Belize update nummer 14

Mensen een opluchting van je welste na een onrustige start, het vliegtuig was erop tijd en nu ging het eindelijk wel soepel. Wilbert en Dustin checkte inmiddels in voor hun vlucht en konden van hun stoel zien wat er gebeuren ging.

Paar minuten voor twaalf gingen ze eindelijk de lucht in en hier zijn paar foto's van deze morgen.


Medisch team is bezig om Tony op hun eigen apparatuur aan te sluiten.


Paul geeft assistentie tijdens het overzetten naar de brandcare.


Tony wordt in het vliegtuig getild.


Eindelijk ze zijn weg dus Lenore en ik gaan nog wat met onze dag doen, doei.

Belize update nummer 13

Normaal is 13 mijn lucky number dus ik ga er voor. Zo net heeft Lenore met het vliegveld in Belize gebeld of er een flight plan was ingediend. Mevrouw we verbinden u even door met de flight controller in the Tower. Echter deze man krijgt informatie pas rond 8uur. We moesten er wel even om lachen want wie wordt nu met de toren door verbonden.

Dus dan maar weer AXA in Chicago bellen die overigens binnen 5 minuten terug belde en verzekerde (Yah right) dat de vlucht net is opgestegen en hier rond 9.30uur aankomt.

Wilbert is inmiddels na het ziekenhuis om zijn vader nog een keer te zien voordat hij straks rond 11.00uur de vlucht naar NL probeert terug te nemen.

Ginny vliegt met American Airlines rond 12uur richting Miami aangezien we maar een plaats in het vliegtuig kregen toe gewezen.

En Lenore en ik, spenderen nog een dagje in Belize voordat onze vlucht na huis gaat.

Maar eerst nogmaals klaar maken voor de dag en hopen dat ik jullie een postieve update.

Belize City update nummer 12

Breek ons de bek niet open, ik vanmiddag faxen en checken of het is aangekomen.
Ja meneer Nijssen geen probleem, dus wij samen met de dokter wachten op de ambulance die komen zal.

Half zeven geen ambu dus laten we eens bellen met de airport, ja we zijn dicht en er is geen vluchtschema ingediend voor later vandaag. G$#@VD.

Dus Dokter Hidalgo en wij in het ongewisse, ik pissig naar huis en vraag een klojo in Chicago of ik misschien Spanish praat, nee maar wel Dutch. Inderdaad wij werden even later door de alarm centrale terug gebeld waar ik onze klacht heb neer gelegd.

Volgende telefoongesprek weer via Chicago, ik heb de telefoon toen maar aan mijn Critical Care Nurse Lenore gegeven. Die heeft toch even haar ongenoegen en ervaring uitgewisseld met Tara van AXA.

Het plan, al geloven wij er nog maar weinig van is dat de Airlift rond 8-9uur aankomt op de airport.
Worden we nu weer voorgelogen (netjes gehouden) of is het nu waar. Ben bang dat ze mij eerst flink moeten knijpen voordat ik het echt ga geloven.

Gebeurt niet vaak dat ik samen met mijn broer Wilbert in Belize ben dus picture time


Daarnaast kwam ik er achter dat Tony's dubbelganger een BBQ handeltje had opgezet.

Belize City update nummer 11

We hebben net eindelijk een verlossend woord van de Alarm Centrale gekregen, hun kantoor in Chicago is op dit moment de vlucht en het ziekenhuis in Miami aan het regelen. Nu is het alleen nog een kwestie van uren of een dag.

Voor ons is dit een hele opluchting kan ik je vertellen en dat betekend het volgende:
Bep en Ginny vliegen naar Miami.
Wilbert en Dustin vliegen net zoals Lenore en ik zondag richting huis.

Bep zal zover ze kan een update verzorgen op deze Blog pagina.

Belize update nummer 10

Frustratie op en top, dokter Hidalgo heeft gisteren met spoed een email gestuurd richting de Alarm Centrale om Tony hier z.s.m. weg te halen. We hebben tot diep in de nacht contact gehad met de mevrouw van Menzis die mijn ouders klacht had behandeld en de Alarm Centrale.

Na een onrustige nacht (ben lek geprikt door de sandflies) heb ik vanmorgen rond 8uur weer contact opgenomen met de Alarm Centrale *. Meneer alles is geregeld, enige probleem is dat zorgverzekeraar Menzis zeer onprofessioneel bezig is. We hebben nog een uur voordat de kantoren sluiten en we doen ons best om jouw vader daar weg te krijgen.

Heb het gevoel dat ze bij zorgverzekeraar Menzis er een flink stuk mis management is en dan houd ik mij nog netjes.

Ginny en Wilbert zijn op het moment naar Belmopan om een visa verlenging te regelen terwijl Bep, Dustin en Lenore zijn in het hospital terwijl ik hoop op een positief telefoontje van uit de NL.


* Ik wil even de mensen van de Alarm Centrale een pluim geven aangezien die druk in de weer zijn om alles te regelen.

Belize update nummer 9

Het is donderdag en de vooruitzichten zien er weer een stuk beter uit na wat communicatie problemen met de NL's. De arts van de alarm centrale vroeg dokter Hidalgo of Tony wel verzekerd was. Ben naar huis gereden en heb direct gebeld en ja de arts in NL had inderdaad het verkeerd begrepen.

Tony is ook sinds vanmorgen van de Ventilator af en heeft nu een mond kapje op, Lenore en Kenny (de Respiratory Therapist) zijn bij hem om te begeleiden.

Heb Tony verteld dat hij zich geen zorgen hoeft te maken, je bent verzekerd en we gaan je hier weghalen.

Morgen zal de alarm centrale in samenwerking met Hildago een plan presenteren hoe nu verder en waarnu heen.


**** UPDATE 13.05 BELIZE TIME ****
Helaas we waren te optimistisch, Tony gaat weer achter de Ventilator.
Hij heeft te veel moeite om het zelf te doen.

Belize Update nummer 8

Het schijnt dat ik aardig met de updates op de blog blijf gooien maar dit wil ik toch wel even kwijt. We komen net van het ziekenhuis en zijn samen met dr Hidalgo aan Tony's bed geweest.

Ze hebben hem uit de narcose gehaald, de ademhaling via de Ventilator is nu wat rustiger gezet en hij is bij. Eerst Bep er natuurlijk bij en toen toen hadden Lenore en ik de eer. Hij kneep mij in de handen en liet een paar tranen over zijn wang glijden, een verdomd fijn gevoel moet ik zeggen.

De ICU is nu overvol en we zijn nu gelimiteerd tot de bezoek uren wat natuurlijk klote is maar goed. Dokter Hidalgo gaat Tony vanmiddag van de Ventilator halen en dan mag meneer het zelf regelen met de zuurstof.

Al met al positief geluiden van deze kant en jullie kunnen erop vertrouwen dat er weer een update komt.

Belize update nummer 7

Het is woensdag 8 oktober en de dagen gaan gestaag voorbij. Ook zo gisteren wat betreft de scenario 's wat ik in mijn laatste update schreef. Want ja als de verzekering niet betaald dan was er maar een optie en dat was niet de beste, namelijk Guatamala.

We stelde al vragen naar elkaar wat we dr Hidalgo meer moeten vragen en wat de exacte kosten zijn.

Echter rond 9uur vanmorgen kregen we goed bericht van Greetje en Wim die wij nu wel dood kunnen knuffelen. Deze geweldige mensen hebben zoveel werk gedaan voor ons geweldig.

Het heugelijk feit dat de bezwaren commissie van Menzis ons in gelijk heeft gesteld wat betreft de afhandeling en dat betekend dat ze tot en met december gewoon verzekerd zijn. De alarm centrale is nu bezig met plan de campagne dus het is nu een kwestie van tijd.

Dit betekend nu dat Tony in het Miami Baptist Hospital behandeld kan worden.

Wordt vervolgd.

Belize Update nummer 6

Zoals de eerder berichten al melden, het was een stabiele dag. Lenore spraak de details door met de dokter en de repertory therapist plus zij checkte Tony.

Vanavond zes uur was het dan toch even het gesprek met Bep, Wilbert, Lenore, dr. Hidalgo en ik zei de gek; Wat zijn de opties nu voor Tony nu de verzekering nog niet over de brug is gekomen.

Een ding is duidelijk, hij moet weg uit Belize en de States is geen optie want daar is geen eigen geld voor. Guatamala is dan de oplossing die overigens goede hospitals hebben, we hadden deze optie de hele dag al besproken.

We kunnen een vliegtuig huren met apparatuur inclusief parametics, een voordeel is dat Lenore mee kan vliegen. Voor de rest hebben wij weinig te melden, wordt vervolgd.

verdomd kleine update nummer 5

Ze hebben Tony aan het begin van de middag uit zijn narcose gehaald en hij was snel bij. Enige probleem was dat zijn bloeddruk omhoog schoot en zijn oxygen achteruit ging.

Ze hebben het even aangekeken maar hebben hem weer onder narcose gebracht om hem stabiel te krijgen.

Belize Update nummer 4

Het is alweer dinsdag 11.15am de tijd gaat snel, Wilbert en Bep hebben het vannacht tot half vier op het hospital volgehouden. Zijn bloed druk ging 's avonds iets om hoog maar nog steeds goed te noemen.

Vanmorgen was ik rond 9uur even in het hospital, ze hadden Tony's X-ray net gedaan en hij kreeg weer een was beurt. Moest echter rond 10uur weer terug zijn want de alarm centrale zou bellen, i.p.v. Dat kregen we diverse telefoontjes van bezorgde mensen en helaas moesten we het kort houden, sorry hiervoor.

Maar dan komt de frustratie, de alarm centrale kan niets doen aangezien Meeuws vanaf het begin van hun Belize Adventure de reisverzekering verzorgde tot nu toe niet over de brug wil komen laat staan de zorgverzekeraar Menzis (voorheen Amicon).

De laatst genoemde is de zorgverzekeraar waar mij ouders altijd hun particuliere verzekering hadden lopen hebben na de veranderingen van het zorgstelsel in Nederland (januari 2006).

Mijn ouders bleven echter netjes de basis verzekering betalen plus de declaraties opsturen die overigens door hen netjes werden vergoed. Er was correspondentie tussen hen en Menzis maar besloten hen midden september een brief te sturen om hen te vertellen u ligt er per 1 oktober uit.

Wat is het dan lullig dat je net in de laatste weken van september de problemen krijgt, mijn moeder (een sterke vrouw) zit nu met haar handen in het haar. Hoe nu verder zul je denken, positief blijven en vanavond bellen met de klojo's bellen. Ik laat me het niet gebeuren dat we het pas rond krijgen als Tony al overleden is. En dan schrijf ik dit nog rustig en kalm.

We hebben een uur geleden met de doctor gepraat en ze halen hem uit de slaap, blijkt echter dat onze vechter nu al wakker wordt en had de eer om het eerste erbij te zijn. Hij zit overigens nog wel met de slang in zijn mond aan de beademing. Morgen zal deze worden verwijderd en dan kijken hoe het gaat. Dit is het even voor nu.

Belize update nummer 3

Het word een korte update maar toch, vanmiddag rond kwart over vijf moesten Bep, Wilbert en ik in het ziekenhuis zijn. We hadden namelijk toch besloten om de prayer van Father Jim door te laten gaan. Niet dat Tony zo'n geloof is maar voor het respect naar de Belizeaanse cultuur.

Ik heb zelf tot 22.00uur het in het ziekenhuis volgehouden en nu is broer Wilbert er die mij heeft afgelost. Morgenmiddag komt Lenore de ploeg te versterken die zo meteen op het vliegtuig stapt. Tony is stabiel en ik duim dat dit ook zo blijft.

Belize City update 2

Dinsdag de 6e oktober, allemaal bedankt voor jullie reacties het is overweldigend en het doet ons goed. Ben gisterenavond niet bij Tony gebleven aangezien hij stabiel was en ik bekaf was.

Nu ben ik in de hospital en zit nog geen 10 meter van Tony in een andere kamer. Wilbert en Dustin landen over een uur zij kunnen het even van mij overnemen en dan kan ik effe naar huis. Via, via ben ik aan het wachtwoord gekomen om internet service hier, de technische mensen kennen we hier goed.

Altijd fijn als je vader op handen en voeten wordt gedragen, maar dat komt ook wel aangezien dit hospital zijn kindje is. Alles wat hier staat is te danken aan zijn inzet al die negentien jaar.

Op het moment echter is Tony onstabiel, sinds 3uur vanmorgen is zijn zuurstof achteruit gegaan. Dit houd voor ons in dat we zelf niet bij hem mogen zijn en we weten dat dit goed bedoelt is.

Doctor Hidalgo vertelde ons vanmorgen dat wij met het ergste rekening moeten houden en hij gaf ons een kans van 20%. Bep en ik zijn vrij realistisch en hadden al rekening gehouden met 10%.
Nu af wachten hoe mijn broer en neef hier op reageren.

Het plan is nog steeds, stabiel maken en dan naar het Baptist Hospital in Miami te vliegen.
Dit laatste ligt ook nu in handen van Meeuws verzekering maar wij hebben een goed vertrouwen dat dit gaat lukken. Naast dit alles hebben wij elke dag contact met de alarm centrale in Amsterdam die ook zeer behulpzaam zijn. Dat laatste mag ook wel eens worden gezegd.

Voor de hyves vrienden, aub zend een bericht naar mijn gewone email. Ik heb geen kans om de hyves hier normaal te openen.

Kleine update in een update.
Het is net 15.00uur Belize time
Een priester kwam net langs om te vragen of hij hem een blessing mocht geven.
Heb de beste man toch maar even weg gestuurd en gevraagd of hij later terug wilde komen.
Bep maakt de beslissing, ik weet namelijk dat mijn vader hier niets voor voelt.

De dokter loopt net de deur uit en is weer tevreden, Tony is weer stabiel en ik zag weer een ontspannen uitdrukking op de dokter zijn gezicht.

Belize City deel 1

Nou mensen hier is de eerste update, vanmiddag rondom kwart voor drie 's middags liep ik op Belize International Airport de trappen af van het vliegtuig. Voordeel dat ik heb is dat mijn handbagage twee kleine rugzakken zijn en dus liep ik zo naar buiten.

Bep (moeders) en Ginny (een goede vriendin van mijn ouders) komen langzaam aanrollen met de auto en we zijn hups richting Belize City. Even thuis een pitstop gemaakt en direct verder naar het Hospital om Tony (die ouwe) te bezoeken. Voor diegene die Belize heeft bezocht, het is UHS gebouw wat meneer Tony zelf heeft gebouwd.

We lopen intensive care binnen en daar zie ik hem liggen aan de beademingsapparatuur met een sonde in zijn mond en alle andere apparatuur. Ze houden slapende zodat hij stabiel blijft en ze nemen twee keer per dag een X-ray van de longen. We zien dat het langzaam beter wordt maar er zit nog steeds wat vocht in de longen.

De bedoeling is dat ze dinsdagmorgen hem bij kennis willen brengen echter dat vind ik zelf nog koffie dik kijken. Morgen komen Wilbert en Dustin aan vanuit de Enschede, deze zijn net zoals ik zei de gek direct op het vliegtuig gesprongen. Echter moeten even de nacht in Houston doorbrengen. Het is langzaam tijd om te gaan slapen, de ogen vallen namelijk aardig dicht.

Helaas had geen puf meer om dit gisterenavond te posten

Dank voor

Mensen dank voor alle opburende reacties, ik zal ze straks in Belize overbrengen.

De 7 uur wachten in Houston waren erg produktief en het was zeker de 8 dollar voor de internet connectie waard.

De telefoontjes en de emails bleven maar binnenkomen en zoals beloofd zal ik voor diegene een update schrijven die je via de email kan verwachten. Over een paar minuten gaan we boarden en dan hups naar Belize City.

Love Fest ja of nee

De afgelopen dagen heb ik reeds veel contact met mijn moeder, mijn maatje (mijn Pa) die normaal elke dag trouw achter zijn pc zit ligt in het ziekenhuis en heeft verdomd veel problemen met ademhalen.
Vanmorgen zette ik mijn pc aan en kreeg te horen om direct over te vliegen, dus hups Paul boekt een ticket. Echter in dezelfde tijd probeerde mijn moeder mij te contacten want men wil de patient naar de States of Mexico laten vliegen en dus ticket heeft geen zin.

In een half uur had ik mijn ticket gecanceld en besloot rustig met Eko naar Love fest te gaan, de Love parade van San Francisco. Zo gezegd zo gedaan echter na een telefoontje rond half zeven was het toch snel naar huis.

Ik kreeg namelijk te horen om alsnog vannacht te vliegen en zo zit je drie uur later op het vliegveld.
Na een rustige vlucht ben ik aangekomen in Houston waar ik ruim zes moet wachten. Mag overigens de pret niet drukken want kan altijd even bloggen niet waar.

Het aftellen is begonnen

De afgelopen week heb ik aardig wat van de bank malaise gezien echter er wordt niets geschreven over Europa. Typische Amerika zou ik maar zeggen maar deze jongen leest wel het nieuws.
Het huis van afgevaardigden heeft nog steeds niet de bail out bill goedgekeurd, ze zullen allemaal wel hebben gewacht op het debat van Sarah palin en Joe Biden. Wat overigens volgens mij niet nodig was geweest want ze waren even sterk en dus geen winnaar.

Voormij is overigens het aftellen ook begonnen, de NL's komen steeds dichterbij.

Het land van de onbegrensde mogelijkheden

De VS is voor velen mensen een droom, als je het maakt ben je de man. De keerzijde is wel dat de goot zeer dichtbij is en de daklozen zie je per dag groeien. Echter sinds de malaise van de for closures in de huizenmarkt zijn ook berovingen hier in de grote steden dagelijks nieuws.

Feit is echter wel dat de clown van Washington het aan zich zelf te danken heeft, zijn administration heeft er zelf voor gezorgd dat mensen konden blijven lenen. Als je dan ook nog niet op tijd ingrijpt maar eerst de mensen de huizen uitjagen dan kun je erop wachten.

Het zure van het verhaal is dat de gewone man die ook netjes zijn hypotheek en belastingen betaald nu flink de lul is. En dit terwijl de mensen die het hebben veroorzaakt niet zullen worden gestraft. Ben dan ook benieuwd hoe het morgen verder gaat want de mensen voelen zich flink bedonderd.

Meneer McCain ziet overigens ook de bui hangen en wil het eerste debat van vrijdag verschuiven onder het mom “de president helpen met een oplossing” Het mooie van het verhaal is ook nog eens dat zijn campagnemanager Rick Davis van eind 2005 tot aan het faillissement van Freddie Mac maandelijks U$ 15.000,- kreeg.

Terugkomend op polls van vandaag, er is nu een ware omslag. Ik ga er vanuit dat dit onder andere komt door dat Sarah Palin die toch niet de persoon is waar mensen op hadden gehoopt.

Daarnaast zijn de Clinton's flink in de weer om een Democraat aan de macht te krijgen. Zo was Bill gisteren bij de Daily Show van Jon Stewart, mijn nieuws in een komische sausje gegoten.

Het ander nieuws wat wij natuurlijk krijgen is van Stephen Colbert die met zijn Colbert Nation. Het normale nieuws is namelijk zo saai.

Nu afwachten of het zo verdeelde Amerika 4 november kiest voor een zwarte president.

Dit zegt genoeg wat we over deze dame denken

Even op de cartoons klikken om de juiste grote te krijgen.

Paulus komt naar de NL's

Dit keer geen verrassing bezoek voor de mensen die de Hyves en de weblog bijhouden.
Ik zei de gek kom begin november even naar Nederland om lekker van mijn kids Marloes en Vincent te genieten.

Maar ook om een aantal zieken vrienden/familie te bezoeken. Daarnaast wil ik juist de mensen zien die ik de afgelopen keren niet heb kunnen zien en dat betekend dat er een ritje Achterhoek en Limburg in mijn reis zit.

----------------- Coffee break --------------------

Dan voor de mensen in Enschede die gezellig een biertje willen drinken die zullen mij zeer zeker op de geijkte plaats tegenkomen.

Californische Soap

De afgelopen weken zullen de nieuws programma's aardig op VS zijn gericht. De verkiezingsstrijd tussen McCain en Obama, Hurican Ike die naast Texas ook tot in Ohio van zich liet horen en natuurlijk de bank malaise.

Maar in Californië kunnen ze hier er ook wat van, net zoals vorig jaar waren ze hier ook ruim te laat met hun budget. Gevolg dat mensen die in dienst van de State zijn al twee maanden een minimumloon krijgen uitbetaald en/of zijn ontslagen.

Democraten en Republikeinen kunnen het niet eens worden, het onderwijs wordt er niet beter op maar krijgt ondertussen geen geld. De benodigde materieel voor de brandweerlieden is er niet en ga zo maar door. Langzaam zakt het ooit zo gezonde Californië af en de schulden stappelen zich op.

De Democraten zeggen terecht dat dit gaat alleen is te repareren met een belastingverhoging terwijl de Republikeinen een belasting verlaging willen.
Zelfs Arnie die reeds zijn Veto heeft uitgesproken tegen het eerste budget voorstel begint toch meer op een Democraat te lijken. Ondertussen zijn we nu 81 dagen te laat en hebben ze nog een gat van 17 miljard dollar met alle gevolgen van dien.

Palin / Hillary

Lassen N.P.

Vrijdagmorgen, het is kwart voor zeven als Rick ons wakker maakt voor de tocht waar ik al lang op zit te wachten. Mt. Lassen staat voor de tweede keer op mijn agenda maar deze keer met een Twentsche verrassing.

Na wat Cornflakes en koffie is het tijd om naar de parkeerplaats te rijden waar de tocht begint. De top is ligt op 10457 ft. (3187mtr.) en ons hoogte verschil is zo'n 600mtr vanaf de parkeerplaats en we waren al snel onderweg.

En Merel, ik heb inderdaad weer de Northern Hiking Sticks gebruikt. Ben ik nu weer een mietje??

Het is een uur en drie kwartier voordat we boven zijn en dat dankzij ons doorzettingsvermogen. In iedergeval kan de Ceremonie van start gaan, namelijk Cheersch goes Lassen Peak.

De tap was al snel geïnstalleerd en vlag wapperde op de top. Helaas geen Grolsch glazen maar ach een Star Wars mok kan op deze hoogte ook wonderen doen. Diverse kwamen ons op de top vergezellen en het wet een waar feestje, maar er waren ook mensen die te laat kwamen.

Zo kwamen er drie ZZ-Top mannen naar boven stormen en vroegen waar het bier feest was, helaas. Volgende keer dan toch maar eerst een email lijst versturen voor het feest???

Ter afsluiting was het natuurlijk tijd voor een Chili Dog, maar ja dat is nu lullig als ze alles in het park al hebben gesloten. Dus op naar Mineral, een klein geheugd zo'n 9 mijl ten zuiden van het park. Heerlijk ter afsluiting van zo'n tochtje.

Shasta Lake Cavern

Donderdagmorgen, de hele groep staat rond 9uur naast de tent, Lenore heeft reeds verse Peet's Coffee gemaakt en het wordt tijd om te douchen.
Ik loop de luxe douche cabine in en zie dat ik voor vier kwartjes tien minuten kan douchen, heerlijk geen water restrictie zoals bij ons thuis.

Na het ontbijt rijden we bepakt richting Redding om vervolgens ten noorden van de stad Shasta Lake te bezoeken. De Cavern schijnen ontzettend mooi te zijn dus dat moeten we zien.

Het water stond ruim honderd meter lager dan normaal en dus reden ze deze luie toeristen met een bus naar beneden, om vervolgens een boot te pakken en vervolgens weer een bus. Moet zeggen het is de moeite waard om in de grotten te lopen en een echte aanrader.


Na een lunch in Redding bij Jack in the Box (allen South Western Chicken Salade op Eko zijn frietjes na) op richting Manzanita Campground wat in Lassen National Park ligt.

Het kwam goed uit dat ik in Shingletown even met mijn telefoon een fotootje moest schieten voor mijn vriend uit Kentucky die hier opgroeide want Eko's auto stond te dampen. Meneer had meer water dan koelvloeistof in zijn radiator zitten. Nog even ijs inladen om ons eten en bier koel te houden en hups verder.

De Tiptons hadden inmiddels twee plaatsen naast elkaar gevonden waar wij makkelijk met vier tenten en vier auto's konden staan dus perfect. Na het opzetten van de tent was het tijd voor Kolonisten van Catan. Ik heb de Tiptons namelijk 2 jaar geleden aangestoken met dit heerlijke spel alleen waren ze deze keer wel erg goed.

Burney Falls

Het is net woensdagmiddag als ik mij werkzaamheden beindigd want Eko komt mij zo ophalen. We gaan namelijk zo samen naar Burney Falls kamperen, Lenore en de Tiptons schijnen Eko's tent te hebben opgezet en als we een beetje aan maken dan komen we mooi op tijd voor het avondeten.

Via I-80 draaien we al snel noord op I-5 om recht richting Redding te rijden. Dacht je dat Route de Solei recht is, pffff deze weg is ook saai. Met een cd-tje van Mental Theo scheuren we over de Freeway om bij Redding rechtsaf te slaan.
Nog 56 mijl te gaan en dan zijn we er, maar niet voordat we in Burney nog even bij Safeway voor ijs en bier stoppen.

Het is precies 4uur later als we het camping terrein oprijden en lekker aan kunnen schuiven voor het eten. Nog even bij de waterval kijken en de dag is bijna over

"What's the difference between a hockey mom and a pit bull? Lipstick."

We zitten in de laatste 56 dagen voor de verkiezingen en men begint nu echt lekker fanatiek te worden. Meneer McCain zit al sinds paar maanden te schreeuwen dat hij de Change brengt maar het enige wat hij tot nu toe mee gekomen is Sarah Palin. Moet zeggen een sterke kandidaat als VP echter als men verder kijkt dan valt hier ook wel genoeg op aan te merken.

En dan blijkt al snel dat velen Amerikanen een erg kort geheugen hebben hoe slecht ze het op moment hebben. Er zijn ook licht punten, zoals mijn collega Dennis. Voorheen zei hij dat hij nooit op een zwarte president zou kiezen echter meneer is bijgedraaid. Zo was er vandaag een discussie op het werk waarom je op Barack zou moeten stemmen. En ik zwengelde het nog helemaal niet aan.

Dan de schoon familie, een schoonzus vroeg aan mij of ik zeven extra mensen kon onderbrengen als ik terug naar NL ga. En mijn baasje begon ook al. Mensen ik ben voorlopig helemaal niet van plan om terug te komen. Heb het grootste vertrouwen dat alles goed gaat komen.

Vandaar dat ik weer eens met een gerust hart een lang weekend gaat kamperen ondanks dat het eerste debat op TV komt. De uitslag zullen van het debat zullen jullie sneller weten als wij, we gaan namelijk naar de Middle of Nowhere.

Bodie, Tahoe en home

Oeps dit stukje van de trip was ik even vergeten.

Het is alweer zaterdag, de f*cking ouders met kids die twee plaatsen verderop staan laten hun klein donders al rond zes uur 's morgens gillend over de Kampground gaan. Edwin is er al snel uit en maakte een passende opmerking. Zelf blijf ik nog tot een uurtje langer liggen voordat ik aanstalte maak om eruit te komen. Het is negen voordat we welgepakt 130 mijl richting Bodie rijden en Edwin diverse Asshole op de weg tegenkomen.

In Bishop stoppen we toch even voor een goed bakkie leut van Looney Bean en maak meteen dankbaar gebruik van de free Wi-Fi om onze blogs snel een update te geven. Edwin ziet een viswinkel en is als een kid in the candy store. We vervolgen onze weg en komen langs Mono Lake waar je in het water kunt zwemmen met hetzelfde zout gehalte als de dode zee.

De Tom Tom wilt direct na het meer afslaan richting Bodie maar helaas de enige ingang blijft via Highway 395. Bodie was in 1800 een booming place to be, er werd veel goud uit de grond gehaald en er woonde zo'n 10.000 mensen. De stad had zelfs een China town en 65 barretjes.
In 1932 vertrokken de laatste mensen de stad en was sindsdien een spookstad. In 1962 besloot de State California het een State Park te maken.

Nu word het langzaam tijd richting huis te rijden, dat doen via South Lake Tahoe en vervolgens via Sacramento naar de Bay Area. Yes ik kan weer in mijn eigen bed liggen.

Even lachen

Afgelopen weekend was het weer feest, wij zorgde voor het eten en de buurtjes voor de zwem accommodatie. Erg vervelend als dit ook nog eens twee dagen achter elkaar gebeurt want maandag hadden we namelijk nog vrij voor Labour Day.

Het werken viel dus na zo'n weekje vakantie te hebben aardig tegen, echter een verjaardag van Frits brak de week weer even. Aangezien hij een kleine kamer in San Francisco heeft vierde hij het in Dolores park. Een public park in het midden van de City. En het duurde voormij dan ook niet lang dat ik hem goed had hangen want Frits zorgde goed voor zijn gasten plus Lenore en ik hadden die middag niet gegeten.

Het is inmiddels donderdag en het kwik liep vandaag op tot zo'n 37 graden in de schaduw en dan hebben we het nog niet over het volop in de zon werken.
Zelf ben ik ook niet de enige die last van de warmte heeft, Edwin heeft zich namelijk vergist met de vertrek datum en hebben dus het vliegtuig gemist. En dat betekend Sjaka voor Delta Arlines die maar liefst 185 eurootjes p.p vragen voor de change.

Dat krijg je als je het zo gezellig hebt hier in de U, S of A. We gaan dan nog een keer genieten om met z'n vieren te tafelen bij Sabuy Sabuy. Ons favoriete Thai restaurant.

Death Valley

Vrijdag. Vanmorgen was het net voor zessen dat we wakker werden, in de mum van tijd hadden we een douche gehad, ontbeten en de tent ingepakt. Het is 8uur precies dat we Kampground verlaten en al snel bij een Target (uit de kluiten gewassen Hema) terecht komen.

Terwijl ik de blog van de vorige dag nog even bijwerkte wandelde Edwin, Anja en Lenore de winkel binnen en ik wat later. Nu kreeg ik al dagen commentaar over mijn neus haren en dus moesten het nu dan maar even op de parkeerplaats gebeuren.

Zus Anja is zo vriendelijk om nog even de oortjes te doen en met een volle kop Starbucks zijn we weer op weg. Via de Hooverdam en Las Vegas is het is zo'n 330 mijl richting Beatty wat net rechts van Death Valley ligt. Onze bedoeling is om Zabriskie point te zien en dan de Valley aan de andere kant eruit te rijden en langs Highway 395 een Camping te zoeken.

Het is 10uur 's morgens als wij ter hoogte van Williams op Highway 40 onze Satelite radio zender veranderen om CNN te beluisteren. McCain zou namelijk zijn Vice President nominee bekend maken.

En wat blijkt een hij heeft een goede kandidaat gekozen, namelijk Sarah Palin. Zij is sinds 2006 governeur van Alaska en was voorheen burgermeester van Walasa. Zij hopen de Hillary stemmen voor de neus van de Democraten weg te kapen. Lenore heeft al eens eerder gezegd dat ze naar NL wilt als McCain de verkiezingen wint dus dat wordt op Nederlandse les.

Wij hebben inmiddels Kingman gepasseerd en gebruik gemaakt van onze eerste pitstop en ben een Cowboyhead (made in Mexico) rijker. Nadat Edwin weer even het gaspedaal heeft aangeraakt kwamen we bij de Hooverdam terecht waar Anja letterlijk knikkende knieën kreeg van de hoogte.

Op het moment dat we Las Vegas op de Freeway passeerde maakte we toch maar even een lunch stop bij Jack in the Box. We vervolgen onze weg via Highway 95 om ter hoogte van Amargosa Valley (Border Area 51) links Highway 373 op te rijden en via de Highway 190 de zuidelijke entrance van Death Valley in te rijden. Het is inmiddels vijf uur 's middags en de thermometer staat al snel op 118 graden Fahrenheit (46 graden) We slaan al snel de weg af om de 20 Mule Team Road op te rijden, een verharde zand weg wat ons door fantastische verschillende landschappen brengt.

Even de auto uit voor een groep foto en hups richting Zabriskie Point waar we over een geasfalteerde weg een uitzicht plateau oplopen. Ook dit is adembenemend echter na twintig minuten moeten we toch verder, we moeten namelijk nog een kampground in Lone Pine vinden wat nog een lange rit wordt.

Vanaf de visit center in Furnace Creek is het nog ruim 105 mijl door de bergen rijden waar we op een waanzinnige zonsondergang worden getrakteerd. De eerste kampground ligt aan het water en er zijn onzettend veel vliegjes plus we kregen direct een aanvaring met mensen die hun hond hadden los lopen en Lenore bijna beet.

Dus op naar de volgende wat geen probleem is en we zetten ons tenten neer en stoppen U$ 10,- in een envelopje om in een brievenbus te deponeren. We zijn uitgeblust, hebben geen zin aan een hele maaltijd en houden het bij crackers met sandwichspread / brie. Dat krijg je als je de hele dag zakken met Beef Jerky (gedroogte vlees) zit te downloaden.

De wijn van Gallo en Martini glijdt door onze kelen en we lachen er nog vanaf voordat we naar onze slaapzakken in kruipen.

Flagstaff

Het is donderdag en dat betekend op naar Flagstaff en hopelijk nog een stop in het Wupatki National Monument. We besloten eerder al om de Grand Canyon over te slaan ook al komen we hier vlak langs rijden.

Onderweg stopte we even net voor Marble Creek Canyon van waar mensen beginnen met een rafting trip door de Grand Canyon. Lees Ferry Lodge / Vermilion Cliffs Bar & Grille is onze stop voor een plas pauze echter toen we zagen dat ze 92 biersoorten hadden inclusief Grolsch ja dan kun je het niet laten om even een zip te nemen.
Het is al weer ruim 2 jaar geleden dat ik Wupatki voor het eerst heb bezocht en moet zeggen het landschap en de ruine blijft verbazings wekkend.

Je hebt hier een prachtig uitzicht op de Colorado Plateau en is de plek waar duizenden Hopi en Zuti Indians tot 1250 samen leefde. De meesten vertrokken allemaal richting het Colorado Plateau om zich bij de Navajo stam te voegen. Met dank aan ontdekkingsreiziger John Wesley Powell is het nu een Monument te samen met het naast gelegen Sunset Crater Volcano National Monument.

Na ons bezoek hadden we de KOA kampground snel gevonden, de tent opzetten en internet checken. Damn zo traag als stront door een trechter met het gevolg dat de blog niet bijgewerkt kan worden.

Dus wij naar downtown Flagstaff, een levendige stad met veel eettenten. Lenore en ik wilde graag de speach van Obama zien echter alles wat we zagen waren TV's met Football. Tot dat we de FBC (Flagstaff Brewery Company) in wandelde. Daar hadden ze de Democratic Convention opstaan plus ze hebben daar lekker bier.

Eerst kregen wij te horen dat het geluid niet aan werd gezet dus we besloten al snel buiten op het terras te gaan zitten. Tot het moment dat er een medewerkster naar buiten kwam lopen en het ons vertelde. Helaas hebben wij de laatste 15 minuten mogen zien maar dat is beter dan niets. We zijn inmiddels bekaf en liggen om 22.00uur te maffen.

Calf Creek Falls

Het is woensdag en dat betekend was dag want Paultje heeft geen zin om zijn onderbroeken om te gaan draaien. Dus daar zit je dan om 8uur 's morgens de was te draaien terwijl ik de Wi-Fi van de campground gebruik om met de wereled in contact te blijven.

De campinghost vertelde mij dat Highway 12 een must is en inderdaad ik blijf de Jappaner spelen terwijl Edwin over de weg cruised.
We besluiten om een hike richting de Calf Creek Falls te maken, de tocht naar de waterval is ongeveer 5 kilometer en met de thermometer op ruim 41 graden Celcius hakt het er aardig in.

Ik heb dan ook een rugzak vol met waterflessen op de rug en de Northern Hiking Sticks zorgen ervoor dat mijn linkervoet aardig ontlast werd. Na ruim anderhalf uur lopen door prachtige Valley's worden we met een prachtig uitzicht op de waterval. Ik kon het dan ook niet laten om even een Skinny Dip te doen terwijl Edwin zijn USA underwear aanhield.

De dames koelde af met kleren en al wat de pret niet mocht drukken. Bij de parkeerplaats terug gekomen was het tijd voor een Fat Tire (bier) en Chardonay. Edwin en Anja nodigde ons uit om eens uit te gaan eten en we kwamen bij Clark's in Tropic.
Het was dan ook geen wonder dat we een heerlijke American Rib Eye op tafel kregen nadat we bedankt hadden voor eenn gratis boek van de Mormonen of de mormonen.

De avond sloten we af met een fraaie sterrenhemel en we hebben dan ook aardig wat wensen mogen doen. Nee enige wens die we vergeten waren volgens mij was de sterke wind, Edwin was zo slim om een dag eerder flinke keien in zijn tent te leggen en dat was maar goed ook.
Het is inmiddels donderdag en we vervolgen onze weg richting Flagstaff in Arizona.

Zion daytrip.

Vanmorgen was het een dag om op tijd de slaapzak uit te rollen. Zion National Park staat op het programma en van onze camping is dat toch nog even twee uurtjes enkele reis. Op de junction om richting de South Entrance te rijden moesten we toch even koffie drinken en een ho-made pie. Echter na het smullen en bij het passeren van de South Entrance was het oohhh gehaalte weer hoog, het is hier geweldig.

Waren wij gisteren al helemaal in de sas met Bryce Canyon, Zion deed er nog een flinke schep er bovenop. Via de tunnel van 1.1 mile kwamen we in de volgende Canyon uit met de visitor center beneden. Van hier gaat alles verder met bussen die 8 minuten achter elkaar aanrijden tot aan het eind. Via een geasfalteerde looppad van ruim 1 mile kom je uit bij het begin van de Narrow hike, dwars door het water en dat betekend natte voeten. Mijn linkervoet werd voldoende gekoeld waardoor het een plezierige toch werd. Halve wegen de tocht besloten we toch maar om te draaien aangezien er een flinke pak bewolking boven de kloof vormde. En dan zie je ook meteen de sukkels die hier in de wereld rondlopen. Ouders met baby's op de rug en ouders met kleine kinderen die geen wandelstok bij zich hebben om de diepte van het water te meten.
Onze toch werd met een biertje en een wijntje afgesloten in de Zion Lodge. En nu snik weer terug naar de campground.

De toerist in Utah

We zijn vanmiddag rond een uur vertrokken vanuit Vegas (Nevada). Via Virgin River Canyon (Arizona) zijn we inmiddels in Utah aangekomen. Het uitzicht is hier onzettend fraai en we rijden nog steeds op highway 15. Het is dan veel oohhhhh in de auto terwijl ik dankbaar gebruik maak van de luxe namelijk de laptop. We hebben nu nog een uurtje richting Cedar City te gaan voordat we highway 12 nemen richting Bryce Canyon. We slapen dit keer op een KOA (Kampgrounds of America) ipv het National Park, alle plaatsen waren daar al reeds vergeven. Mag niet de pret drukken en zal dan ook maar eens een boek gaan lezen.

Inmiddels zijn we een dag verder en de camping manager heeft een nieuwe adapter gehaald voor zijn dsl modem. We zijn dus weer online YES.
Bryce Canyon was geweldig vandaag en moet zeggen het is AWESOME.
Morgen maken we een uitstapje naar Zion National Park en ga ervan uit dat dit ook weer lekker genieten wordt.

Road trip to Vegas.

Het was vanmorgen half vijf toen de wekker onze uit de diepe roes haalde. De koffie kan vers wachtende op ons en een miauwende kat die zijn ontbijt voorgeschoteld wilde hebben. De laatste spulletjes moesten nog in de auto en we konden nog mooi de kwalificatie van de Formule 1 in Valencia volgen. Rond tien voor zeven waren we eindelijk klaar voor de road trip naar Vegas. De tocht duurt zo'n 9uur en is zo'n 920km lang voordat we kunnen inchecken bij het hotel. Binnen een uur waren we de Bay Area uit en rijden momenteel in zuidelijke richting op I-5 (Interstate 5). Halve wegen LA gaan we in oosterlijk richting via Bakersfield en door de Mojavi Desert met eind bestemming Las Vegas voor de dag. De stad is echter overigens alleen een eendaagse bestemming voor ons, we gaan de dag erop verder naar Bryce canyon waar wij drie dagen op een camping verblijven. We rijden overigens in de huur auto die Edwin en Anja hebben gescoord, een Chrysler Van met alle toeters en bellen. Sirius Satelite Radio met DVD-speler, een DVD scherm voor de girls op de achterbank, een 110Volt aansluiting voor de laptop. Een en al luxe kan ik je vertellen.
Inmiddels zijn we in het Gold Coast Hotel aangekomen en hebben twee keer een stop gemaakt.
Heb onderweg het nieuws van Biden en Barack al in de krant gelezen en volg het nu via CNN aangezien het internet er nog af ligt.

Straks gaan we richting de strip waar we mijn vriend Eko ontmoeten, hij schijnt al paar dagen in Vegas te zien. Het is hier bloody hot namelijk 42 graden Celcius en hopen dat daarna het internet weer doet.

We moesten vanmorgen uitwijken naar Starbucks om de update te doen en dat zal waarschijnlijk ook de laatste zijn voor de week. Zoals jullie zien heb ik aardig de beest uitgehangen met mijn nieuwe zus Anja. Gelukkig hebben ze hier een gezegde; What's happen in Vegas stays in Vegas.

Bijna vakantie

Het is erg vervelend maar moet toch zaterdag weg om eens lekker de toerist in eigen land te zijn. De zweer zal zonder meer erg gezellig worden want we gaan met twee vrolijke Enschedeërs mee die hier momenteel verblijven. Of moet ik zeggen dat ze mijn grote bevoorrader zijn.

Edwin had maar liefst 4 Cheersch flessen Grolsch in de koffer zitten inclusief tap. En ja dan moet je het ook meteen uitproberen mmmm. Mijn grootste zorg is wel hoe ik mij refills hier op tijd krijg.
Ik weet dat Edwin wel van een lekker rummetje houdt en dus heb ik vandaag maar eens een stel flessen One Barrel Rum uit Belize gekocht. Denk dat onze trip naar Las Vegas, Bryce en Zion niet meer stuk kan. Utah here we come.

Dan gisteren, mijn schoonmoeder werd tachtig jaar. Aangezien iedereen de hort op was en/of toch wel een eind weg woont was Lenore zo aardig om haar hier uit te nodigen. Ik dacht mooie thuis wedstrijd en lekker BBQ-en in de tuin, nou dat heb ik geweten. Normaal gaan de luitjes uiterlijk rond 22uur naar huis, echter dit keer werd het 0.00uur. Mijn ogen vielen halve wegen al dicht en dan hadden we het nog helemaal niet over hoe ik mij vanmorgen voelde. Wat klaag ik toch eigenlijk, ben blij dat ze een geweldige verjaardag heeft gehad.

Maandag de 9e

Na mijn shortbreak in Portland was het weer heerlijk aan het werk en moet zeggen dat ging mij aardig goed af tot dat ik zaterdag de 2e flink door mijn linkervoet ging. Ik liep al tijden niet meer vlotjes maar dit deed mij de das om. Maandag 's morgens op naar het werk met krukken en een campingstoel. Chad zei tegen mij; “Nu kun je echt de Foreman spelen”. Echter daar had ik weinig zin in en heb mijn baasje opgebeld. Deze zei nodigde mij uit om de week op het kantoor te werken zodat ik kan uitrusten en hem met een calculatie kan helpen. Vervolgens de zelfde dag nog drie X-ray foto's laten maken maar niet gebroken damn. De huisarts vroeg de volgende dag of ik eindelijk eens bloed wil laten prikken zodat ze jicht kunnen uitsluiten. Terwijl de week traag verliep en ik aan het eind van de week weer langzaam kon lopen kwam ook een einde aan de calculatie. Daarnaast heb ik vrijdag dan het bloed laten prikken bij het lab van Children's Hospital.
De zaterdag knaagde een beetje aan mij, de router van het internet lag al een paar dagen te kloten en de frustratie was dan ook aardig bij iedereen te vinden. Ook mis ik het feestje van Isabel in Zwitserland, had er graag bij willen zijn maar in het hoogseizoen richting Europa vliegen zit er gewoon niet in voor mij. En dat is heel jammer want ik had heel graag Mando's price less moment willen zien terwijl zijn heel koffer onder de meegenomen pindasaus zat.
Dan de zondag, even tijd om samen met de vrouw richting Circuit City te rijden om een nieuwe snellere modem aan te schaffen inclusief een externe hardeschijf die nu voor het hele huis de centrale spullen opslaat. Yes internet doet weer en is ook een stuk sneller nu mijn bulk ergens anders is opgeslagen. Wat betreft de snelheid van het internet, ik denk dat het wel zo is maar zou graag nog een stapje verder gaan. Namelijk een sneller pakket.

De maandag, ik ben weer gewoon aan het werk gegaan en loop weer bij klanten. Tegen de middag kreeg ik telefoon van de vrouw met de resultaten van het lab, oeps mijn cholesterol vlieg even over de max heen. Damn daar gaan die overheerlijke sandwiches die zij altijd klaar maakt, gelukkig kan ik met dit de grootste klapper al opvangen want de rest van het eten is gewoon al zo gezond als hel. Oke behalve die lekker steaks.