Het zit mij al een tijdje in de lucht met de vraag; wanneer breng je een bezoek aan je moeder in Belize. Altijd achter het drukke tijdschema verschuilen helpt ook niet en dat realiseer ik mij ook, maar als kleine zelfstandige ondernemer is het er niet makkelijker op geworden. De laatste zestien jaar dat ik in Nederland woonde bezocht ik het land vaak twee keer per jaar en dinge dit ook af bij mijn sollicitatiegesprekken. Daarnaast zijn de vakantie dagen in Nederland toch wel lekker vergeleken met die je in de VS hebt.
Maar wat nou als een klant vraagt om even naar Atlanta te vliegen voor twee uurtjes werk en jij toch al de koffer moet pakken om te reizen. Met als enige nadeel dat je niet dezelfde dag kan door vliegen richting Belize maar een hotelletje moet pakken, dat moet te doen zijn. En zo geschiet dat ik de dinsdag avond richting Atlanta vlieg, om acht uur bij de klant voor de deur staat en dat een vriendelijke dame bij de Marriott hotel mij al rond half twaalf morgens mij van een kamer voorziet. Na wat werk en online vergaderingen was het nog even richting de hotel bar waar men overheerlijke gebakken spruiten op het menu hebben staan. Ik besluit vroeg naar bed te gaan en de slaap van afgelopen korte nacht in te halen, en jawel om vervolgens om rond drie uur morgens naast mijn bed te staan. Ik had namelijk bij aankomst de menselijk Zoo al voor de TSA controle zien staan en dacht dit gaat mij niet gebeuren.
Ik loop rond half vier morgens de vertrekhal binnen en zie al vele mensen bij de United balie wachten voordat om exact vier uur de computers ten leven komen en je bagagelabels kunt uitprinten. Dankzij mijn klant mag ik mijn in de bevoorrechte rij van Premier Access staan en ben als eerste aan de beurt al hadden net paar asociale mensen zich naar voren heen gedrongen wat het grondpersoneel al was opgevallen. Al snel volg ik de bordjes van TSA Pre check, met dank aan de Global Entry loop ik met een ommetje rondom de rijen heen en loop door een totaal lege TSA controle.
De vlucht en de overstap in Houston ging voorspoedig en met de nodige turbulentie kom ik net voor het middaguur aan op Philip S.W. Goldson International Airport in Belize. Buiten aangekomen de kleine parkeer plaats oversteken waar ik bij Crystal Rental mijn Kia Sorento ophaal om vervolgens een twee uur durende rit richting het Cayo District te maken.
Als rijdende vliegen de herinneringen door mij heen want sinds 1991 ben ik eigenlijk al kind aan huis in dit land. De mensen, de natuur en natuurlijk mijn moeder laat mij keer op keer naar dit land terugkeren. Een strakke bak koffie uit de French Press en veel bijkletsen op de donderdagmiddag en avonds duik ik lekker het bed in mijn eigen cabana.
De vrijdag word ik door de haan van de buren maar ook de rest van het vogel paradijs rond vijf uur wakker gemaakt door hun feestelijk gezang. Het wordt een warme dag en dus besluiten mijn moeder en ik op tijd de heuvel op te lopen richting het graf van mijn vader. En het blijkt dat het graf door de tropen weer snel door gratis planten zijn voorzien en dat het weer een likje verf nodig heeft maar daar wordt aan gewerkt in de komende weken.
Daarna besluit ik snel om even de Maya Ruine Xunantunich een bezoekje te brengen voordat het vol stroomt met toeristen, hoor mij nou eens. Het blijft indrukwekkend dat dit volkje gebouwen wisten neer te zetten ruim twee tot drieduizend jaar geleden.
De rest van de middag bestaat uit de nodigen bezoekjes, boodschappen en gewoon genieten waaronder de nieuwe kroos van mevrouw kip. Twee van haar kuikens hebben nog steeds moeite om avonds richting het hok te volgen met het resultaat dat wij met zijn tweetjes twintig minuten achter twee jongelingen zitten aan te vangen. Afsluitent word er gegeten bij een nieuwe plaatselijke restaurantje Sweat & Sour, de ambiance is goed en nu maar afwachten of deze toko het overleeft.
Nu de zaterdag is aangebroken en de vogelachtige mij weer netjes hebben gewekt is het tijd om nog één dag te genieten voordat ik weer vertrek.
No comments:
Post a Comment