Lassen N.P.

Vrijdagmorgen, het is kwart voor zeven als Rick ons wakker maakt voor de tocht waar ik al lang op zit te wachten. Mt. Lassen staat voor de tweede keer op mijn agenda maar deze keer met een Twentsche verrassing.

Na wat Cornflakes en koffie is het tijd om naar de parkeerplaats te rijden waar de tocht begint. De top is ligt op 10457 ft. (3187mtr.) en ons hoogte verschil is zo'n 600mtr vanaf de parkeerplaats en we waren al snel onderweg.

En Merel, ik heb inderdaad weer de Northern Hiking Sticks gebruikt. Ben ik nu weer een mietje??

Het is een uur en drie kwartier voordat we boven zijn en dat dankzij ons doorzettingsvermogen. In iedergeval kan de Ceremonie van start gaan, namelijk Cheersch goes Lassen Peak.

De tap was al snel geïnstalleerd en vlag wapperde op de top. Helaas geen Grolsch glazen maar ach een Star Wars mok kan op deze hoogte ook wonderen doen. Diverse kwamen ons op de top vergezellen en het wet een waar feestje, maar er waren ook mensen die te laat kwamen.

Zo kwamen er drie ZZ-Top mannen naar boven stormen en vroegen waar het bier feest was, helaas. Volgende keer dan toch maar eerst een email lijst versturen voor het feest???

Ter afsluiting was het natuurlijk tijd voor een Chili Dog, maar ja dat is nu lullig als ze alles in het park al hebben gesloten. Dus op naar Mineral, een klein geheugd zo'n 9 mijl ten zuiden van het park. Heerlijk ter afsluiting van zo'n tochtje.

Shasta Lake Cavern

Donderdagmorgen, de hele groep staat rond 9uur naast de tent, Lenore heeft reeds verse Peet's Coffee gemaakt en het wordt tijd om te douchen.
Ik loop de luxe douche cabine in en zie dat ik voor vier kwartjes tien minuten kan douchen, heerlijk geen water restrictie zoals bij ons thuis.

Na het ontbijt rijden we bepakt richting Redding om vervolgens ten noorden van de stad Shasta Lake te bezoeken. De Cavern schijnen ontzettend mooi te zijn dus dat moeten we zien.

Het water stond ruim honderd meter lager dan normaal en dus reden ze deze luie toeristen met een bus naar beneden, om vervolgens een boot te pakken en vervolgens weer een bus. Moet zeggen het is de moeite waard om in de grotten te lopen en een echte aanrader.


Na een lunch in Redding bij Jack in the Box (allen South Western Chicken Salade op Eko zijn frietjes na) op richting Manzanita Campground wat in Lassen National Park ligt.

Het kwam goed uit dat ik in Shingletown even met mijn telefoon een fotootje moest schieten voor mijn vriend uit Kentucky die hier opgroeide want Eko's auto stond te dampen. Meneer had meer water dan koelvloeistof in zijn radiator zitten. Nog even ijs inladen om ons eten en bier koel te houden en hups verder.

De Tiptons hadden inmiddels twee plaatsen naast elkaar gevonden waar wij makkelijk met vier tenten en vier auto's konden staan dus perfect. Na het opzetten van de tent was het tijd voor Kolonisten van Catan. Ik heb de Tiptons namelijk 2 jaar geleden aangestoken met dit heerlijke spel alleen waren ze deze keer wel erg goed.

Burney Falls

Het is net woensdagmiddag als ik mij werkzaamheden beindigd want Eko komt mij zo ophalen. We gaan namelijk zo samen naar Burney Falls kamperen, Lenore en de Tiptons schijnen Eko's tent te hebben opgezet en als we een beetje aan maken dan komen we mooi op tijd voor het avondeten.

Via I-80 draaien we al snel noord op I-5 om recht richting Redding te rijden. Dacht je dat Route de Solei recht is, pffff deze weg is ook saai. Met een cd-tje van Mental Theo scheuren we over de Freeway om bij Redding rechtsaf te slaan.
Nog 56 mijl te gaan en dan zijn we er, maar niet voordat we in Burney nog even bij Safeway voor ijs en bier stoppen.

Het is precies 4uur later als we het camping terrein oprijden en lekker aan kunnen schuiven voor het eten. Nog even bij de waterval kijken en de dag is bijna over

"What's the difference between a hockey mom and a pit bull? Lipstick."

We zitten in de laatste 56 dagen voor de verkiezingen en men begint nu echt lekker fanatiek te worden. Meneer McCain zit al sinds paar maanden te schreeuwen dat hij de Change brengt maar het enige wat hij tot nu toe mee gekomen is Sarah Palin. Moet zeggen een sterke kandidaat als VP echter als men verder kijkt dan valt hier ook wel genoeg op aan te merken.

En dan blijkt al snel dat velen Amerikanen een erg kort geheugen hebben hoe slecht ze het op moment hebben. Er zijn ook licht punten, zoals mijn collega Dennis. Voorheen zei hij dat hij nooit op een zwarte president zou kiezen echter meneer is bijgedraaid. Zo was er vandaag een discussie op het werk waarom je op Barack zou moeten stemmen. En ik zwengelde het nog helemaal niet aan.

Dan de schoon familie, een schoonzus vroeg aan mij of ik zeven extra mensen kon onderbrengen als ik terug naar NL ga. En mijn baasje begon ook al. Mensen ik ben voorlopig helemaal niet van plan om terug te komen. Heb het grootste vertrouwen dat alles goed gaat komen.

Vandaar dat ik weer eens met een gerust hart een lang weekend gaat kamperen ondanks dat het eerste debat op TV komt. De uitslag zullen van het debat zullen jullie sneller weten als wij, we gaan namelijk naar de Middle of Nowhere.

Bodie, Tahoe en home

Oeps dit stukje van de trip was ik even vergeten.

Het is alweer zaterdag, de f*cking ouders met kids die twee plaatsen verderop staan laten hun klein donders al rond zes uur 's morgens gillend over de Kampground gaan. Edwin is er al snel uit en maakte een passende opmerking. Zelf blijf ik nog tot een uurtje langer liggen voordat ik aanstalte maak om eruit te komen. Het is negen voordat we welgepakt 130 mijl richting Bodie rijden en Edwin diverse Asshole op de weg tegenkomen.

In Bishop stoppen we toch even voor een goed bakkie leut van Looney Bean en maak meteen dankbaar gebruik van de free Wi-Fi om onze blogs snel een update te geven. Edwin ziet een viswinkel en is als een kid in the candy store. We vervolgen onze weg en komen langs Mono Lake waar je in het water kunt zwemmen met hetzelfde zout gehalte als de dode zee.

De Tom Tom wilt direct na het meer afslaan richting Bodie maar helaas de enige ingang blijft via Highway 395. Bodie was in 1800 een booming place to be, er werd veel goud uit de grond gehaald en er woonde zo'n 10.000 mensen. De stad had zelfs een China town en 65 barretjes.
In 1932 vertrokken de laatste mensen de stad en was sindsdien een spookstad. In 1962 besloot de State California het een State Park te maken.

Nu word het langzaam tijd richting huis te rijden, dat doen via South Lake Tahoe en vervolgens via Sacramento naar de Bay Area. Yes ik kan weer in mijn eigen bed liggen.

Even lachen

Afgelopen weekend was het weer feest, wij zorgde voor het eten en de buurtjes voor de zwem accommodatie. Erg vervelend als dit ook nog eens twee dagen achter elkaar gebeurt want maandag hadden we namelijk nog vrij voor Labour Day.

Het werken viel dus na zo'n weekje vakantie te hebben aardig tegen, echter een verjaardag van Frits brak de week weer even. Aangezien hij een kleine kamer in San Francisco heeft vierde hij het in Dolores park. Een public park in het midden van de City. En het duurde voormij dan ook niet lang dat ik hem goed had hangen want Frits zorgde goed voor zijn gasten plus Lenore en ik hadden die middag niet gegeten.

Het is inmiddels donderdag en het kwik liep vandaag op tot zo'n 37 graden in de schaduw en dan hebben we het nog niet over het volop in de zon werken.
Zelf ben ik ook niet de enige die last van de warmte heeft, Edwin heeft zich namelijk vergist met de vertrek datum en hebben dus het vliegtuig gemist. En dat betekend Sjaka voor Delta Arlines die maar liefst 185 eurootjes p.p vragen voor de change.

Dat krijg je als je het zo gezellig hebt hier in de U, S of A. We gaan dan nog een keer genieten om met z'n vieren te tafelen bij Sabuy Sabuy. Ons favoriete Thai restaurant.

Death Valley

Vrijdag. Vanmorgen was het net voor zessen dat we wakker werden, in de mum van tijd hadden we een douche gehad, ontbeten en de tent ingepakt. Het is 8uur precies dat we Kampground verlaten en al snel bij een Target (uit de kluiten gewassen Hema) terecht komen.

Terwijl ik de blog van de vorige dag nog even bijwerkte wandelde Edwin, Anja en Lenore de winkel binnen en ik wat later. Nu kreeg ik al dagen commentaar over mijn neus haren en dus moesten het nu dan maar even op de parkeerplaats gebeuren.

Zus Anja is zo vriendelijk om nog even de oortjes te doen en met een volle kop Starbucks zijn we weer op weg. Via de Hooverdam en Las Vegas is het is zo'n 330 mijl richting Beatty wat net rechts van Death Valley ligt. Onze bedoeling is om Zabriskie point te zien en dan de Valley aan de andere kant eruit te rijden en langs Highway 395 een Camping te zoeken.

Het is 10uur 's morgens als wij ter hoogte van Williams op Highway 40 onze Satelite radio zender veranderen om CNN te beluisteren. McCain zou namelijk zijn Vice President nominee bekend maken.

En wat blijkt een hij heeft een goede kandidaat gekozen, namelijk Sarah Palin. Zij is sinds 2006 governeur van Alaska en was voorheen burgermeester van Walasa. Zij hopen de Hillary stemmen voor de neus van de Democraten weg te kapen. Lenore heeft al eens eerder gezegd dat ze naar NL wilt als McCain de verkiezingen wint dus dat wordt op Nederlandse les.

Wij hebben inmiddels Kingman gepasseerd en gebruik gemaakt van onze eerste pitstop en ben een Cowboyhead (made in Mexico) rijker. Nadat Edwin weer even het gaspedaal heeft aangeraakt kwamen we bij de Hooverdam terecht waar Anja letterlijk knikkende knieën kreeg van de hoogte.

Op het moment dat we Las Vegas op de Freeway passeerde maakte we toch maar even een lunch stop bij Jack in the Box. We vervolgen onze weg via Highway 95 om ter hoogte van Amargosa Valley (Border Area 51) links Highway 373 op te rijden en via de Highway 190 de zuidelijke entrance van Death Valley in te rijden. Het is inmiddels vijf uur 's middags en de thermometer staat al snel op 118 graden Fahrenheit (46 graden) We slaan al snel de weg af om de 20 Mule Team Road op te rijden, een verharde zand weg wat ons door fantastische verschillende landschappen brengt.

Even de auto uit voor een groep foto en hups richting Zabriskie Point waar we over een geasfalteerde weg een uitzicht plateau oplopen. Ook dit is adembenemend echter na twintig minuten moeten we toch verder, we moeten namelijk nog een kampground in Lone Pine vinden wat nog een lange rit wordt.

Vanaf de visit center in Furnace Creek is het nog ruim 105 mijl door de bergen rijden waar we op een waanzinnige zonsondergang worden getrakteerd. De eerste kampground ligt aan het water en er zijn onzettend veel vliegjes plus we kregen direct een aanvaring met mensen die hun hond hadden los lopen en Lenore bijna beet.

Dus op naar de volgende wat geen probleem is en we zetten ons tenten neer en stoppen U$ 10,- in een envelopje om in een brievenbus te deponeren. We zijn uitgeblust, hebben geen zin aan een hele maaltijd en houden het bij crackers met sandwichspread / brie. Dat krijg je als je de hele dag zakken met Beef Jerky (gedroogte vlees) zit te downloaden.

De wijn van Gallo en Martini glijdt door onze kelen en we lachen er nog vanaf voordat we naar onze slaapzakken in kruipen.

Flagstaff

Het is donderdag en dat betekend op naar Flagstaff en hopelijk nog een stop in het Wupatki National Monument. We besloten eerder al om de Grand Canyon over te slaan ook al komen we hier vlak langs rijden.

Onderweg stopte we even net voor Marble Creek Canyon van waar mensen beginnen met een rafting trip door de Grand Canyon. Lees Ferry Lodge / Vermilion Cliffs Bar & Grille is onze stop voor een plas pauze echter toen we zagen dat ze 92 biersoorten hadden inclusief Grolsch ja dan kun je het niet laten om even een zip te nemen.
Het is al weer ruim 2 jaar geleden dat ik Wupatki voor het eerst heb bezocht en moet zeggen het landschap en de ruine blijft verbazings wekkend.

Je hebt hier een prachtig uitzicht op de Colorado Plateau en is de plek waar duizenden Hopi en Zuti Indians tot 1250 samen leefde. De meesten vertrokken allemaal richting het Colorado Plateau om zich bij de Navajo stam te voegen. Met dank aan ontdekkingsreiziger John Wesley Powell is het nu een Monument te samen met het naast gelegen Sunset Crater Volcano National Monument.

Na ons bezoek hadden we de KOA kampground snel gevonden, de tent opzetten en internet checken. Damn zo traag als stront door een trechter met het gevolg dat de blog niet bijgewerkt kan worden.

Dus wij naar downtown Flagstaff, een levendige stad met veel eettenten. Lenore en ik wilde graag de speach van Obama zien echter alles wat we zagen waren TV's met Football. Tot dat we de FBC (Flagstaff Brewery Company) in wandelde. Daar hadden ze de Democratic Convention opstaan plus ze hebben daar lekker bier.

Eerst kregen wij te horen dat het geluid niet aan werd gezet dus we besloten al snel buiten op het terras te gaan zitten. Tot het moment dat er een medewerkster naar buiten kwam lopen en het ons vertelde. Helaas hebben wij de laatste 15 minuten mogen zien maar dat is beter dan niets. We zijn inmiddels bekaf en liggen om 22.00uur te maffen.

Calf Creek Falls

Het is woensdag en dat betekend was dag want Paultje heeft geen zin om zijn onderbroeken om te gaan draaien. Dus daar zit je dan om 8uur 's morgens de was te draaien terwijl ik de Wi-Fi van de campground gebruik om met de wereled in contact te blijven.

De campinghost vertelde mij dat Highway 12 een must is en inderdaad ik blijf de Jappaner spelen terwijl Edwin over de weg cruised.
We besluiten om een hike richting de Calf Creek Falls te maken, de tocht naar de waterval is ongeveer 5 kilometer en met de thermometer op ruim 41 graden Celcius hakt het er aardig in.

Ik heb dan ook een rugzak vol met waterflessen op de rug en de Northern Hiking Sticks zorgen ervoor dat mijn linkervoet aardig ontlast werd. Na ruim anderhalf uur lopen door prachtige Valley's worden we met een prachtig uitzicht op de waterval. Ik kon het dan ook niet laten om even een Skinny Dip te doen terwijl Edwin zijn USA underwear aanhield.

De dames koelde af met kleren en al wat de pret niet mocht drukken. Bij de parkeerplaats terug gekomen was het tijd voor een Fat Tire (bier) en Chardonay. Edwin en Anja nodigde ons uit om eens uit te gaan eten en we kwamen bij Clark's in Tropic.
Het was dan ook geen wonder dat we een heerlijke American Rib Eye op tafel kregen nadat we bedankt hadden voor eenn gratis boek van de Mormonen of de mormonen.

De avond sloten we af met een fraaie sterrenhemel en we hebben dan ook aardig wat wensen mogen doen. Nee enige wens die we vergeten waren volgens mij was de sterke wind, Edwin was zo slim om een dag eerder flinke keien in zijn tent te leggen en dat was maar goed ook.
Het is inmiddels donderdag en we vervolgen onze weg richting Flagstaff in Arizona.

Zion daytrip.

Vanmorgen was het een dag om op tijd de slaapzak uit te rollen. Zion National Park staat op het programma en van onze camping is dat toch nog even twee uurtjes enkele reis. Op de junction om richting de South Entrance te rijden moesten we toch even koffie drinken en een ho-made pie. Echter na het smullen en bij het passeren van de South Entrance was het oohhh gehaalte weer hoog, het is hier geweldig.

Waren wij gisteren al helemaal in de sas met Bryce Canyon, Zion deed er nog een flinke schep er bovenop. Via de tunnel van 1.1 mile kwamen we in de volgende Canyon uit met de visitor center beneden. Van hier gaat alles verder met bussen die 8 minuten achter elkaar aanrijden tot aan het eind. Via een geasfalteerde looppad van ruim 1 mile kom je uit bij het begin van de Narrow hike, dwars door het water en dat betekend natte voeten. Mijn linkervoet werd voldoende gekoeld waardoor het een plezierige toch werd. Halve wegen de tocht besloten we toch maar om te draaien aangezien er een flinke pak bewolking boven de kloof vormde. En dan zie je ook meteen de sukkels die hier in de wereld rondlopen. Ouders met baby's op de rug en ouders met kleine kinderen die geen wandelstok bij zich hebben om de diepte van het water te meten.
Onze toch werd met een biertje en een wijntje afgesloten in de Zion Lodge. En nu snik weer terug naar de campground.

De toerist in Utah

We zijn vanmiddag rond een uur vertrokken vanuit Vegas (Nevada). Via Virgin River Canyon (Arizona) zijn we inmiddels in Utah aangekomen. Het uitzicht is hier onzettend fraai en we rijden nog steeds op highway 15. Het is dan veel oohhhhh in de auto terwijl ik dankbaar gebruik maak van de luxe namelijk de laptop. We hebben nu nog een uurtje richting Cedar City te gaan voordat we highway 12 nemen richting Bryce Canyon. We slapen dit keer op een KOA (Kampgrounds of America) ipv het National Park, alle plaatsen waren daar al reeds vergeven. Mag niet de pret drukken en zal dan ook maar eens een boek gaan lezen.

Inmiddels zijn we een dag verder en de camping manager heeft een nieuwe adapter gehaald voor zijn dsl modem. We zijn dus weer online YES.
Bryce Canyon was geweldig vandaag en moet zeggen het is AWESOME.
Morgen maken we een uitstapje naar Zion National Park en ga ervan uit dat dit ook weer lekker genieten wordt.

Road trip to Vegas.

Het was vanmorgen half vijf toen de wekker onze uit de diepe roes haalde. De koffie kan vers wachtende op ons en een miauwende kat die zijn ontbijt voorgeschoteld wilde hebben. De laatste spulletjes moesten nog in de auto en we konden nog mooi de kwalificatie van de Formule 1 in Valencia volgen. Rond tien voor zeven waren we eindelijk klaar voor de road trip naar Vegas. De tocht duurt zo'n 9uur en is zo'n 920km lang voordat we kunnen inchecken bij het hotel. Binnen een uur waren we de Bay Area uit en rijden momenteel in zuidelijke richting op I-5 (Interstate 5). Halve wegen LA gaan we in oosterlijk richting via Bakersfield en door de Mojavi Desert met eind bestemming Las Vegas voor de dag. De stad is echter overigens alleen een eendaagse bestemming voor ons, we gaan de dag erop verder naar Bryce canyon waar wij drie dagen op een camping verblijven. We rijden overigens in de huur auto die Edwin en Anja hebben gescoord, een Chrysler Van met alle toeters en bellen. Sirius Satelite Radio met DVD-speler, een DVD scherm voor de girls op de achterbank, een 110Volt aansluiting voor de laptop. Een en al luxe kan ik je vertellen.
Inmiddels zijn we in het Gold Coast Hotel aangekomen en hebben twee keer een stop gemaakt.
Heb onderweg het nieuws van Biden en Barack al in de krant gelezen en volg het nu via CNN aangezien het internet er nog af ligt.

Straks gaan we richting de strip waar we mijn vriend Eko ontmoeten, hij schijnt al paar dagen in Vegas te zien. Het is hier bloody hot namelijk 42 graden Celcius en hopen dat daarna het internet weer doet.

We moesten vanmorgen uitwijken naar Starbucks om de update te doen en dat zal waarschijnlijk ook de laatste zijn voor de week. Zoals jullie zien heb ik aardig de beest uitgehangen met mijn nieuwe zus Anja. Gelukkig hebben ze hier een gezegde; What's happen in Vegas stays in Vegas.

Bijna vakantie

Het is erg vervelend maar moet toch zaterdag weg om eens lekker de toerist in eigen land te zijn. De zweer zal zonder meer erg gezellig worden want we gaan met twee vrolijke Enschedeërs mee die hier momenteel verblijven. Of moet ik zeggen dat ze mijn grote bevoorrader zijn.

Edwin had maar liefst 4 Cheersch flessen Grolsch in de koffer zitten inclusief tap. En ja dan moet je het ook meteen uitproberen mmmm. Mijn grootste zorg is wel hoe ik mij refills hier op tijd krijg.
Ik weet dat Edwin wel van een lekker rummetje houdt en dus heb ik vandaag maar eens een stel flessen One Barrel Rum uit Belize gekocht. Denk dat onze trip naar Las Vegas, Bryce en Zion niet meer stuk kan. Utah here we come.

Dan gisteren, mijn schoonmoeder werd tachtig jaar. Aangezien iedereen de hort op was en/of toch wel een eind weg woont was Lenore zo aardig om haar hier uit te nodigen. Ik dacht mooie thuis wedstrijd en lekker BBQ-en in de tuin, nou dat heb ik geweten. Normaal gaan de luitjes uiterlijk rond 22uur naar huis, echter dit keer werd het 0.00uur. Mijn ogen vielen halve wegen al dicht en dan hadden we het nog helemaal niet over hoe ik mij vanmorgen voelde. Wat klaag ik toch eigenlijk, ben blij dat ze een geweldige verjaardag heeft gehad.

Maandag de 9e

Na mijn shortbreak in Portland was het weer heerlijk aan het werk en moet zeggen dat ging mij aardig goed af tot dat ik zaterdag de 2e flink door mijn linkervoet ging. Ik liep al tijden niet meer vlotjes maar dit deed mij de das om. Maandag 's morgens op naar het werk met krukken en een campingstoel. Chad zei tegen mij; “Nu kun je echt de Foreman spelen”. Echter daar had ik weinig zin in en heb mijn baasje opgebeld. Deze zei nodigde mij uit om de week op het kantoor te werken zodat ik kan uitrusten en hem met een calculatie kan helpen. Vervolgens de zelfde dag nog drie X-ray foto's laten maken maar niet gebroken damn. De huisarts vroeg de volgende dag of ik eindelijk eens bloed wil laten prikken zodat ze jicht kunnen uitsluiten. Terwijl de week traag verliep en ik aan het eind van de week weer langzaam kon lopen kwam ook een einde aan de calculatie. Daarnaast heb ik vrijdag dan het bloed laten prikken bij het lab van Children's Hospital.
De zaterdag knaagde een beetje aan mij, de router van het internet lag al een paar dagen te kloten en de frustratie was dan ook aardig bij iedereen te vinden. Ook mis ik het feestje van Isabel in Zwitserland, had er graag bij willen zijn maar in het hoogseizoen richting Europa vliegen zit er gewoon niet in voor mij. En dat is heel jammer want ik had heel graag Mando's price less moment willen zien terwijl zijn heel koffer onder de meegenomen pindasaus zat.
Dan de zondag, even tijd om samen met de vrouw richting Circuit City te rijden om een nieuwe snellere modem aan te schaffen inclusief een externe hardeschijf die nu voor het hele huis de centrale spullen opslaat. Yes internet doet weer en is ook een stuk sneller nu mijn bulk ergens anders is opgeslagen. Wat betreft de snelheid van het internet, ik denk dat het wel zo is maar zou graag nog een stapje verder gaan. Namelijk een sneller pakket.

De maandag, ik ben weer gewoon aan het werk gegaan en loop weer bij klanten. Tegen de middag kreeg ik telefoon van de vrouw met de resultaten van het lab, oeps mijn cholesterol vlieg even over de max heen. Damn daar gaan die overheerlijke sandwiches die zij altijd klaar maakt, gelukkig kan ik met dit de grootste klapper al opvangen want de rest van het eten is gewoon al zo gezond als hel. Oke behalve die lekker steaks.

Hoe worden we bedondert

Sinds twee maand hebben wij een water restrictie aangezien dit jaar weer eens te weinig regen is gevallen. We hebben diverse waterreservoirs in de East Bay waar onder de San Pablo Reservoir wat hier dus nog geen kilometer vanaf ligt. Je dacht dat Amerikanen slimmer zijn en gewoon het water uit de Bay halen maar nee, want daar zijn de kosten te hoog voor. Gisterenavond kwam KTVU met een aardige onthulling, de East Bay Mud die onze waterleverancier is heeft diverse lekken in het systeem zitten. Nou dan denk je een paar lekken dat kan niet zo erg zijn, helaas is het 180 miljoen gallon (684 miljoen liter) op jaar basis. Diverse lekkage schijnen al kenbaar te zijn sinds eind zestiger jaren en zijn nooit vervangen. Een ruwe calculatie som maakte ook duidelijk dat een stad als Berkeley hier 133 jaar mee verder kan. Je kunt dus begrijpen dat velen zich hier bedondert voelen en dan hebben ze ook nog het lef een brief te sturen dat we te veel water hebben gebruikt ondanks dat we alles gehalveerd hebben qua consumptie. Dit terwijl golf terreinen het gazon nog steeds akelig groen hebben terwijl onze grond een dorre woestijn lijkt. Ik voel mij dan ook flink genaaid.

Dan een leuker onderwerp, zoals velen weten klets ik vaak met iedereen wat weer eens uitmond op een bezoek je aan San Francisco. Maartje waar ik al enkele maanden via een topic contact mee had was in de stad om haar rondreis in de VS af te sluiten.

We zijn met ons drietjes heerlijk uit wezen eten en daarna nog even wezen naar borrelen in een winebar. Al met al vermaak ik me prima en kan gaan aftellen voor de gasten uit Enschede die rond de 18e augustus op visite komen.

Een weekendje Portland

Afgelopen week heb ik Lenore uitgezwaaid voor haar week vakantie naar Nantucket. Zij was samen met haar oom en zijn vriendin een weekje aan het uitwaaien voor de kust van Cape Cod.
Zelf had ik er voor gekozen om een lang weekend Portland te gaan om samen met vriend Rick bier te proeven om de 21e editie van het Oregon Brew Fest.

Het klinkt allemaal erg vervelend maar zo erg was het niet. Het Brew Fest lag in downtown Portland net naast de Columbia River en wordt elk jaar in het laatste volle weekend van Juli gehouden. De meeste brouwers komen uit Oregon zelf maar er worden ook enkele uitgenodigd vanuit andere delen van het land. In totaal waren er 56 verschillende soorten bier van Hefeweizen tot aan de Indian Pale Ales.

Als je dan ook nog aan 40 van hen een cijfer kunt geven door geur en smaak dan ben je aan het goede adres. Ik heb mij dan ook totaal niet verveeld plus we hebben ook de diverse brouwerij in de stad bezocht.

Naast dit alles heb ik ook nog een Nederlandse dame bezocht die ik via het internet ken, haar man ook een bier genieter. Het is toch wel verbazend dat mij het altijd weer lukt om bij gezellige mensen aan te sluiten. Ons contact is alleen maar hechter geworden en daar hebben we vanmiddag nog even op geproost voordat ik het vliegtuig van 16.00uur nam.
Dat laatste is wel even wennen als je dan vervolgens bij een tussenstop in Boise, Idaho zit te wachten op je volgende vlucht. Dat is namelijk als je een goedkopere vlucht wil nemen maar moet zeggen dat ik weinig kan klagen nu ze hier gratis internet hebben en ik de Blog kan bij werken.

Een short break in Portland

Mensen ik weet dat het weer een tijdje geleden is maar beloof dat uiterlijk maandag weer een update beschikbaar is. Ben momenteel in Portland en ben even aan het bijkomen.

Weer een zondag verder

We zijn weer een week verder en kan zeggen dat ik vorige week een fijn ben wezen karten. Was voorheen nog nooit in de midden van de Delta geweest maar daar kwam snel verandering in aangezien de kart club van Brian in de middle of nowhere ligt. Tot dus ver had ik nog nooit zo snel op een kart gereden en kreeg te horen dat het nog sneller kon aangezien dit speeltje een verkeerd tandwiel achter op de as heeft zitten. Laat mij dan ook verrassen de volgende keer. Een ding is zeker, we waren beide aan elkaar gewaagd qua snelheid en het enige wat ons tegen hield was sommige bochten.
Dan de immigratie issue, heb een brief gekregen om mijn biometrics weer eens te laten controleren in Oakland, echter net de vrijdag terwijl een lang weekend naar Portland bent. Dat wordt morgen even twee aangetekende brieven versturen en weer afwachten. Een ding is verbazend wekkend, de snelheid van de administratieve rompslomp bij de immigratie dienst.

Zaterdag was het tijd om vrouw lief en haar Medical Group te helpen met het sorteren materiaal wat is gedoneerd door Hospitals en particulieren. De Medical Group namelijk in het najaar weer richting Nigeria echter de pallets met spullen moeten reeds klaar staan voor vertrek. Daarnaast zijn er ook genoeg spullen om volgend jaar mee naar Belize te nemen.
Ik kan voorlopig dan ook geen Enfant Ambu Bag meer zin, lol.

Nu iets totaal anders, ik krijg af en toe nog steeds emails wat betreft de branden in Californië. Er woeden er genoeg maar tot dus ver komen wij er nog aardig goed vanaf. Het grote probleem is dat de bliksem op diverse plaatsen is ingeslagen zonder een spatje regen. Een geluk hebben wij, sinds dat ik hier woon heb ik geen enkele keer bliksem rondom ons huis gezien en/of gehoord.

De zondag

Het is alweer de laatste dag van een lang weekend en zal vanmiddag mijzelf even opwarmen voor morgen. De klant in Danville had een paar probleempjes en zal straks even gaan kijken wat het probleem is. Daarna is het de bedoeling om samen met Brian de twee tak karts te testen om een van de outdoor circuits. Hij heeft deze vorig jaar reeds gekocht en hij vond dat ik ze ook maar eens moest gaan inrijden. Dat klinkt goed want ik heb flink wat F* woorden voor FOX television hoe ze de laatste Formule 1 races uitzenden. Was het vorig jaar nog live op hun prepaid kanaal Speed Channel, nee nu zenden de local channels het uit en die vinden dat we het pas om 10.00uur 's morgens hoeven te kijken. Gelukkig is Robert uit Groenlo zo aardig om de races op zijn server te zetten zodat ik de races van RTL 7 eerder kan bekijken. Nu alleen nog een beetje download snelheid van deze kant en dan ben ik helemaal happy.

Dan een update van mijn verblijfsvergunning, gisteren kreeg ik een brief van de immigratiedienst die ik vanaf 8 augustus bij mij moet hebben totdat ik mijn officiele kaart binnen heb. Reizen buiten de VS zal met dit geen probleem zijn echter nu wachten we alleen nog op de te winnen loterij ticket. Ik denk dan ook maar dat ik een copy in tien fout maak want ik ken mijzelf.

Een kleine update op July 4th

Voordat wij zo het feest gedruis in gaan heb ik nog een kleine update.
Afgelopen dagen heb ik mijn vriend en zoon uit Kentucky op bezoek gehad. Zijn vrouw had namelijk als laatste wens een tour langs haar vrienden in de VS voordat ze haar reis naar Europa voortzetten. En dat laatste is dus gebeurt, ze zijn op July 4th in Amsterdam geland en hebben de verdomde eko-tax van Bos moeten betalen. Echter dat zal hun de stemming niet veranderen, ze zijn niet voor niets op bezoek bij vrienden.

Dan nu mijn job update, de Recruter heeft na veel telefonisch contact afgebroken. Zij had hetzelfde gevoel als mij en we gaan gewoon voor een ander bedrijf kijken. Zelf ben ik niet echt zoekende aangezien ik het redelijk goed bij David na mijn zin heb. Wat mij niet aan staat kan ik tegen aantrappen en dat vind ik ook wel een pre.

En dan nu, ja ik ga de Mini Van maar eens leeg halen want we gaan straks naar twee feesten toe.
Eerst starten we rond een uur bij vrienden in Vallejo om vervolgens Brian en Anita bij hun timeshare op te pikken. Dat laatste is ook meteen ons slaap adres voor de nacht om vervolgens lekker wakker te worden aan “the pool”. Ons uitstapje gaat net als vorig jaar na Louis M. Martini Winery waar ze dit jaar het feest groter aanpakken dan het jaar ervoor. Wij laten ons dan ook verrassen.

Dan nog een kleine update voor de Hot Dog Eating Contest Fan's, Joy Chestnut heeft dit jaar in de verlenging krap van zijn Japanse tegenstander gewonnen.

Een geweldige week in juni

Eerst een kleine update wat betreft werk, ik heb sinds enkele weken contact met een recruter (head hunter) die mij heeft benaderd voor een office job in mijn richting. Natuurlijk had ik er oren na en heb afgelopen vrijdag een telefonisch onderhoud gehad met een Human Resource person zodat ik niet ander half uur moest rijden voor een eerste gesprek. Het gesprek was aardig maar nam al snel een hele rare wending. Na vijf minuten begon ze al te vragen wat ik voor een salaris wilde hebben en heb haar gevraagd om deze vraag na het tweede gesprek te verschuiven. Daarnaast kon ze geen antwoord op een paar gerichte vragen geven. Heb dan ook mijn recruter gebeld met mijn probleem en benieuwd of deze jongen nog een vervolg gesprek krijgt.

Dan kreeg ik gisteren een telefoontje van een oud collega Douglas. Hij had in december een rechtszaak tegen mijn werkgever aangespannen en ik heb op lang aandringen van het baasje een brief geschreven onder het motto dat dit vertrouwelijk zou blijven. Dus niet want meneer Douglas kon na de zitting van afgelopen week mij vertellen wat ik had geschreven. Gevolg is dat ik mij behoorlijk bedonderd voel en het baasje de F – woorden heb verteld.
Ik heb nu inmiddels besloten het er gewoon op aan laat komen en zie wel of ik als getuigen moet verschijnen. Een ding is zeker, ze worden er allebei niet beter van.

Veel rook zoals ik al zei

Een foto van Nasa, die California even op de gevoelige plaat heeft gezet.

Last van de rook

Een kort berichtje vanuit California ondanks dat er op dit moment weinig te melden is.
De laatste week zien wij de zon echt als een kopere Nelis. In California zijn er namelijk op dit moment zo'n 700 bosbranden waardoor de rook op dit moment overheersend is.

Een redelijk bekkie

Gisteren ben ik optijd begonnen om de geweldige jongens van Oranje weer te zien voetballen.
Ik ben nog niet thuis of een dame van de Endodontics belde op of ik niet eerder kon komen, jawel maar dan wel naar mijn voetbal wedstrijd. Zo gezegd zo gedaan, eerst juichen voor Oranje en dan hups onder het mes maar dan wel in mijn bekkie. De twee wortelkanaal behandelingen hebben veel problemen opgelost echter niet alles. Via het los gesneden tandvlees konden ze diversen dingen doen waaronder 3millimeter van de wortels weg halen.
Ondanks dat alles voel ik mijn helemaal top met een lichtelijk zeurende pijn.
Maar die pijn zal snel afgelopen zijn als Oranje zaterdag voor Rusland staat, we weten allemaal dat Guus zijn manschappen goed voor kan bereiden maar ik denk toch niet dat ze van Oranje winnen.

Naar voren, trap die bal

De vlaggetjes hangen hier nog niet uit maar in de VS zijn de NL-ers wel flink in de Oranje stemming. Zo keek Eko de afgelopen week in little Italy (San Francisco) naar de voetbal wedstrijden terwijl ik zorgde dat ik beide klant in Danville was. Gisteren kreeg ik via de email de vraag van een oude collega; What the heck is going on. In Oakland stond namelijk een auto geparkeerd met een grote Holland muts aan de zijkant.

Morgen is het voormij anders, ik begin rond 7uur met werk om vervolgens om 11.45uur thuis voor de buis te zitten en rond 16.15uur een gezellig tandarts bezoekje af te leggen. En dat alles onder genot van een Californisch weertje, wat wil ik nog meer.


Vandaag is het ook een historische dag in California, Gavin Newsom burgermeester van San Francisco heeft vandaag op 16 juni 2008 om 17.01pm het eerste homo huwelijk van California in de echt laten verbinden.


Natuurlijk heb je hier nog steeds mensen die hier er anders over denken, of moet ik misschien zeggen dat die kortzichtig zijn.

Krijgen we een herhaling van afgelopen maandag?

En gaan we op vrijdag de 13e in herhaling van afgelopen maandag. Als ik de Wehkamp reclame mag geloven komt dat allemaal goed echter een onderzoek heeft uitgewezen dat sex voor een wedstrijd niet verkeerd is. Ik ga in iedergeval terug naar mijn project met dat Big ass HD-TV.
En natuurlijk in mijn oranje shirt.

Naast het weer en voetbal heb ik weinig te klagen behalve dat ik dinsdag weer naar de kaakchirurg heen moet om mijn bek te laten verbouwen. Deze kies geeft mij de laatste anderhalf jaar al twee keer eerder problemen.

Een geweldige lunch tijd.

Ik ga er vanuit dat jullie allemaal lekker voor de buis hebben gezeten vandaag, voor mijzelf zat er niets anders op dan dat ook te doen aangezien vorige week onze Tivo had begeven. Dus ik zat een beetje in de rats hoe dit vandaag nu zou moeten aangezien Chad ook met mij meerijdt. De oplossing was snel daar toen wij in Danville aankwamen. De installateur die het beeld en geluid in het huis heeft geinstalleerd had namelijk een big ass HD-tv in de woonkamer aanstaan. Voor hem was het geen probleem om deze op ESPN over te schakelen en zo had Paul voetbal. De eerste helft kwam ik net optijd de stijger af om het doelpunt van Van Nistelrooij te zien en de tweede van Snijder moest ik met een herhalingje doen. De tweede helft hebben Jacob (timmerman) en ik een stukje tapijt op de laminaat vloer gelegd en hebben onze lunch heerlijk opgepeuzeld. In een woord geweldig. Nu alleen er voor zorgen dat ik vrijdag er weer ben en mijn dag is weer te gek.

Genoeg in een week gebeurd

Afgelopen maandag had ik afgesproken met Jan van de firma Solar uit Enschede, hij verbleef samen met zijn vrouw Mieke en een stel vrienden in hotel Whitcomb. Het enige wat mis ging is om de exacte tijd te conformeren, Jan belde mij net terwijl ik in een kruipruimte van een huis zat waar geen receptie was en ik probeerde hen in hun hotel te bereiken. Dus dan maar gewoon met Lenore richting het hotel en wachten aan de bar. Keith de barkeeper had een geweldige kijk, hij zorgde dat Lenore's glas met Chardonnay niet leeg kwam. Hij zei; Je zult altijd zien dat je ze net mist als je nu weggaat. En inderdaad een half uur later kwamen ze eraan lopen en hebben we samen wat gedronken. De volgende dag ben ik nogmaals gegaan maar dan alleen, inmiddels hebben ze al redelijk veel van California, Nevada en Arizona gezien.

Dan afgelopen woensdag en donderdag bij een Chinese Communtiy Center gewerkt. Ons doel was om de veiligheid in de twee gebouwen terug te brengen d.m.v. vluchtweg/noodverlichting plus de school bel weer te laten werken. Dat laatste bleek de grootste frustratie aangezien de principal van de school geen woord Engels kon en zijn schoolbel erg heilig is. Wat blijkt, de bellen die ze hier voor gebruiken zijn te licht om als school bel te gebruiken.

Dan het weekend, deze gingen we met gemengde gevoelens in, Zacky de kat (overigens 19 ½ jaar oud) is de afgelopen dagen erg achteruit gegaan. Lenore probeerde het hem zo comfortabel mogelijk te maken en ging spendeerde veel tijd met hem. Op zaterdagmiddag besloten we toch om naar een benefiet piano concert te gaan in een achtertuin in Berkeley. Thomas een collega van Lenore heeft vele muzikale vrienden waaronder Frederick Harris. Zij wilde geld in zamelen voor Christopher Rodriguez die op 10 januari tijdens een pianoles een kogel in zijn lichaam kreeg doordat een stel idioten buiten op elkaar begonnen te schieten. Christopher heeft zo'n 2 maanden in Children's Hospital gelegen en moet nu zijn leven in een rolstoel doorbrengen. Dit is trouwens een van de vele benefiets die mensen hier doen in de Bay Area.

Rond tien over acht 's avonds waren weer thuis maar wat bleek Zacky was van haar kussen. Het bleek al snel dat ze half op de deur mat lag in de tuin. Drizzle (de andere kat) stond netjes bij haar maar wist niet wat te doen. Een ding was zeker, Zacky lag op Lenore te wachten. Toen ze de kat oppakte en op de bank ging zitten vond hij direct zijn rust en ging heen van ons. Een mooi moment op aller herinneringen op te halen met een nodig traan.

3e weekend van mei.

Het is vrijdagmorgen en een paar mensen hopen dat ik een surprise visit doe in Enschede. Yannick en Jolanda treden in het huwelijk maar helaas geen Paul die opeens om de hoek van een deur komt kijken. Ik/wij hadden graag willen komen maar het ging gewoon niet en dus moest ik het doen met prachtige foto's van de gebeurtenis. Inderdaad een gebeurtenis want van het een komt het ander, zowel Venancio als Yill deden tijdens hun zegje voor de camera een huwelijks aanzoek aan hun geliefde. Love is in the air zou ik maar zeggen. Zoals Yannick en ik al reeds overeens zijn; “Twee maal scheepsrecht” dus we horen wel wanneer deze festijnen plaats vinden.
Vrijdag was het ook de dag dat ik vol verschillende frustratie vroeg naar bed ging met het genot van een dvd-tje.

Zaterdag morgen/middag was het relaxen al was ik de telefonische helpdesk voor vriend Brian die bij zijn vader een tweede hands hot tub plaatste en een paar probleempjes hadden. 's Middags was het tijd om met Lenore naar Emeryville te rijden, een jongedame had voor Medical Care een fundraising georganiseerd en moet zeggen het was erg gezellig en leuk om weer te zien waar Lenore en haar naaste collega's het allemaal voor doen. Voor de gene die het niet weten, zij reizen een tot twee keer per jaar naar een derde wereldland om niet alleen mensen te helpen maar ook om het medisch personeel te trainen.
Na de fundraising stond mijn taxi klaar, Eko kwam mij namelijk ophalen om naar de dance party in San Francisco te gaan met als hoofdact “DJ Tiësto”. Het duurde ruim een uur om de toko binnen te komen maar daarna konden we uit onze bol gaan. Niet omdat de halve Aziatische meiden en andere in hun lingerie setje (het zal je dochter maar zijn) zitten te dansen of dat we een Xtc pilletje hebben ingenomen. Nee wij kwamen puur voor de muziek en hebben onder het genot van een plastic beker bier en flesjes water heerlijk genoten. Rond half twaalf hadden wij ons in de grote Arena van de Cowpalace gestationeerd terwijl Ferry Corsten (uit Rotje knor) draaide.


Klokslag twaalf uur nam Tijs Verwest ( DJ Tiësto) het over en de menigde ging totaal uit hun dak. Dat deed ook het trafostation van de Cowpalace een uur later, want 0.55uur was het opeens donker en over en uit. De noodverlichting deed het goed binnen het pand maar buiten was het Nada. Gelukkig is je politie je beste vriend en hadden de zwaailichten aangezet zodat we de wagens op de parkeerplaats konden vinden. Na een avondje stappen hoord ook wat eten en dus zijn we gestopt bij Denny's in San Pablo wat overigens naast El Sobrante ligt.
Gevolg voormij was dan ook dat ik dwars door de Formule 1 race heb geslapen die in Monaco plaats vondt. Gelukkig wist de TiVo het op te nemen waardoor ik de moeiste race van het seizoen niet hoefde te missen.

Krijgen we weer normale temperaturen

Het is hier de laatste dagen flink puffen wat het weer betreft en moet zeggen dat ik zoveel mogelijk binnen blijf qua werk. Laat ik in het huis van Danville van de week de airco's hebben aangesloten wat voor de timmerlieden en mij een goede uitkomst was. Echter toen de kroonluchter in de entree gehangen moest worden was Paultje toch even de lul. De hot tub is inmiddels een cool tub geworden om 'savond even bij te komen en ben blij dat Lenore vorig jaar een airco had gekocht die je in het raam kunt hangen.

De warmte bracht donderdag voor velen in California ook een goede uitkomst met zich mee. De veto van Arnie over het gay marriage is door de rechtbank overruled. Dit kan nu alleen nog terug worden gedraaid door een referendum in November.

Lekker warm,

Het is hier de laatste dagen lekker warm en dat betekend dat mensen een stuk vrolijker zijn dan normaal. Nadeel van al dat lekker weer en lange tijd geen regen is dat wij 15% minder water mogen gebruiken dan normaal. De San Pablo reservoir wat nog geen kilometer van ons af ligt heeft sinds februari geen regenwater meer op kunnen vangen. Dat betekend voor vele in de East Bay minder water consumeren.
Voor de rest is er weinig hier te melden.

Pinksterdagen

Ik ben nu een week terug van mijn KY trip en ik moet zeggen dat het werkritme snel terug was behalve mijn gedachte. Zweef met mijn gedachte regelmatig terug en realiseer dat het leven te kort is. Een ding is wel, ik ben na deze week een paar vrienden en een ervaring rijker.

Dan de zaterdag, na eens heerlijk tot negen uur te hebben uitgeslapen en een slome start was het tijd om naar Napa Valley te gaan. Was daar al een lange tijd niet meer geweest en moest toch even gaan kijken hoe de druif-ranken er bijstaan. Zoals altijd is Louis Martini de laatste stop voordat we weer richting huis gaan en laten we daar nu net Nancy en Randy tegen het lijf lopen terwijl de tuin van de Vineyard inlopen. Wij kennen hen via onze vrienden in Portland die afgelopen kerst hier op bezoek waren en waren net op weg richting Rutherfort Grill. Het was dan ook niet zo moeilijk om op de uitnodiging in te gaan en hun te vergezellen.

Dan nu, het is 1e pinksterdag wat overigens hier niet wordt gevierd behalve in de kerk. Dus we houden het gewoon dan ook maar bij moederdag en Formula 1. Juist het was voor mij weer eens vroeg opstaan om de race te bekijken en zat er dan ook een beetje als een kip zonder kop met een bakje koffie voor zijn neus.

Zaterdag 3 mei 2008

Mijn trip naar Kentucky zit er bijna op, het is half vijf 's morgens als de vader van Victor en ik zei de gek Lauren naar het vliegveld brengen. Ze geeft nog een dikke knuf aan Suzy en voordat we weten zijn we richting Louisville. Overigens moet ik daar vanmiddag om vier uur zijn om mijn vlucht naar huis te halen. Suzy ligt sinds twee dagen aan de morfine en is sinds donderdag niet meer bij geweest. De zuster had reeds gezegd; Het kan 5 minuten duren maar niet langer dan 24uur.
We zitten inmiddels na het ontbijt buiten even bij te praten met zus Nicole die het allemaal te veel wordt. Het is hier inderdaad stil op de farm en ja als je dan uit een druk NL komt dan valt het niet mee kan ik je vertellen. Ik heb haar nog maar net gekalmeerd en Ken komt naar buiten lopen of wij snel naar binnen willen komen. Mam heeft net nog een keer de ogen open gedaan maar het is nu menis zegd hij. Al lopend naar de woonkamer zet ik mijn mobieltje uit. Aangekomen in de woonkamer is het inderdaad even slikken en tranen als ze precies om 12.00uur eindelijk ophoud met vechten en haar weg naar boven vindt. Ben in iedergeval blij voor Victor en haar dat dit thuis heeft mogen gebeuren zoals zij dit graag wilde. Voor Victor zal het leven totaal anders worden nou hij zijn soulmate kwijt is. Echter Ken en hij gaan waarschijnlijk over een maand al via Californië richting Nederland, Duitsland en Oostenrijk waar Suzy's as zal worden uitgestrooid.
De mensen die mij hebben aangemoedigd om deze trip te maken terwijl ik in dubio zat wil ik allemaal via deze weg bedanken. Het is een onvergetelijke trip geworden waar ik mijn vriendschap dankzij Suzy heb mogen uitbreiden.
Inmiddels zit ik nu op ruim 30.000ft richting Houston. Mijn verhaal te schrijven met een potje Heineken. Suzy proost.

Donderdag 1ste Mei

Uitgekkigheid weet ik niet meer wat mijn onderwerp van vandaag zou zijn.
Dinsdag aan het eind van de middag is Suzy met de ambulance richting Webster gebracht.
Kan in iedergeval zeggen dat wij koninginnedag onbewust goed zijn doorgekomen zonder dat wij ons hoefde te verkleden. Suzy was goed te pas en heeft met ons allen buiten gezeten terwijl wij genoten van de barbecue. Ik krijg nog steeds een duimpje omhoog van haar en we genieten van elk moment zolang het nog kan. Echter vandaag was het in het begin flink mis, ze heeft veel pijn en weet soms niet wat ze wil. Wij hopen dat ze snel ophoud met vechten maarja je weet niet wat in het koppie omgaat. Zowel haar maar als wij hebben het al tegen haar gezegd dat ze mag ophouden met vechten. Het fijne is in iedergeval wel dat ze nu buiten op de patio ligt overdag nu het lekker weer is.

Mensen een fijne dag, dit was het even uit Webster.