De afgelopen weken zijn hier een beetje anders verlopen dan anders, natuurlijk hebben we ons werktempo weer op kunnen pakken maar daarnaast was er ook veel telefoon en sms verkeer richting Nederland. Net voordat we Nederland verlaatte was kleine Robbie (half jaar oud) met Nekkramp in MST opgenomen. We waren amper thuis of de kleine lachebek werd naar Groningen overgeplaatst en namen we dagelijks contact op met Karin aangezien de ouders wel wat anders aan hun hoofd hebben. Gelukkig lijkt het erop dat hij morgen eindelijk weer naar Enschede terug mag dus we blijven duimen.
Dan afgelopen woensdagavond, het was Halloween en we hebben heel wat trick and treat- ers aan de deur gehad. Dus voldaan gingen wij rond tien uur naar ons bed aangezien wij (Chad en ik) voor zes uur de volgende morgen zouden vertrekken. Echter daar kwam snel verandering toen tien over half een iemand aanbelde en bonkte. Het was Chad die in paniek onze kant op kwam lopen met zijn moeder achter hem aan, hij had gehoord dat zijn vier jaar oudere broer was dood geschoten en nog op straat lag. We zijn direct naar de overkant gelopen om in hun eigen omgeving te troosten en te wachten wat de politie had te zeggen en tot zijn vader thuis zou komen die avonddiensten draait.
Die nacht hebben we dan ook bijna geen oog dichtgedaan en de dag begon gewoon klote.
Nu inmiddels paar dagen verder leeft de familie nog steeds in een roes en de grote klap zal de komende weken nog wel komen. Dinsdag is de begrafenis en dan hopen we dat iedereen daar in huis weer de draad op kan pakken.
No comments:
Post a Comment