Het is morgen de 11e alweer drie jaar geleden dat Bep en Tony mij op het vliegveld in Belize uit zwaaide en ik met een dikke envelop vol informatie richting de VS vloog voor mijn nieuwe uitdaging.
Een uitdaging mag ik toch wel zeggen als je maar een kist van 1x1x1mtr verscheept en twee rugzakken meeneemt. Zo weinig bagage meenemen is natuurlijk ook te danken aan al die vrienden die mij meerdere malen hebben geholpen om domweg naar de stort te rijden en het huis schoon op te leveren.
In deze drie jaar ben ik mij hier erg gaan thuis voelen, zo goed dat ik zelfs niet even denk om weer in de NL's te komen wonen. Echter zeg nooit nooit.
De economie is hier het laatste jaar flink in het slop geraakt zoals jullie weten, ontslagen zijn hier dagelijks aan de orde, mensen die hun huis kwijt raken. Een paar weken geleden dacht ik zelfs dat ons bedrijfje langzaam weg zou glijden. Opdrachten die uitgesteld worden etc. Echter na volgende week ligt er voor ons weer een klus in San Francisco van ruim 4ton, dat is toch niet gek voor een bedrijfje met 6 monteurs.
Maar over het algemeen hebben de mensen hier hope, iedereen is namelijk blij met de aanstaande president Barrack Obama. Niet dat we denken dat hij het tij in 2 maand kan draaien maar toch.
In iedergeval wel tijd voor een feestje, in januari houd ik altijd een feestje ivm dat ik hier weer een jaartje langer woon maar nu is het anders, we houden namelijk een Bush Farewell Party.
Het gaat in iedergeval lekker knallen want het dak moet er namelijk vanaf.
No comments:
Post a Comment