marijn van Rossum, deze Nederlandse jongenman bevind zich al jaren op het Afrikaanse continent en de wereld een stukje beter maakt. Marijn zet zich in voor jongeren in erbarmelijk wijk Gitega wat is gelegen in de Kigali Rwanda.

Hij heeft het doel voor ogen om met zijn stichting cc-jobs deze jongeren een beroepsopleiding in Culinary Arts te geven en het zou mooi zijn als wij Westerlingen nou een kleine donatie overmaken zodat hij dit kan waar maken voor deze jonge mensen en hun gezin.

En wie weet kan er mooie draai worden gegeven net zoals een jonge dame Andy Soulard die 6 jaar oud is. Zij is namelijk een fundraiser is begonnen om de Oakland Zoo te redden van faillissement en heeft in 9 dagen reeds honderd duizend dollar opgehaald, mocht je een inwoner van de Bay Area zijn dan zou ik het top vinden om deze bijna 100 jaar oude dierentuin te redden. 

En als laatste heb ik positief nieuws over het bedrijf EVBOX die hier al jaren aan de weg timmert om een groot aandeel van de laadpalen infrastructuur hier in de Verenigde Staten op de markt te brengen. Na twee jaar was het gisteren zover dat ik als eerste bedrijf de nieuwe Iqon mocht installeren bij ons op de parkeerplaats. De komende weken voeren we samen met een EVBOX Engineer testen uit zodat men in de komende maand de productie in de nieuwe headquarters in Libertyville in Illinois kunnen opvoeren. Voor de grootste concurrent Chargepoint wordt het oppassen geblazen aangezien dit wel echt de perfect laadpaal is.

Stay Safe, Stay Healthy.

(Sorry voor de typo's)