Een dubbel gevoel

Het weekend zijn wij doorgekomen als de dagen ervoor echter op maandag komt Shelley om ons bij te staan wat altijd heel fijn is. Terwijl Shelley en ik Bep haar bed en dergelijke verschonen zien wij dat ze pijn heeft. Mijn moeder heeft een aardige pijngrens maar hier zie ik toch even dat het fout is en dus vraag ik of zij pijn heeft en knikt ja. En dus vraag ik of ik de dokter zal inlichten en langs laat komen, zij knikt weer ja en dus benader ik de dokter via WhatsApp of hij vandaag even tijd heeft om langs te komen. En inderdaad Dr. Jeff staat binnen een uur op de stoep met zijn altijd vriendelijke glimlach. 

Wij praten dingen door dat zij nu al 19 dagen zonder eten en medicijnen door het leven gaat en hij zegt dan ook; Ik snap hier niets van, die moeder van jullie is echt een sterke tante. En dus wordt er weer gevraagd; Heb je pijn of had jij eerder vandaag pijn en er wordt nee geschut. Dus heb ik haar maar even alleen met de dokter en Shelley gelaten maar het bleef Nee. En we nemen weer afscheid van haar dokter die ons succes wenst want Wilbert en ik moeten een knoop door hakken wat te doen.

 

Een paar uur later komt Dorothy van het bejaardentehuis binnenlopen die Bep al heel lang kent aangezien mijn moeder altijd de mensen bezocht toen zij nog een auto had en goed te been was. Sterker nog zij naam sommige mensen waar het mee klikte mee naar huis, liet hen in de hangmat liggen, verzorgde eten, speelde een bordspelletje en bracht ze weer terug. 

 

Zij is met Wilbert aan het praten en ziet onze bezorgdheid, wij moeten namelijk beiden uiterlijk 4 oktober weer naar huis en dus zegt Dorothy; Ik laat haar morgen ophalen en wij gaan voor Bep zorgen, zij kent iedereen.  Nou weet ik dat mijn moeder daar niet heen wilt en dus begint het schuldgevoel al te spelen. Zodra Wilbert en ik bij alleen zijn gaan we aan het bed zitten en leggen we uit waarom dit de enige mogelijkheid is voor ons. Ik kan je vertellen, dat als blikken konden doden dan had ik zelf al het loodje gelegd.

 

De dinsdag breekt aan het de spanning is niet normaal, als het busje van het bejaardentehuis op de oprit staat en ik naast Bep in haar rolstoel gaat zitten houd ik net zoals de avond ervoor haar hand vast. Het ritje duurt ongeveer 15 minuten maar ik had het gevoel dat dit wel een uur duurde en dan kun je proberen om je tranen te bedwingen maar dat ging dus niet. 

 

En dan moet je haar achterlaten wat zeer doet, maar zijn wel zo dat we tijdens de twee openingstijden er ook zijn al blijft het moeilijk speciaal voor mij, tja ik was vroeger een Mama’s-Kindje. Vandaag vroeg ik haar in een helder moment; Mam ben jij boos. En zij knikte nee en dat deed mij goed, ze krijgt hulp en aandacht. Plus de lager scholen bezoeken dagelijkse op dit moment de faciliteit om te zingen en respect te tonen voor ouderen.

Dan zullen jullie wel afvragen, wat gebeurt er nu met het drinken en eten. Wij hebben inderdaad aangegeven dat Bep niet meer eten en alleen maar water drinkt. En wat doen men in Belize, juist men geeft haar direct hydraterende drankjes om haar leven te rekken. En daar komt het dubbele gevoel meteen naar boven wat zowel Wilbert, mij maar ook diverse Nederlandse vrienden die hier wonen. En is dit meteen een waarschuwing voor iedereen die dit leest, laat het zo vroeg mogelijk vastleggen wat jij zelf wilt als jouzelf iets dergelijks overkomt. 

 

En dan zul je wat denken, is dit saga hoofdstuk afgesloten. Voor nu even wel maar hoop af en toe een update te geven. 

 

Het huis blijft in de familie en voor nu hebben we een stel wat hier gaat wonen zodat de dieren hier kunnen blijven wonen en het huis wordt onderhouden. Mochten wij een bezoekje brengen dan is de Cabana voor ons en wie weet zitten er wat andere dingen in het verschiet.